Osada położona na wysokości 620 metrów nad poziomem morza, w obrębie masywu górskiego Chornohora, który obejmuje słynną Howerlę, Petros i Pip Iwan Czarnohora. Przez Werchowynę przepływa jedna z najszybszych rzek karpackich – Czarny Czeremosz, dlatego latem warto spróbować spływu rzeką na kajakach lub pontonach.
Ale najważniejsze to nie zapomnieć wspiąć się przynajmniej na jeden z słynnych szczytów górskich. Niezrównana przyjemność, gdy, zdyszany i cały spocony, łapiesz chłodne powietrze na samym szczycie, otulonym gęstą mgłą. Dobrze jest też upiec całego barana na rożnie nad rzeką, jak to robią miejscowi.
Miłośnicy kulturalnego wypoczynku mogą odwiedzić Muzeum Huculskiego Życia i Instrumentów Ludowych, udać się do Skał Dovbusza lub odwiedzić miejsca zdjęć filmu „Cienie zapomnianych przodków”.
Znany kurort klimatyczny, położony w górnych partiach rzeki Prut, na północnych zboczach leśnych Karpat. To z Worohty zazwyczaj zaczynają swoją drogę ci, którzy planują zdobyć najwyższy szczyt ukraińskich Karpat – Howerlę.
Ciepły sezon w Worohty to długie piesze wędrówki, kąpiele i spływy górską rzeką, wspinaczka po skałach oraz zbieranie roślin leczniczych.
W osadzie znajduje się zabytek drewnianej architektury huculskiej z XVII wieku – cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Ciekawym obiektem są również łukowate mosty kolejowe (wiadukty), zbudowane tutaj w XIX wieku.
W tej wsi znajduje się jedyna w Ukrainie ferma hodowli jeleni mandżurskich. Te piękne szlachetne zwierzęta zostały przetransportowane tutaj helikopterem z obwodu kaliningradzkiego.
Ale najważniejsze, z czego znana jest Iza – wieś jest ośrodkiem sztuki wiklinowej. Nigdzie indziej nie zobaczysz takiej różnorodności wyrobów z wikliny. Wystarczy tylko przejść się główną ulicą wsi – a będziesz zdumiony umiejętnościami Ukraińców w wyplataniu imponujących przedmiotów z wikliny.
W Izie znajduje się również unikalny klasztor, w którym przechowywane są relikwie świętego Aleksego Karpackiego.
Jedna z największych wsi pod względem liczby ludności i powierzchni nie tylko w Ukrainie, ale i w całej Europie. Wystarczy powiedzieć, że w Kosmaczu działają siedem szkół ogólnokształcących oraz szkoła sztuk pięknych.
W wiosce zginął legendarny przywódca opryshków Olek Dovbusz, a tutaj otwarto muzeum Oleksego Dovbusza. A także zimą 1944–1945 w Kosmaczu stacjonowało dziewiętnaście setek UPA. W 1944 roku ogłoszono Kosmacką Niepodległą Republikę. Dlatego ta wieś ma reputację „stolicy banderowców”. Jednak mieszkańcy niechętnie wspominają o przeszłości powstańczej, chętniej opowiadając o teraźniejszości wsi.
Dziś w Kosmaczu pracuje kilka setek mistrzów sztuki dekoracyjnej i użytkowej, historyczno-regionalne muzeum. Ponadto we wsi odbywał się festiwal „Kosmackie Wielkanocne”.
To unikalna wieś, ponieważ ma jeden zwyczaj, który nie występuje nigdzie indziej w Ukrainie. Ale aby zobaczyć słynną krasnoyilską Malankę, będziesz musiał poczekać na święta Bożego Narodzenia.
Głośne zabawy w Krasnoyilsku zaczynają się już od samego rana – przebrani malankarze chodzą od domu do domu. W każdym podwórku żądają od gospodarza pieniędzy za śpiew i taniec, jednak to nie ratuje go przed żartobliwymi ciosami.
Po tym, jak uczestnicy odwiedzą wszystkie gospodarstwa i złożą gospodarzom życzenia noworoczne, na głównej ulicy zbiera się liczna procesja karnawałowa, w której bierze udział około tysiąca mieszkańców wsi.
Tradycyjnie to wydarzenie przyciąga wielu turystów. Ci, którzy są tu po raz pierwszy, przyznają – chociaż widzieli zdjęcia Malanki, na żywo robi to ogromne wrażenie.
Wieś znana z tego, że tutaj Serhij Paradżanow kręcił film „Cienie zapomnianych przodków”. Chata, w której odbywały się zdjęcia, jest obecnie muzeum. Również latem w „letniej rezydencji” mieszkał Mychajło Hruszewski, a wielu wybitnych Ukraińców XIX-XX wieku lubiło wypoczywać tutaj, dlatego działa tu jeszcze kilka muzeów.
Osada położona w rejonie Chust w obwodzie zakarpackim. Znana z kilku wysokiej jakości serowarni stworzonych przez kilku zagranicznych uczestników ekokooperatywy „Longo Mai”, a także przez Ukraińca Petra Pryharę.
Ponadto w Nizhnim Selišču dziś pasą bawoły, a w pobliżu wsi znajduje się słynna Dolina Narcyzów.
Osada na prawym brzegu rzeki Tisa, bardziej znana jako uzdrowisko. Jej głównym bogactwem jest ogromne złoże soli – około 3,5 miliarda ton.
Ciekawostką Solotwiny są unikalne solankowe jeziora. Woda w nich jest bardzo słona i korzystna w leczeniu chorób układu nerwowego, rwa kulszowa, opłucna, zapalenie stawów oraz choroby skóry. Dlatego przyjeżdża tutaj wielu turystów, aby po prostu poleżeć w tej „solance”.
Oprócz jezior, w Solotwinie znajdują się równie słynne kopalnie soli, do których przyjeżdżają ludzie leczyć różne choroby układu oddechowego. Znajduje się tu wiele hoteli, ośrodków wypoczynkowych i sanatoriów.
Wieś w rejonie Mukaczewskim w obwodzie zakarpackim, która otrzymała swoją nazwę od koloru mineralnej wody siarkowodorowej, która bije z tutejszej ziemi niemal na każdym kroku. Kąpiele w kwaśnej „synyak” są najlepszym lekarstwem na choroby układu ruchu, kostno-mięśniowego i nerwowego.
Znany ośrodek huculskiego ludowego rzemiosła dekoracyjnego i użytkowego. Jaworów od dawna słynie ze swoich ludowych rzemieślników i jest centrum takich rzemiosł jak tkactwo i rzeźba w drewnie.
W Jaworowie żyli i tworzyli założyciele huculskiej płaskorzeźby w drewnie, Szkribljaki oraz ich następcy, Korpanuki, w tym Korpanuk Jurij Iwanowicz.
