Piotrowce Górne

Vehrkhni Petrivtsi to wieś w obwodzie czerniowieckim, w rejonie storożynieckim, na Ukrainie. W 1848 r. mieszkańcy wsi otrzymali działki. Mieszkańcy Petrywiec wzięli udział w powstaniu bukowińskim przeciwko władzom austriackim pod wodzą Łukiana Kobyłeckiego.

29 czerwca 1905 r. mieszkańcy wsi wzięli udział w masowej demonstracji solidarności z pierwszą rewolucją rosyjską, która miała miejsce w Czerniowcach. Następnie chłopi siłą zajęli pastwisko właściciela, a władze austriackie wysłały do wsi oddział żandarmerii, aby ujarzmić chłopów i chronić właścicieli. W 1917 r. chłopi zażądali redystrybucji ziemi właścicieli ziemskich i ustanowienia nowych porządków. W czerwcu tego samego roku we wsi spalono tartak właściciela ziemskiego Drukmana.

W kwietniu 1941 r. mieszkańcy wsi i sąsiednich osad, nie zgadzając się z ustanowieniem nowego porządku władzy radzieckiej, wzięli udział w pokojowym marszu z nadzieją przekroczenia granicy radziecko-rumuńskiej do Rumunii. Spotkali się z ostrzałem z broni maszynowej ze strony straży granicznej w pobliżu miejscowości Bila Krynytsia w rejonie Hlyboka - trakt warnicki. Ostrzeżenia o nielegalności akcji nie odniosły skutku nawet po oddaniu strzałów ostrzegawczych w powietrze i nikt nie zginął. Podczas II wojny światowej, od 8 lipca 1941 r. do marca-kwietnia 1944 r., wieś była częścią Rumunii.

Wieś Verkhni Petrivtsi (rejon Storozhynets, 3,8 tys. mieszkańców) jest znana od XIV wieku. Z tego czasu pochodzą fortyfikacje obronne zbudowane na terytorium współczesnej wsi w czasach Księstwa Galicyjsko-Wołyńskiego. Mówi się, że ich pozostałości zachowały się do dziś. Od początku XIX wieku Wierchnia i Niżne Piotrowce były miejscem zwartego zamieszkania jednej z polskich grup etnicznych - Gurali Czadeckich. Czadeccy Gurale przenieśli się do swojej historycznej ojczyzny w obwodzie czadeckim na Słowacji po II wojnie światowej, kiedy władze sowieckie zaczęły ich prześladować. Jednak niektórzy przedstawiciele tej grupy etnicznej pozostali w Wierchni i Niżnich Piotrowcach, zachowując swoje tradycje i kontynuując tajne nabożeństwa w kościele Przemienienia Pańskiego w Niżnich Piotrowcach.

W centrum wsi stoi murowany kościół św. Antoniego, zbudowany w 1907 r., który przypomina nam o dawnej dużej społeczności rzymskokatolickiej.

Na północy Verkhni Petrivtsi, na zboczach wzgórza o tej samej nazwie, w 1994 r. został założony klasztor żeński pod wezwaniem świętej mirry. Pierwszy klasztor w Petrivtsi został zbudowany w 1487 roku przez Stefana Wielkiego. Nowoczesny klasztor wita wysoka brama-dzwonnica. Na lewo od wejścia znajduje się dwupiętrowy budynek cel klasztornych. Po prawej stronie stoi kościół Archanioła Michała, zbudowany w 1998 roku.

Wśród kapliczek, które przyciągają tu pielgrzymów, znajduje się ikona Matki Bożej Wszechświętej z klasztoru Athos, która według wierzących ma moc uzdrawiania chorych na raka. W cerkwi znajduje się Pochajowska Ikona Matki Bożej, części świętych relikwii św. Sylwana z Athos, Wielkiej Męczennicy Barbary, św. Dymitra sypiącego mirrę, św. Grzegorza Dwosłowa, 40 męczenników z Sewastii, św. Wawrzyńca z Czernihowa i jednego z 14 000 dzieci zabitych przez Heroda. Ponadto w kościele znajdują się części Życiodajnego Krzyża Pańskiego z Jerozolimy. W sumie w kościele Archanioła Michała znajduje się 40 relikwii świętych, w tym Wielkiego Męczennika Pantelejmona. Na jego cześć niedawno otwarto 50-metrowy kościół z dzwonnicą, który imponuje swoim rozmiarem i rozmachem.

Na terenie klasztoru znajduje się studnia z leczniczą wodą, a ze szczytu wzgórza można podziwiać panoramę Karpat Bukowińskich, których piękno zapiera dech w piersiach.