Beloberizka

Biloberizka to wieś w Ukrainie, centrum wiejskiej wspólnoty terytorialnej Biloberizka w rejonie werchowyńskim obwodu iwanofrankowskiego. Jedna z największych wsi w powiecie, położona na lewym brzegu rzeki Czeremosz. Terytorium obejmuje 20 km². Populacja wynosi ponad 1600 osób. Biloberizka znajduje się 33 km od centrum rejonu. Historia miejscowości sięga XVII wieku. We wsi warto zwiedzić kościół Wstawiennictwa Najświętszej Maryi Panny (1844).

Znajdują się tu najwyższe szczyty ukraińskich Karpat, przez które przepływają rzeki Biała i Czarna. Wzdłuż brzegów rośnie czosnek niedźwiedzi, który zrzuca swoje białe kwiaty do spienionego strumienia, dlatego rzeka, którą tworzą zbiorniki Białej i Czarnej, była kiedyś nazywana Czeremoszem. Malownicza wioska Werchowyna Biloberizka, która znajduje się nad brzegiem Czeremoszu, idealnie pasuje do wieńca innych wiosek, które noszą nazwy pochodzące od określonych gatunków drzew: Krasnoillia, Iltsi, Yaseniv, Yavoriv, Bereziv...

Intensywne osadnictwo w regionie Werchowyny sięga XVII-XVIII wieku. Masowy rozwój tych ziem tłumaczy się napływem uciekinierów z nizin Podkarpacia, którzy nie chcieli tolerować feudalnego wyzysku, dlatego udali się w góry i tam się osiedlili.

W tym czasie karpackie góry i łąki stały się twierdzą karpackich opryszków. Pod ochroną strażników, przybysze, nie obawiając się, że zostaną zawróceni, zaczęli zakładać własne gospodarstwa, kładąc podwaliny pod nowe wioski. Ponadto wolne doliny Białego i Czarnego Czeremoszu miały dobre pastwiska do hodowli bydła.

Tak więc warunki naturalne i ucisk społeczny doprowadziły do powstania nowych wsi, w tym Biloberizki. Biloberizka została założona w 1669 roku.

Legenda o Biloberizce

Mówi się, że w dawnych czasach w górach w pobliżu burzliwego Czeremoszu żył mądry i życzliwy człowiek. Miał on dwie córki, Radę i Zradę. Rada, która była nawet bardziej inteligentna niż jej ojciec, podobnie jak on, zawsze czyniła ludziom tylko dobro - doradzała im, jak zrobić to czy tamto lepiej, pomagała im wyjść z kłopotów. Zdrada natomiast była podstępna, skrycie czyniła zło.

Plotki o pięknie i mądrości Rady rozeszły się po okolicy, bliskiej i dalekiej, aż dotarły do króla Węgier. Ten postanowił poślubić ją za wszelką cenę. Wysłał swoje sługi, aby sprowadzili Radę na Węgry. Gdy ci odmówili, Węgrzy przekonali Zradę, by pomogła im odzyskać siostrę. Ta chętnie się zgodziła. Zwabiła Radę w pułapkę, obiecując, że pokaże jej coś bardzo interesującego z wysokiego klifu. Kiedy Rada zobaczyła nieustępliwych i silnych nieznajomych, którzy chcieli ją schwytać, rzuciła się z klifu na ostre kamienie poniżej i spadła na śmierć, wybierając śmierć zamiast niesławy.

Obawiając się gniewu ojca, Zrada zmieniła wygląd i ukryła się, do dziś błąkając się wśród ludzi. Nieszczęsny ojciec pochował ukochaną Radę w pobliżu rzeki Czeremosz, obficie podlewając jej grób łzami. A na tym grobie wyrosła biała brzoza, przyciągająca uwagę z daleka swoim pięknem i niezwykłą jak na drzewo korą, symbolizującą czystość i niewinność dziewczyny. Ludzie często tu przychodzili, a później zaczęli się osiedlać w pobliżu białej brzozy. Na pamiątkę pięknej dziewczyny wieś nazwano Biloberizka.

Na wysokich górach, które otaczają Biloberizkę ze wszystkich stron, wraz z wieloma innymi gatunkami drzew, rzeczywiście występuje wiele brzóz. Istnieją nawet całe brzozowe zagajniki. Oczywiście jeden z tutejszych traktów, który był gęsto porośnięty brzozami, był kiedyś nazywany "białymi brzozami", co zostało uformowane w jedno słowo - Biloberizka.

Starzy mieszkańcy twierdzą, że na terenie wsi znajdowały się lasy ze znaczną przewagą brzóz, które zostały wycięte przez pierwszych osadników i wykorzystane do budowy domów.

Górska Służba Poszukiwania i Ratownictwa, wieś Werchowyna, +38 (03432) 2-19-41, +38 (067) 342-04-96.