Okręg Hlybotskyi

Rejon Hlyboka znajduje się w południowej części obwodu czerniowieckiego. Od południa graniczy z Rumunią, od zachodu z rejonem Storozhynets, a od wschodu z rejonem Hertsaiv. Jego rzeźba terenu jest podgórska i znajduje się w międzyrzeczu Prut-Siret. Rejon Hlyboka jest bogaty w zabytki architektury drewnianej. Na jego terenie zachowały się najstarsze cerkwie typu szałasowego, typowe dla Bukowiny i północnej Mołdawii. Obok drewnianych cerkwi zachowały się cenne zabytki architektury kamiennej: w pierwszej ćwierci XIX wieku w dużych osadach budowano cerkwie kopułowe, a w małych wioskach - prostsze, bezkopułowe.

Centrum rejonu stanowi wieś Hlyboka, a także osady rejonu: Korovia, Bila Krynytsia, Novyi Vovchynets, Staryi Vovchynets, Tarashany, Verkhni Synivtsi i Yordanesti.

Obwód zajmuje powierzchnię 686 kilometrów kwadratowych. Znajduje się 27 km od Czerniowiec. Populacja wynosi 70,5 tys. osób. Największe drogi wodne to rzeka Siret i jej dopływ Malyi Siret. W obwodzie znajduje się wiele botanicznych pomników przyrody. W powiecie dominują lasy bukowe. Rosną tu rzadkie rośliny, takie jak pospolite białe dno, pantofelki Wenus, odradzająca się lunaria i szafran Heifla. Występują tu również gatunki endemiczne (niewystępujące nigdzie indziej): widłak goździsty i grążel żółty.

Fauna tego obszaru charakteryzuje się zarówno gatunkami stepowymi, jak i górskimi. Można tu spotkać zająca, lisa, sójkę, ziębę, jastrzębia i szczygła. Znaczna liczba przedstawicieli fauny jest wymieniona w Czerwonej Księdze Ukrainy.

Obwód znany jest również z zabytków architektury krajobrazu - parku Hlybotskyi, parków we wsiach Prosokyriany i Petrychantsi oraz rezerwatu parkowego w Karapcziwie.

Architektura sakralna:

• Cerkiew Wozdwiżenska (1903), wieś Mołodija
• Cerkiew Kozmodemianowska (XVIII-XIX w.), wieś Biała Krynicka
• Cerkiew i dzwonnica Mikołajewska (1618), drewniana; wieś Polana
• Kościół św. Michała (1908), wieś Korowia
• Michała (1890), wieś Stercze
• Michała (1876), wieś Shyroka Polyana
• Katedra Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny Staroobrzędowców (1900-1908), wieś Biała Krynicka
• Kościół Wniebowzięcia NMP (1894), drewniany; wieś Kut Bainskyi
• Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (1718), wieś Turyatky
• Kościół Podwyższenia Krzyża Świętego (1790), drewniany; wieś Werchnij Syniwci
• Kościół Najświętszej Marii Panny (1827), wieś Mychajliwka
• Kościół Najświętszej Marii Panny (1900), wieś Stary Wowczyniec
• Kościół Paraskewy (1908), wieś Horbowce

Inne atrakcje i muzea:

• Pałac rodziny Skibinieckich (początek XX wieku), Hlyboka
  W drugiej połowie XIX wieku wiele ziem wokół Hłyboka należało do rodziny Sapiehów. W 1892 roku polski szlachcic Bronisław Skibniewski kupił majątek od księcia Adama Sapiehy. To właśnie z nazwiskiem Skibniewskiego związane jest architektoniczne oblicze miasteczka, które częściowo przetrwało do dziś. Hlyboka pozostawała w rękach Skibniewskich aż do II wojny światowej. Ostatnim właścicielem pałacu był syn Bronisława, Ołeksandr. Obecnie w pałacu Skibniewskich mieści się rejonowy szpital dziecięcy.
• Dwór (koniec XIX w.), wieś Petrychanka
• Cmentarz-pomnik ofiar I wojny światowej (początek XX w.), wieś Walia Kuźmina
• Pałac w Czerepkowcach (początek XX w.), wieś Czerepkowce;
• Muzeum Dawnej Sztuki Światowej, wieś Biała Krynicka;
• Muzeum Historii Lokalnej, wieś Stary Wowczyniec.

Pomniki przyrody i obszary chronione

• Dąb "Stefan Wielki", wieś Valia Kuzmina: według legendy dąb, który ma obecnie ponad 500 lat, został zasadzony przez mołdawskiego władcę Stefana Mare po zwycięstwie nad polsko-litewską armią króla Jana Olbrechta. Mówi się, że w miejscu bitwy posadzono wiele dębów, ale tylko jeden przetrwał do dziś.
• Rezerwat Petrivetskyi, wieś Korchivtsi: założony w 1983 roku. Chroniony obszar jest reprezentowany przez naturalne lasy dębowo-jodłowe i bukowo-dębowo-jodłowe, które niegdyś tworzyły ciągły pas na Pogórzu Sereckim Bukowiny. Wśród rzadkich gatunków roślin wymienionych w Czerwonej Księdze Ukrainy znajdują się gnieźnik pospolity i kukułka jajowata. Rezerwat ma wartość rezerwy genetycznej plantacji referencyjnych.