Krasnojilsk

Zaraz za Chudey znajduje się duża wieś Krasnoyilsk, znana od 1431 roku. Stara nazwa osady brzmiała Krasnaja. Na początku XIX wieku w Krasnej znajdowała się fabryka szkła produkująca pustaki i tafle szklane, która została tu przeniesiona ze Starej Huty (więcej o tym w następnej historii). Podobnie jak Baniłów-Pidhirnyi, Krasnoilsk jest prawdziwym rajem nie tylko dla fanów architektury, ale także dla miłośników gór i zielonej przyrody: góry pokryte chronionymi lasami zaczynają się tuż za miastem.

Zacznijmy naszą podróż od głównej ulicy Stefan Mare, gdzie nie sposób nie skręcić w prawo. Ulica ciągnie się przez wiele kilometrów wzdłuż rzeki Seretel, prawie do jej źródła w górach. Pierwszą rzeczą, która rzuca się w oczy, jest ogromna liczba drewnianych domów pod gontowymi dachami, z których niektóre przypominają huculskie chaty.

A w samym centrum wioski uwagę przyciąga kompleks dwóch cerkwi, z których pierwsza to duża kamienna cerkiew w kształcie krzyża z masywną kopułą nad nawą i trzema wieżami nad Babynets. Cerkiew Wstawiennictwa w Krasnoilsku, podobnie jak cerkiew w Chudey, ma siedem kopuł. Została zbudowana podczas pierestrojki i konsekrowana w 1991 roku.

W nawie tego kościoła znajduje się Krasnojilska Ikona Matki Bożej, namalowana w latach 50. przez ikonografa Smirnowa, rosyjskiego imigranta, który stworzył ją dla prawosławnej rodziny Andronnyków, która z kolei podarowała ją przyjaciołom z biednej rodziny Mitryków. Po raz pierwszy ikona objawiła swoje nadprzyrodzone właściwości ("zapłakała") w tygodniu przed Wielkanocą w 1995 roku. Mitrykowie zabrali ją do starego kościoła w Iwanowie, gdzie rektor kościoła Wasyl Pawlenko, umieszczając ją w ołtarzu, zobaczył ślady oleistej substancji na odwrocie ikony. Później substancja wsiąkła w ikonę i zaczęła wykazywać cudowne właściwości, uzdrawiając mieszkańców Krasnojilska i pielgrzymów z innych miejsc. Rektor kościoła z radością pokazał mi ikonę: woda wciąż "płacze".

A prawdziwy koneser architektury kościelnej będzie zainteresowany małym kamiennym kościołem, który ukrywa się w cieniu nowego dużego kościoła. Jana Chrzciciela, zbudowana w 1792 r. kosztem bojara Ołeksandra Ilszcze, jest unikalnym przykładem kamiennej cerkwi w regionie Bukowiny Karpackiej. Coś podobnego można zobaczyć w Łużanach i Toporowcach, ale wszystkie są inne.

Grube mury i małe otwory okienne w górnej części ściany sugerują, że została zbudowana jako budowla obronna. Kościół ma półkolisty ołtarz i prezbiterium, a nawa ma półkoliste przęsła boczne. Dwuspadowy dach ma duży nawis i przypomina dachy bukowińskich drewnianych "chat". Na szczycie cerkwi znajduje się nietypowa dla tych miast kopuła, która swoim kształtem przypomina cebulę.

Na terenie dziedzińca świątyni, w starej chacie pod gontem, znajduje się muzeum etnograficzne, założone w 1999 roku w celu krzewienia wśród młodzieży szacunku dla zachowania tradycji i obyczajów narodowych, rozwijania świadomości narodowej i duchowej oraz kształtowania zainteresowania historią własnej rodziny.

Obok kompleksu kościelnego znajduje się stary dwupiętrowy budynek rady wiejskiej.

Na południowych obrzeżach wsi znajduje się wieś Slatina, która rozciąga się na dwa kilometry wzdłuż potoku Sołoniec (inna nazwa to Ezerul) pod lasem. Aby tu dotrzeć, lepiej zapytać miejscowych o skręt do Slatiny z głównej ulicy.

Klasztor Slatina Świętego Wielkiego Męczennika Jana z Suczawy został założony w 1995 roku. Klasztor jest wciąż w budowie. Obecnie na terenie klasztoru znajduje się budynek klasztorny z kościołem domowym i studnią. Kościół klasztorny jest w budowie. Klasztor odwiedzi wielu pielgrzymów i turystów w święto kościelne 15 czerwca.

Na południowych obrzeżach zakątka Slatyn, u źródeł rzeki Sołoniec, znajduje się wyjątkowa studnia. Jej głębokość wynosi 12 metrów, a stężenie soli jest tak wysokie, że w wodzie nie tonie nawet kurze jajo. W dawnych czasach po słoną wodę przyjeżdżali ludzie z całego regionu Storożyńca, a nawet z południowej Bukowiny (obecnie terytorium Rumunii). Wymieniali ją na pieniądze, skóry, zboże i inne towary. Co ciekawe, poziom wody w studni nie spadł. Pozostaje na tym samym poziomie do dziś. Obecnie źródło znajduje się na terenie prywatnej posesji Viktora Hermana, potomka dawnego właściciela studni, za ogrodzeniem. Niestety, nie udało mi się dotrzeć do studni: droga była zablokowana przez strumień, z którym nawet moja Dacia nie mogła sobie poradzić.

Na koniec zwiedzania Krasnoilska warto przejechać się starą drogą bukaresztańską. W rzeczywistości jest to kontynuacja drogi Storozhynets-Budenets-Chudey-Krasnoilsk i prowadzi na południe w kierunku granicy rumuńskiej. Aby nią jechać, należy mieć przy sobie paszport: jest to strefa przygraniczna. Stara droga wije się przez bukowo-jodłowy las otoczony zielonymi górami.

Przed II wojną światową przy drodze na południowych obrzeżach Krasnoilska znajdowała się niewielka osada Niemców. Działał tu niemiecki kościół luterański. Dziś dawny kościół jest cerkwią prawosławną. Droga w pobliżu granicy oferuje niezapomnianą panoramę Krasnoilska i okolicznych gór.