Riczka

Rika to wieś w powiecie kosowskim, w obwodzie iwanofrankowskim. Jest to starożytne centrum huculskiej sztuki ludowej. Wieś leży na wysokości 560 m n.p.m. i rozciąga się na długości 15 km wzdłuż stromej doliny rzeki (dorzecze Prutu), 15 km na zachód od Kosowa i 45 km od stacji kolejowej Zabołotiw. Pierwsza wzmianka o wsi Richka jako osadzie pochodzi z 1660 roku. Osada ta należy do rady wiejskiej Rika w powiecie kosowskim , w obwodzie iwanofrankowskim. Terytorialnie wieś Richka graniczy z miejscowościami Sokolivka, Yavoriv, Sheshory, Brusturiv i Shepit. Wizualnie granice wsi wyznaczają góry Brusnyj, Bukowiec i Kiczera. Obszary leśne: Lysychnyk, Debeslivka, Mazivka, Ivankove. Szczyty na terytorium miejscowości: Bukowiec (1059 m n.p.m.), Brusnyj (965 m n.p.m.), Kichera (942 m n.p.m.), Heha (806 m n.p.m.), Semenovo (747 m n.p.m.). Na grzbietach Brusnyi i Semenovo znajdują się wychodnie skał neogeńskich. We wsi znajduje się 16 osad: Potaynyk, Prypir, Bodnarevo, Ryzhi, Bukovets, Pidbukovets, Drotskmany, Hrymaly, Marly, Serednie, Kichera, Bisi, Pidbrusnyi, Brusnyi, Tuni, Shevelivka.

Jeśli chodzi o pochodzenie nazwy tej osady, to według legendy 400 lat temu na terenie wsi szumiały wielowiekowe lasy, a na ich szczytach znajdowały się łąki. Właścicielem tych łąk był bogaty człowiek o imieniu Mytskan. Postanowił osiedlić swojego syna nad rzeką. Z czasem powstała wioska, a wzdłuż rzeki zbudowano domy. W ten sposób powstała nazwa wsi Richka. Wieś Richka znajduje się po obu stronach rzeki Richka. Podobna nazwa osady i głównego zbiornika wsi nie oznacza, że ludzie żyli tu "bez wyobraźni", ale że nasi przodkowie szukali harmonii z naturą, rozumieli znaczenie wody jako życiodajnego źródła, więc odzwierciedlali to w swoich nazwach.

Pierwsza szkoła we wsi Richka została zbudowana w 1875 roku i miała jedną salę lekcyjną. Do tego czasu nauka odbywała się w domu Petro Onufriyovycha Mytskana. W 1958 r. otwarto siedmioletnią szkołę w centrum i trzy szkoły podstawowe we wsiach Kichera, Prypir i Ryżi. W 1976 r. otwarto szkołę średnią I-III stopnia. W czasach polskiego panowania we wsi działała czytelnia "Skała". W 1946 r. założono bibliotekę wiejską. Utalentowana młodzież wsi Rika uczestniczyła w kółkach tanecznych i teatralnych. Młodzież wystawiała sztuki teatralne: "Skradzione szczęście", "Beztalencie", "Szatan w beczce".

Szczególnie rozpowszechniona jest sztuka artystycznej obróbki drewna. Unikalne kolory inkrustacji drewna można prześledzić wstecz do dynastii rodzinnych wsi Richka. Do najbardziej znanych rzemieślników należą Marko Megedyniuk, Mykola Medvidchuk, bracia Yakibiuk, rodziny Toniuk, Kishchuk, Hrymaliuk i Shatruk. Asortyment produktów obejmuje głównie artykuły gospodarstwa domowego i dekoracje ścienne. Powszechne techniki zdobienia wyrobów drewnianych obejmowały inkrustację masą perłową, metalem nieżelaznym, koralikami i różnymi rodzajami drewna.

Prace Marko Mehedyniuka miały wpływ na kształtowanie się cech stylu całej szkoły rówieńskiej. Kilka elementów jego bogatego dziedzictwa dotarło do nas. Jego prace znajdują się w wielu muzeach i były wystawiane w Wiedniu, Pradze i Bukareszcie.

Istnieją również mistrzowie bednarskich naczyń drewnianych zdobionych wypalanymi ornamentami roślinnymi i geometrycznymi (Iwan Hrymaliuk), snycerze wykorzystujący inkrustację, intarsję i rzeźbione dzwonki (Marko Megedyniuk, Ilko Kishchuk, M. Medvidchuk, Mykola Pityliak, Yakiv Toniuk, Dmytro Toniuk, F. Yakybyuk, Ivan Abramovych, M. Bilyak i inni) oraz mosyazhnyky - grawerowanie i inkrustacja na metalu (Ivan Tynkaliuk, V. Medvidchuk, Ilko Kishchuk).

Ornamenty artystycznego wypalania były używane do ozdabiania przedmiotów gospodarstwa domowego. Przykładem tego są prace słynnego mistrza Iwana Hrymaliuka. W rodzinie Hrymaliuków sztuka bednarska połączona z artystycznym wypalaniem stała się dziedzicznym zawodem. Jego prace były bardzo popularne, wystawiane w różnych miastach Ukrainy i eksportowane do wielu krajów.

Wieś Richka jest również centrum artystycznej obróbki metalu. Marko Megedyniuk, Mykola Medvidchuk, Ivan Tynkaliuk i Mykhailo Medvidchuk, mistrzowie sztuki mozaikowej, pozostawili tu znaczące dziedzictwo artystyczne. Asortyment ich produktów obejmuje sprzączki, broszki, guziki, wisiorki, artykuły papiernicze, łuski, siekierki i metale dekoracyjne używane do ozdabiania wyrobów skórzanych.

Rdzenni mieszkańcy wsi Richka, tacy jak T. Megedyniuk, Stepan i Iwan Piteliak, Mykola Medvidchuk i Ilko Kishchuk, przyczynili się do rozwoju sztuki obróbki skóry na Huculszczyźnie.

We wsi Rika wytwarzane są również wyroby artystyczne - zabawki z sera (A. Hrepyniak), flety i odzież - czapki, zapasy i paski. Rzemieślnicy z Riki pracowali razem w dwóch warsztatach Stowarzyszenia Produkcji i Sztuki Huculszczyzny w Kosowie. Obecnie większość rzemieślników z Ryk posiada tytuł mistrza sztuki ludowej i jest członkami profesjonalnych związków artystycznych.

We wsi znajduje się muzeum sztuki huculskiej.

Bazylego Wielkiego i dzwonnica z 1896 roku. Cerkiew jest drewniana, na ścianach zachowały się obrazy olejne z XIX wieku. Dzwonnica jest murowana, otynkowana, z pięcioma łukowymi otworami na dzwony. Należy do OCU. Rektorem jest arcykapłan Wołodymyr Lewicki. Cerkiew w Rice jest typowym przykładem huculskiej szkoły ludowej architektury drewnianej.

Wieś Richka jest rzeczywiście godna pochwały: większość ludności znalazła się w produkcji artystycznej, dziedzicząc ją po swoich przodkach. Wieś produkuje zabawki z sera, flety i tradycyjną odzież huculską. Mieszkańcy Rika są gościnnymi gospodarzami, którzy są gotowi przyjąć turystę na noc. Nawiasem mówiąc, wioska znajduje się 18 kilometrów od miejscowości Kryvorivni, która jest również bogata w naturalne krajobrazy.

Podróżowanie

Jeśli chodzi o warunki naturalne, wieś Richka słynie z możliwości rekreacyjnych, ponieważ znajduje się w pięknej górskiej okolicy. Z miejscowości można wybrać się na wiele spacerów. Na przykład droga do doliny rzeki rozciąga się na około trzy kilometry. Tutaj podróżny może zobaczyć wspaniałą przełęcz między Starą Horą a Semenovą, a dalej piękne strumienie, nad którymi kiedyś znajdowały się młyny i tatary. Ta przełęcz ciągnie się wzdłuż wzgórz góry Bukowiec. Następnie można kontynuować do rzeki Bukowiec (1060 m n.p.m.). Odległość ta wynosi około 3,5 kilometra, a jej pokonanie zajmuje dwie godziny. Droga mija kościół, gdzie przechodzi na drugą stronę rzeki i można popłynąć na górę Zvar.

Następnie można kontynuować wędrówkę na górę Brusna (965 m n.p.m.). Droga ta ciągnie się przez około 4,5 kilometra, a jej pokonanie zajmuje dwie i pół godziny.

Černý Grun to najwyższa góra Grzbietu Igrekowskiego, która wznosi się na wysokość 1382 metrów nad poziomem morza. Droga ta ma dziesięć i pół kilometra długości i można ją pokonać w 5 godzin. Prowadzi przez rzekę Bukovets z dostępem do miejscowości Snidavka. Następnie prowadzi przez potok Chorhovatyi do przełęczy między Ternyshora i Mlaky, które znajdują się u ujścia rzek Chorhovatyi i Bezulka. A z tej przełęczy, przez Mlaki, przechodzi do ramy Igreckiego Grzbietu i przez tę ramę przechodzi do Czarnego Grunu.

Kolejnym interesującym szlakiem jest góra Shendrivka (1377 m n.p.m.). Znajduje się ona w Grzbiecie Igreckim, a pokonanie dystansu jedenastu kilometrów zajmuje około pięciu godzin. Dalsze interesujące spacery można odbyć do wioski Sheshory. Droga ta ma około jedenastu kilometrów długości. Prowadzi do wsi Sheshory przez Brusnyi.

Podróż do wsi Brustur jest również bardzo interesująca. Droga ta ma pięć kilometrów długości i można ją pokonać w dwie godziny. Można tu dotrzeć trzema różnymi drogami: jedna z nich prowadzi przez Serednyj, druga przez Nyzhnye Pole, a trzecia przez Hyprovata. Dobrym pomysłem jest również spacer do oddalonego o zaledwie pięć kilometrów Jaworowa, który można pokonać w godzinę. Droga ta przebiega przez przełęcz między Woroneżem a Borsuczynem i prowadzi do kościoła w Jaworowie. Nieco dłuższy spacer można odbyć do wioski Kryvorivni, która jest oddalona o 18 km, a jej pokonanie zajmie co najmniej 7 godzin.

Odległość do Werchowyny również nie jest mała, ale droga jest przyjemna i bogata w naturalne krajobrazy. Droga ta rozciąga się na 23 km i można ją pokonać w osiem godzin. Przechodzi przez Shandrivkę, następnie prowadzi do Bukowca, a jeszcze dalej do Bila Kobyla. Stamtąd zbiega się przez Pryslup, niedaleko Winnicy, do Iltsi Horishni. Ten spacer jest również bogaty w fakt, że daje możliwość rozpoznania iglic grupy Hordievski.

Większość mieszkańców wsi Rychky zajmuje się rzemiosłem artystycznym. Trudno jest znaleźć we wsi rodzinę, która nie rzeźbi lub nie wypala drewna. Znajduje się tu muzeum, w którym można znaleźć informacje (i zobaczyć jego prace) o najsłynniejszym rzeźbiarzu przeszłości, Marko Megedyniuku (1842-1912), który jako pierwszy na Huculszczyźnie zastosował inkrustację koralikami na drewnie. W muzeum znajdują się również prace innych rzeźbiarzy: F. Jakibiaka (1877-1959), J. Toniuka (1903-1957), W. Bilaka, braci Kiszczuków - Iwana, Mykoły i Wasyla - i wielu innych. We wsi działa oddział rzeźbiarski Kosowskiego Stowarzyszenia Przemysłowo-Artystycznego "Huculszczyzna".

W Rice mieszka Iwan Hrymaliuk, mistrz artystycznego wypalania. Ojciec Iwana Hrymaliuka był bednarzem, a Iwan od dzieciństwa pomagał ojcu dekorować drewniane naczynia - konówki, harki, dzbanki na mleko, solniczki itp. Wypalanie odbywa się za pomocą pysanky - próbek żelaza, które są podgrzewane w ogniu, a następnie nakładane na drewno, na którym pozostaje wypalony element wzoru. W przeszłości żelazo było rzadkością, więc nie było wystarczającej ilości pysanky.

Iwan Hrymaliuk stworzył nowe narzędzia, a jego produkty zaczęły przyciągać uwagę niespotykanymi wcześniej wzorami: "słońce", "półksiężyc", "liście", "róż", "półróż", "krzywa". Drzewo ożyło, prosty ornament odzwierciedlał bogate piękno huculskiego świata. W ten sposób Iwan Hrymaliuk stał się wynalazcą nowych narzędzi do wypalania i rozpoczął nową kartę w huculskiej sztuce wypalania drewna.

Wspólnota religijna korzysta z cerkwi św. Bazylego. Święto cerkiewne przypada 14 stycznia (św. Bazylego Wielkiego). Cerkiew jest w całości drewniana i jest przykładem huculskiej szkoły ludowej architektury drewnianej, na jej ścianach zachowały się obrazy olejne z XIX w. Dzwonnica cerkiewna jest murowana, otynkowana, z pięcioma łukowymi otworami na dzwony.

Zabytki historii i kultury: Wasyliwska cerkiew z 1836 r.; kaplica zbudowana w 1848 r. na cześć zniesienia pańszczyzny; pomnik mieszkańców wsi poległych w czasie II wojny światowej (1970 r.).

Rzemiosło ludowe wsi Richka

Wieś Richka, która została założona w 1694 roku, jest barwną wsią huculską, w której do dziś zachowała się większość rzemiosł ludowych praktykowanych przez wiele stuleci z rzędu. Na Huculszczyźnie zawód był przekazywany z ojca na syna, a każdy z nich kontynuował rodzinny biznes, ulepszając go. Oczywiście w czasach sowieckich rzemiosło ludowe zostało, że tak powiem, schowane pod dywan, ale teraz zostało przywrócone, ponieważ pomimo pracy w kołchozach, mieszkańcy wsi nadal uczyli swoje dzieci tradycyjnych huculskich rzemiosł.

Najbardziej znanym rzemiosłem w wiosce Rika jest oczywiście rzeźbienie, ponieważ istnieje nawet własna szkoła rzeźbienia. Ale obecnie rzeźbienie jest sztuką, podczas gdy wcześniej był to sposób dla wiejskich rzemieślników, aby wyżywić swoje rodziny. Dlatego starali się upiększać swoje wyroby, aby były chętniej kupowane. Obecnie River School słynie z rzemieślników pochodzących ze słynnych dynastii rzeźbiarzy. Ich produkty są piękne i eleganckie, z unikalnymi dekoracjami i inkrustacjami.

W wiosce jest również wielu rzemieślników, którzy wytwarzają drewniane zastawy stołowe. Obecnie są to głównie dekoracje ścienne, ale miejscowi często kupują takie naczynia do codziennego użytku, zwłaszcza pasterze, którzy przechowują sery w drewnianych talerzach. Turyści, którzy tu przyjeżdżają, są bardzo zainteresowani takimi naczyniami jako pamiątkami, ponieważ wiejscy rzemieślnicy używają artystycznego wypalania do ozdabiania drewnianych naczyń. Takie naczynia są niezwykle piękne i przyjazne dla środowiska.

Innym rzemiosłem, które było szeroko rozpowszechnione w wiosce i jest rozpowszechnione do dziś, jest artystyczna obróbka metalu. Mistrzowie tego rzemiosła wykonują wszelkiego rodzaju drobne ozdoby, takie jak guziki, sprzączki do pasków, artykuły papiernicze i wiele innych. Takie przedmioty są zwykle używane do ozdabiania produktów drewnianych i skórzanych. Takie dekoracje sprawiają, że są one kompletne, niezawodne i piękne.

W wiosce jest wielu innych rzemieślników, ale ich produkty nie są tak dobrze znane na rynku pamiątek. Pracują dla swoich współmieszkańców i ludzi z okolicznych wiosek. Ale turyści, którzy tu przyjeżdżają, chętnie kupują ich produkty jako pamiątki, ponieważ są one wysokiej jakości i piękne. Wioska przeżywa obecnie odrodzenie swojego rzemiosła ludowego. Ludzie wracają do swoich zwykłych zawodów, które ich przodkowie wykonywali przez wieki. Jeśli spędzasz wakacje w Karpatach, powinieneś odwiedzić wioskę Richka, aby zobaczyć malowniczą przyrodę i piękne wyroby artystów ludowych.

Wieś Richka jest bardzo interesująca, ponieważ można tu znaleźć domy, które mają ponad sto lat. Ale to nie jest muzeum domów, ludzie nadal mieszkają w tych domach. Oczywiście młodzi ludzie budują domy przy użyciu najnowszych technologii, ale starsi ludzie są zadowoleni z tego, co mają. Dlatego wioska przypomina muzeum, a każdy, kto przyjeżdża tu po raz pierwszy, nie może uwierzyć, że takie domy jeszcze istnieją. We wsi Richka znajduje się również kaplica, która została zbudowana w 1848 roku na cześć zniesienia pańszczyzny. Było to bardzo ważne wydarzenie dla chłopów, ponieważ w końcu uzyskali wolność. Oprócz kaplicy we wsi znajduje się kościół św. Bazylego, który został zbudowany w 1836 roku i jest również zabytkiem kultury powiatu kosowskiego.

We wsi Bogatki jest również wielu mistrzów sztuki ludowej, ponieważ po upadku ZSRR Huculszczyzna jest prawdopodobnie miejscem, w którym wszystkie rzemiosła ludowe naprawdę się odrodziły, a kultura tutaj pozostała nienaruszona pomimo propagandy rządu radzieckiego. Dlatego można kupić wyroby rzemieślników bezpośrednio z ich warsztatów i mieć pewność, że jest to naprawdę dzieło sztuki, a nie tania podróbka.

Wieś Richka jest doskonałym miejscem do spędzenia wakacji w Karpatach. Są tu przyjaźni gospodarze, malownicza przyroda. To naprawdę miejsce, w którym można odpocząć, a także wzbogacić się kulturowo i estetycznie.

Historia i ciekawostki wsi Richka

Czasami zdarzają się ciekawe zbiegi okoliczności i gra słów, kiedy wyrażenia, choć prawdziwe, mogą być trochę zabawne. Wieś Richka ma swój własny podobny zwrot, gdy mówimy o położeniu geograficznym wsi. Wioska Richka znajduje się nad brzegiem rzeki Richka, ale to nie żart, ale położenie geograficzne wioski. Ale nie myśl, że pierwsi osadnicy, którzy osiedlili się tutaj, mieli zbyt mało wyobraźni, po prostu od czasów starożytnych miejscowa ludność zawsze starała się żyć w harmonii z naturą.

Wieś Richka została założona w 1694 roku. Bogaty pan, który był właścicielem tych malowniczych miejsc, postanowił osiedlić tu swojego syna, a jego słudzy przybyli z nim i zbudowali własne domy wzdłuż rzeki. Stopniowo wioska zaczęła się rozrastać, a ponieważ na początku wszystkie domy zostały zbudowane wokół rzeki Rika, wioska została również nazwana Rika, ponieważ domy podążały wzdłuż koryta rzeki, powtarzając jej zakręty.

Pomimo spokojnego życia, wydarzenia, które miały miejsce w okolicznych wioskach, nie ominęły wioski Rika. Mieszkańcy wsi wspierali ruch opryszkowski, a później, podczas II wojny światowej, wspierali żołnierzy UPA, którzy stanęli w obronie tych ziem. Terror NKWD nie ominął wsi, dziesiątki mieszkańców zostało rozstrzelanych i represjonowanych. Za nawet najmniejszy akt patriotyzmu człowiek mógł zamienić te piękne ziemie w tajgę na Syberii. W końcu sowiecki rząd chciał wykorzenić patriotyzm i zamienić całą ludność wielkiego imperium w jedną szarą masę, która nie uznawałaby nawet Boga, a posłuszna była jedynie wielkiemu wodzowi.

We wsi Richka sztuka ludowa była bardzo dobrze rozwinięta, a kiedy ZSRR upadł, takie rzemiosła ludowe jak artystyczna obróbka drewna zaczęły się tu odradzać. Miłość do sztuki i tajniki zawodu przekazywane są w wiosce z dziadka na wnuka, więc sztuka ludowa po prostu pojawiła się na nowo na świecie, ponieważ mistrzowie zawsze tu mieszkali. Przedmioty codziennego użytku i dekoracje ścienne wykonane przez lokalnych rzemieślników cieszą oko swoją równowagą i kompletnością. Na tych produktach nie ma zbędnych ozdób, jak w niektórych szkołach rzeźbienia, i nie są one zbyt proste, mistrzowie z wioski Richka mają szczególne poczucie kompletności i zdolność do tworzenia doskonałego produktu.

Ponadto wieś ma dość dobrze rozwiniętą infrastrukturę dla zielonej turystyki, dzięki czemu można miło spędzić czas spędzając wakacje w Karpatach. Wieś Richka zawsze chętnie przyjmuje gości, ponieważ gościnność, zrozumienie i wzajemna pomoc to ludowe zwyczaje wsi Richka. Wieś zawsze chętnie przyjmuje gości, a goście zawsze wracają do domu zadowoleni.

Szkoła artystycznej obróbki drewna w Richce

Jednym ze słynnych ośrodków sztuki ludowej na Huculszczyźnie jest malownicza wieś Richka. Najpopularniejszymi rodzajami sztuki ludowej wśród rzemieślników z Riki były artystyczna obróbka drewna, metalu, skóry, rogu i tkactwo. Tajniki rzemiosła rzemieślników rzecznych były przekazywane z pokolenia na pokolenie, co doprowadziło do powstania charakterystycznego pisma niektórych mistrzów, a później całych dynastii Megedyniuków, Hrymaliuków, Kiszczuków, Toniuków i Szatruków.

Marko Megedyniuk (1842-1912) był założycielem szkoły snycerskiej w Równem. W asortymencie mistrza znajdowały się toporki, krzyże, tabliczki, trójzęby, kije itp. Jednym z najbardziej znanych jego dzieł był śliwkowy krzyż wykonany dla austriackiego cesarza Franciszka Józefa. Krzyż ten znajduje się obecnie w prywatnej kaplicy cesarza. Prace M. Megedyniuka były wielokrotnie wystawiane na różnych wystawach, a mianowicie:

• Na wystawie rolniczo-przemysłowej w Krakowie otrzymał brązowy medal za cymbały zdobione patsyorką i drutem miedzianym;
• na wystawie w Kołomyi w 1912 r. M. Megedyniuk otrzymał złoty medal za swoje rzeźby. Jego wyroby były również wystawiane na "Wystawie rzemiosła domowego" w Kołomyi.

Rodzina Jakiva Toniuka (1903-1958) wniosła znaczący wkład w rozwój artystycznej obróbki drewna. Zaczął tworzyć w wieku 19 lat. Wraz z żoną Marią Iwaniwną (1906-2005) Jakiw Toniuk wykonywał lady, papierośnice, ramy, oberże itp. Swoje umiejętności i doświadczenie przekazał synowi W.J. Toniukowi (1928), który udoskonalił technologiczne metody produkcji wyrobów i kompozycyjne schematy dekoracji. W swoich produktach V.Y. Toniuk łączył elementy rzeźbienia i inkrustacji. Asortyment jego produktów obejmuje: lady, ramy, bakłażany, talerze, kołacze, zestawy do wina, szachownice, a także krzyże, patery i kyoty. Prace W.J. Toniuka były prezentowane na wielu wystawach, znajdują się w kolekcjach prywatnych i muzeach w Kosowie, Kołomyi, Iwano-Frankowsku, Lwowie, Tarnopolu i Kijowie. V.Y. Toniuk jest członkiem Związku Artystów Ukrainy od 1962 roku, honorowym mistrzem sztuki ludowej, odznaczonym Orderem Odznaki Honorowej (1986); brązowym medalem VDNKh, Kijów (1980). Kijów (1980); brązowy medal VDNKh, Moskwa (1987). Moskwa (1987). Tradycje rzeźbiarskie rodziny Toniuków kontynuują jego syn Jakiw (1959) i wnuk Mychajło (1987).

Rodzina Kishchuk wniosła równie znaczący wkład w rozwój artystycznej obróbki drewna. Najbardziej znanym mistrzem inkrustacji wyrobów drewnianych był Mykola Kishchuk. Swojego rzemiosła uczył się od starszego brata Iwana. M.Z. Kishchuk wykonywał bakłażany, beczki, talerze, szkatułki, ramy, cukiernice, świeczniki, wazony, lady, albumy itp. M.Z. Kishchuk jest członkiem Związku Artystów Ukrainy. Jego prace były prezentowane na różnych wystawach w Ukrainie i za granicą, wiele z nich jest przechowywanych w prywatnych kolekcjach i muzeach, a jego prace znajdują się w prywatnej kolekcji jego rodziny. Bratankowie M.Z. Kishchuka - M.O. Kishchuk i D.O. Kishchuk - kontynuują rodzinne tradycje rówieńskiej szkoły intarsji.

Hnat Shatruk (1886-1946) wniósł znaczący wkład w rozwój konstruktywnych aspektów stolarki artystycznej. Wykonywał skrzynie, ramy, kufry, meble i różne przedmioty gospodarstwa domowego. Swoje technologiczne sekrety i umiejętności przekazał swoim dzieciom, a mianowicie: V. Shatruk (1910-1984), M. Shatruk (1912-2000), P. Shatruk (1921-1977), M. Shatruk (1915-1997), M. Shatruk (1925-1997) i L. Shatruk (1928). Oprócz produkcji artykułów gospodarstwa domowego, H.V. Shatruk i jego synowie Mykola, Mykhailo i Lukian zajmowali się budową domów huculskich. Najbardziej znanymi przedstawicielami tej rodziny są M. Szatruk i L. Szatruk. Osobliwością ich pracy była produkcja kompozytowych wyrobów drewnianych, w szczególności sześcio- i ośmiokątnych pudełek, koszy wielkanocnych, pucharów rocznicowych, albumów, świeczników, paternoster, krzyży, doniczek i ram, które były ozdobione inkrustacjami z różnych rodzajów drewna, masy perłowej, koralików i drutu metalowego.

Prace Shatruka były prezentowane na wielu ogólnoukraińskich wystawach i znajdują się w wielu prywatnych kolekcjach w Ukrainie, Francji, USA i Kanadzie. Za swój znaczący wkład w rozwój kultury L.G. Shatruk otrzymał brązowe medale i liczne dyplomy.
Dziś wnuk Mychajło Szatruka kontynuuje rodzinne tradycje artystycznej obróbki drewna.

Hrymalyuk I.Y. jest honorowym mistrzem sztuki ludowej i uczestnikiem licznych wystaw ogólnounijnych, regionalnych i międzynarodowych: USA, Kanada, Bułgaria, Polska, Wielka Brytania. Jego prace znajdują się w wielu muzeach w Ukrainie, Rosji, Białorusi i Estonii.
Początki rówieńskiej szkoły bednarskiej związane są z rodziną Hrymaliuków. Iwan Hrymaliuk (1904-1989) przejął rzemiosło od ojca, a od 14 roku życia pracował samodzielnie. Wyrabiał dekoracyjne naczynia stołowe (konówki, haryki, berbenki, beczki, fazery, rogi, solniczki, cezbry, mleczniki, kosze, bliźniaki, paski, łyżki, liczydła, wiadra, maselnice, czerpaki, jeńce, wazony) oraz pamiątki. I. Hrymaliuk najbardziej zasłynął jako mistrz artystycznego wypalania, które wykorzystywał do ozdabiania wyrobów Bodnara. Dziś tradycje bednarskie kontynuuje jego wnuk Iwan.

Obecnie otwarte jest muzeum-warsztat honorowego mistrza sztuki ludowej Ukrainy Iwana Hrymaliuka.