Wodospad Manyawski

Wodospad Manyawski to prawdziwy cud, który zasługuje na uwagę każdego podróżnika, jeden z najwyższych w Karpatach, a nawet na Ukrainie (woda spada w kilku kaskadach z wysokości 16-20 m), obok wodospadów Probiy w Jaremczu oraz Shipit u podnóża polany Borżawa, uważany za jeden z cudów ukraińskich Karpat i Frankiwszczyzny w szczególności. Aby docenić takie piękno, należy przejść pieszo co najmniej 2 km gruntową drogą. Zajmie to nieco mniej niż godzinę. Droga do wodospadu jest bardzo malownicza, a wysokość granitowych ścian kanionu czasami sięga 20 m. Woda spada na ziemię kaskadami z trzech wodospadów. U podnóża wodospadu znajduje się małe jezioro. Miejscowi mówią, że woda w jeziorze ma właściwość odmładzania tych, którzy się w nim kąpią.

Wodospad Manyawski znajduje się w górskiej wąwozie masywu Horgany, otoczony kamiennym kanionem z granitowymi skałami, których wysokość sięga 20 m. U podnóża wodospadu powstało niewielkie zbiornik z czystą górską wodą, w którym wszyscy chętni mogą się wykąpać. Uważa się, że ma zdolność odmładzania każdego, kto odważy się tu wykąpać. Według legend, znajdowała się tu świątynia bogów pogańskich, którzy byli patronami młodości. W kanionie przy wodospadzie jest dość chłodno, nawet w upalny letni dzień. W ogóle dolina rzeki Manyawy otoczona jest bajkowymi krajobrazami i warto tu przyjechać, aby uzyskać niezapomniane wrażenia i poczuć prawdziwe piękno dzikiej przyrody.

Wokół wodospadu Manyawski rozciąga się archaiczna i wspaniała natura, gęsto rosną mchy i paprocie, a na krawędziach wąwozu w pobliżu wodospadu rosną wiekowe jodły, co nadaje powietrzu szczególnej świeżości. Jodłowe lasy w ciągu dnia tylko częściowo przepuszczają światło, dlatego to miejsce jest ledwie zacienione i jeszcze bardziej zaskakuje swoją unikalną urodą i estetycznym urokiem. Zgodnie z legendą, niebezpiecznie jest tu zostawać na noc, ponieważ można poddać się śpiewowi nimfy i zrujnować swoje życie. Droga do tego hydrologicznego pomnika przyrody prowadzi przez gęsty i stary las, latem i jesienią można zbierać truskawki i grzyby. Ostatecznie droga prowadzi ścieżkami do wodospadu, który nagle ukazuje się w całej swojej urodzie.

Niedaleko wodospadu znajduje się starożytny klasztor – Skit Manyawski, który w XVII wieku założył mnich Joł Kniahynicki, teren tego klasztoru z trzech stron otoczony jest wodami górskimi. Teraz klasztor należy do Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Kijowskiego. A w samej wsi znajduje się jeszcze jeden drewniany kościół Podwyższenia Krzyża Świętego.

Można dotrzeć do wodospadu Manyawski, idąc korytem rzeki Manyawka (jeśli wody jest niewiele) lub drogą przez wieś, która później nieco odchyla się w las. Aby się nie zgubić, warto orientować się na szum wody. Wodospad znajduje się około siedmiu kilometrów od Skitu Manyawskiego. Tajemniczy teren skrywa wiele tajemnic i legend. Miejscowi mieszkańcy uważają, że w nocy w pobliżu wodospadów można usłyszeć śpiew nimf, które kuszą każdego, kto zdecyduje się zostać tu na noc.

Od 2013 roku centrum raftingu organizuje regularne wycieczki po kanionie, a także zjazdy po wodospadzie na linie. Każdy turysta, który odwiedził wodospad Manyawski, będzie mógł doświadczyć cudownej mocy górskiej wody, poczuć przypływ nowych sił życiowych oraz cieszyć się pięknymi widokami Karpat. Z Manyawy zaczynają się Karpaty, więc to wspaniały początek zapoznania się z ukraińskimi Karpatami.

Najlepiej dotrzeć do wodospadu z centrum powiatowego Bohorodczany (to także najlepsze miejsce na nocleg w lokalnych hotelach), z którego do wsi Manyawa jest około 27 km, a następnie trzeba jeszcze przejść pieszo 40 minut. Odległość od końca zabudowy do wodospadu wynosi około trzech kilometrów, z czego większość pokonujemy gruntową drogą, a tylko ostatnie kilkaset metrów to ścieżka. Jednak należy być ostrożnym i unikać stromych wzniesień w pobliżu wodospadu oraz bagien, które porosły paprocią. To cud natury odwiedzają nie tylko turyści z różnych zakątków Ukrainy, ale także zagraniczni goście. Niedaleko tego dużego wodospadu znajdują się małe wodospady oraz altany, w których można odpocząć po wyczerpującej drodze.

Dla takiego piękna, które zobaczysz, warto pokonać tak długą drogę znowu i znowu. Więc zakładaj wygodne buty, weź kanapki i startuj!

Według informacji ze strony MapaKosiv Taras Pasymok podzielił się swoimi wspomnieniami z wizyty w wodospadzie Manyawski

Po raz pierwszy, zimą, jechaliśmy do Manyawy, odwiedzając także Skit Manyawski (klasztor) i później, z pomocą wskazówek miejscowych mieszkańców, jechaliśmy wzdłuż rzeki do kanionu. Szczerze mówiąc, Skit Manyawski trochę rozczarował. Oczekiwano, że zachowa się tam więcej historycznych budowli, a nie tylko mury obronne i wieże. Również na terenie samego Skitu ludzie wyraźnie nie wiedzą, co to jest sztuka architektury. Na małej przestrzeni zbudowano mnóstwo kaplic i kościołów z różnych materiałów i w różnych stylach, z bardzo silnym dysonansem kolorystycznym.

Jednak samo miejsce jest energetycznie silne, warto przynajmniej raz tam być, aby to zrozumieć. Również pozytywnie warto zauważyć, że klasztor UOC KP, w przeciwieństwie do innych prawosławnych świątyń na Ukrainie, które teraz są pod UOC MP. Kiedy odwiedzałem Manyawę po raz drugi, nie chciałem iść do klasztoru, on wyczerpuje się od pierwszego razu, niestety.

Zalecałbym turystom trasę do wodospadu wzdłuż rzeki, przez kanion. Prawie pod sam wodospad można dojechać, jeśli szlaban jest otwarty, a jeśli zamknięty, tym lepiej — można przejść kilka kilometrów unikalnym kamiennym kanionem o wysokości 20 metrów, gdzie górska rzeka wielokrotnie się zakręca, tworząc kamienny serpentyn. Ta droga do wodospadu podobała mi się nie mniej niż sam wodospad. Warto też zabrać buty, które nie przemakają, ponieważ poziom wody w rzece może być różny, a mostów tam nie ma i nie będzie — droga do wodospadu jest również używana przez ciężarówki leśne.

Zalecałbym również turystom nie jechać w sezonie (lipiec, sierpień), ponieważ liczba ludzi przy wodospadzie jest tak duża, że nawet trudno zrobić zdjęcie bez innych ludzi. Aby uniknąć tego "bazaru", można również zostać na noc w pobliżu wodospadu — tam jest to możliwe, są miejsca.

Warto zrozumieć, że latem wodospad wcale nie jest tak pełny, jak zimą czy w okresie deszczowym, ale dotyczy to wszystkich wodnych atrakcji turystycznych.

Po raz drugi pojechaliśmy inną objazdową drogą przez las, która została niedawno otwarta dla turystów, aby była możliwość dojechać do wodospadu z góry. Ta objazdowa droga przez las zaczyna się po prawej stronie od Skitu Manyawskiego, a jeśli pójdziesz w lewo, to wchodząc ścieżką na górę, można znaleźć źródło lecznicze z pyszną wodą przy skale, gdzie według legendy żyli pierwsi mnisi w średniowieczu, zanim założyli klasztor.

Ale ta objazdowa droga jest znacznie dłuższa i niezbyt malownicza, a przez niską jakość jest dość męcząca. I autobus turystyczny tam nie przejedzie, tylko jeep lub samochód z wysokim prześwitem. Jednak pozytywnym aspektem tej trasy są widoki z polan, które rzadko pojawiają się w gęstym lesie, a także jeszcze jeden bardzo fajny wodospad, który można zobaczyć trochę odjeżdżając od drogi w lewo — Bukhtiwiec lub Wodospad Bukhtiwiecki (na zdjęciu). Prawda, że go nie znaleźliśmy). Będę musiał spróbować jeszcze następnym razem, ponieważ nie ma żadnych tabliczek ani oznaczeń do Bukhtiwca, a drogi są mocno zniszczone przez ciężarówki leśne.

Ogólnie rzecz biorąc, zarówno dolna – 5 km. (w dół rzeki) i górna — 15 km. (przez góry, lasy) drogi łączą się w jednym punkcie — przy wodospadzie Manyawski. W pobliżu wodospadu znajduje się wiele drewnianych altan i chat z ławkami dla turystów — tam można schować się przed deszczem lub słońcem. Są też tablice informacyjne i mapy tras turystycznych przez Horgany, które można rozpocząć w tym rejonie!

Jeśli chodzi o mistyczny element, o którym można przeczytać w Internecie, to moim subiektywnym zdaniem — rzeczywiście tam jest. I chociaż trudno jest długo przebywać w pobliżu wodospadu, ponieważ zaczyna boleć głowa, jakby ta waga wody cię przytłaczała, a i tak nie chce się odejść — to jest takie wyzwanie wędrówki). Jednak można to poczuć, gdy ten tysiące turystów do wodospadu przestaje, latem udało mi się to przez około 20 minut, a zimą było naprawdę wyjątkowo — byłem zahipnotyzowany wodospadem (samą spadającą wodą). To trwało tak długo i tak głęboko, że już zapomniałem, kim jestem i gdzie jestem, dobrze, że moi przyjaciele zabrali mnie stamtąd na czas. Szczerze mówiąc, takie mistyczne i magiczne doświadczenie (Castaneda by płakał), przeżyłem w życiu tylko raz — kiedy nocowałem na Sokolynym Oku z przyjacielem, ale to już historia na następny artykuł).