Banyliw-Pidhirnyj

Banyliv-Pidhirnyi to wieś w Ukrainie, w obwodzie czerniowieckim, w rejonie storożynieckim. Miejscowość jest prawdziwym rajem dla miłośników górskiej przyrody. Niemal ze wszystkich stron otaczają ją szczyty Karpat Bukowińskich: od zachodu - Wielka Kiczera (857 m n.p.m.) i Łyszczyny (878 m n.p.m.), od południowego zachodu - Perekhrest (1013 m n.p.m.), Wielka i Mała Macherka (odpowiednio 1027 m n.p.m. i 875 m n.p.m.), Haleczki Wielkie (1012 m n.p.m.) i Bukowa (1080 m n.p.m.), od południa - Rahidna (1028 m n.p.m.) i Paltyn (1097 m n.p.m.), a od południowego wschodu - Wołchowyny (817 m n.p.m.). Wejście na którąkolwiek z tych gór nie jest trudne, a z ich szczytów roztacza się niezapomniana panorama na inne góry Karpat Bukowińskich na południu i malownicze karpackie wioski na północy. Prawie karpacka wieś, znana od 1428 r. Do 1946 r. miejscowość nosiła nazwę Banyla nad Siret, a do 1963 r. nazywała się po prostu Banyliv. Banyliv-Pidhirnyi roz ciąga się na wiele kilometrów wzdłuż Małego Seretu i jego górskich dopływów.

Banyliv-Pidhirnyi to najbardziej wysunięta na wschód wioska, w której mieszkają Huculi. Nic dziwnego, że śpiewają po kołomyjsku:

O, pasterzu, złotniku,
Graj na trembicie,
Niech świat usłyszy o Banylu
Na całym świecie.

We wsi znajduje się wodospad i lecznicze źródła mineralne. W ostatnich latach Banyliv-Pidhirnyi stał się znaczącym ośrodkiem wiejskiej "zielonej" turystyki. Każdego roku wzrasta liczba prywatnych gospodarstw turystycznych, a tym samym liczba turystów. Ogromna wieś składa się z kilku zakątków, z których każdy jest zwykle rozciągnięty wzdłuż małych strumieni, które niosą wodę przez górskie wąwozy do Małego Seretu. Zapoznamy się tylko z kilkoma z tych zakątków, które są interesujące dla podróżnika.

Zacznijmy od centrum wioski. Aby do niego dotrzeć, należy jechać drogą o największym natężeniu ruchu, nie skręcając nigdzie, bez względu na znaki. Droga prowadząca z Cheresh wzdłuż Malyi Seret biegnie prawie przez całą wioskę i jest jej główną ulicą. Na początku wioski droga jest prawdziwym koszmarem. Ale bliżej centrum wszystko się zmienia: droga jest idealna. Powiedziałbym, że to najlepsza droga w Bukowinie. Co 50 metrów są progi zwalniające.

Banyliv jest szeroko rozłożony na przedgórzu Karpat, u podnóża gór bogatych w grzyby i jagody. W tej części Karpat zachowały się lasy świerkowe i bukowe. Od końca XVIII wieku mieszkali tu polscy osadnicy, do których w 1830 roku dołączyli koloniści niemieccy. Pamiątką po tamtych czasach jest kilka solidnych murowanych budynków i willi w centrum Banyliva, a także skromny pałac rodziny Grossów.

Na obrzeżach Banyliv nadal znajduje się cmentarz niemieckiej osady Augustendorf. W 1907 r. na miejscu drewnianego kościoła (1881 r.) w Augustendorfie zbudowano klasztor trynitarzy z kamiennym kościołem św. Marcina. Obecnie w celach mieści się szkoła z internatem dla dzieci i obóz "Perła Gór". Kościół był przez pewien czas używany jako sala lekcyjna i sala gimnastyczna. W 1993 r. część kościoła została zwrócona katolikom z wioski.

Przez wieś, przysiółek Hilche, przebiegała 22,5-kilometrowa odnoga wąskotorowej kolei Bukowińskiej Kolei Lokalnej, otwarta 15 października 1908 r. 7 czerwca 2016 r. arcybiskup Onufrij poświęcił kaplicę pod wezwaniem Prekursora i Jana Chrzciciela w przysiółku Koshuia.

Park Banylivskyi znajduje się we wsi, a ogólny rezerwat zoologiczny Zubrovytsia znajduje się na południowych obrzeżach wsi, we wsi Hilche. Około 3 km od Hilche, na zboczu góry Volkhovnya, znajduje się mało znany wodospad Korolivskyi z pstrągami (wodospad 3 m, typ segmentowy, w traktacie Hilche na rzece Dumytrytsia, dorzecze Malyi Siret). We wsi rzeka Sołoniec Wielki wpada do Małego Seretu.

Co roku w maju, podobnie jak w Putyle, obchodzone jest tu święto wyjścia pasterzy na łąki. W osadzie znajdują się źródła chlorkowej wody mineralnej. Zubrovytsia jest domem dla żubrów, rzadkich gości w Karpatach Bukowińskich. W traktacie Kechera znajduje się źródło, którego woda jest dobra na łuszczycę. Stąd wypływa również rzeka Mały Sołoniec, której słona woda była niegdyś wykorzystywana do wydobywania soli. Łąki nad Banylove są domem dla dzikich orchidei, europejskiego runa leśnego, gruszy i kałganu.

Kilka promienistych ulic odchodzi od głównej ulicy w kierunku gór, prowadząc do tak zwanych "kut" - odległych części wioski. Najciekawszym z tych zakątków jest Koshelivka, gdzie można skręcić w prawo przed dotarciem do centrum z kościołem. Wieś Koshelivka, położona wzdłuż potoku Solonets, który wpada do Małego Seretu, była niegdyś niezależną wsią. Wioska otrzymała swoją nazwę, ponieważ ludzie wyplatali tu kosze, ponieważ na brzegach Sołonca rosły winorośle.

Główną atrakcją Koshelevki jest drewniana cerkiew św. Dmytro, zbudowana w 1875 roku przez rzemieślników z Galicji. Został on zamknięty przez bolszewików w 1978 roku. Szkolna historia wsi opowiada o cudownym ocaleniu kościelnych dzwonów przez miejscowych. Na polecenie ówczesnego wójta władze zniszczyły ikonostas i ikony. Dzwony miały zniknąć jako następne. Dowiedziawszy się o tym, odważni mieszkańcy Koszelówki zakopali trzy dzwony w trzech różnych zakątkach wsi, ratując je w ten sposób przed nienawidzącymi Boga. Osiem lat później, w 1986 roku, dzwony kościelne znów zabrzmiały w Koszelówce.