Piešťany: Wyspa Zdrojowa, błoto siarkowe i łaźnie termalne

Piešťany to najbardziej znane uzdrowisko Słowacji, rozłożone w dolinie Wagu między Považským Inovcem a Małymi Karpatami. Jego sercem jest Wyspa Zdrojowa (Kúpeľný ostrov) – pas lądu między lewym brzegiem Wagu a jego martwym ramieniem, gdzie z głębi wypływają gorące źródła siarkowe. Leczy się tu przede wszystkim choroby narządu ruchu, a symbolem miasta jest „Łamacz kul” (Barlolámač) – mężczyzna łamiący kulę o kolano: pacjent, który wyszedł stąd już bez niej. Pierwsza wzmianka o Piešťanach pochodzi z 1113 roku, pierwszy dokładny opis źródeł sporządził w 1545 roku Juraj Wernher, a w 1642 roku Adam Trajan Benešovský poświęcił kąpielom łaciński poemat. Rozkwit przypadł na lata 1889–1940, gdy uzdrowisko dzierżawiła rodzina Winterów: Ľudovít Winter rozsławił Piešťany na cały świat, powstały wtedy Thermia Palace, łaźnia Irma i Most Kolumnadowy. Dziś uzdrowiskiem zarządza sieć Ensana.

Wody mineralne i surowce naturalne

Na Wyspie Zdrojowej woda wypływa z 11 źródeł przez szczeliny w skorupie ziemskiej z głębokości 60–200 m. Na powierzchni ma 67–69 °C, dlatego przed użyciem się ją schładza. To średnio zmineralizowana woda siarczanowo-wodorowęglanowa wapniowo-sodowa z siarkowodorem (według uzdrowiska 6–10 mg/l siarki i 4,7 mg/l siarkowodoru), stosowana głównie do kąpieli, a także do kuracji pitnej. Drugim skarbem jest piešťańskie błoto siarkowe, jeden z najbardziej znanych peloidów świata. Powstaje w obejściowym ramieniu Wagu, do którego spływa woda termalna; po wydobyciu dojrzewa co najmniej rok w specjalnych basenach, ma maślaną konsystencję, stalowoniebieską lub czarną barwę i stygnie cztery razy wolniej niż woda. Nakłada się je na ciało w temperaturze około 45 °C.

Co się leczy

Główny profil to choroby narządu ruchu i przewlekłe stany zapalne stawów; uzdrowisko prowadzi też osobny kompleksowy program dla osób z chorobą Parkinsona. Najważniejsze zabiegi to błoto siarkowe (okłady i Bahnisko – basen z naturalnym błotnym dnem, przez które biją źródła), Zrkadlisko – basen z wodą termalną o temperaturze 36–39 °C, indywidualne kąpiele termalne, perełkowe i węglowe, sucha kąpiel w dwutlenku węgla oraz grota solna. Leczenie zleca lekarz po badaniu; pojedyncze zabiegi można też kupić osobno według cennika.

Łaźnie i zabiegi dla odwiedzających

Na wyspie działają trzy domy zdrojowe. Secesyjna Irma (1910–1912) stoi tuż nad źródłami: zachowały się w niej historyczne Bahnisko i Zrkadlisko, a oferta obejmuje ponad 60 zabiegów. Balnea to największe centrum balneoterapii w Europie Środkowej z ponad 65 zabiegami, siłownią, saunami oraz krytym i odkrytym basenem. Klasycystyczne Łaźnie Napoleońskie (Napoleonské kúpele) zbudował hrabia Jozef Erdődy około 1820–1822 roku; dziś oferują ponad 40 zabiegów. Zabiegi sprzedaje się także osobom, które nie leczą się w uzdrowisku: można zapisać się telefonicznie w wybranym domu albo online i zapłacić gotówką lub kartą; warto przyjść 15 minut wcześniej.

Informacje praktyczne

Wyspa Zdrojowa leży naprzeciw centrum miasta: prowadzą na nią Most Kolumnadowy (1931–1933, architekt Emil Belluš) i Most Krajinský. Do Piešťan łatwo dojechać pociągiem linią Bratysława – Żylina; dworzec jest około 2 km od wyspy. Przed zabiegami wodnymi trzeba wziąć prysznic, do Zrkadliska i Bahniska wydaje się zdrojową spódniczkę. Przeciwwskazania to m.in. choroby ostre i zakaźne, ciąża i nieuregulowane ciśnienie; niektóre zabiegi wymagają badania lekarskiego. Godziny otwarcia i przykładowe ceny podano w bloku z podsumowaniem.

W pobliżu: szlaki i inne uzdrowiska

Od Mostu Kolumnadowego zaczyna się szlak Piešťany, most kolumnadowy – Čertova pec, motel do jaskini zamieszkanej niegdyś przez neandertalczyków, a w pobliżu biegnie długi Hlohovec – Trenczyn, hotel Elizabeth wzdłuż Považskiego Inovca. W górę Wagu leży kolejne uzdrowisko siarkowe, Trenčianske Teplice: Hammam i siarkowe łaźnie termalne, a na zachodzie, na Záhoriu, Smrdáky: uzdrowisko wody siarkowodorowej dla skóry.

Oficjalna strona: ensanahotels.com

Zdjęcia: Miro Svorc (talk), CC BY-SA 3.0, Wikimedia Commons; Belisarius~skwiki, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons; Ing.Mgr.Jozef Kotulič, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons; tomi.cc, CC BY-SA 3.0, Wikimedia Commons; Ing. Mgr. Jozef Kotulič, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons.