Kościół Wniebowzięcia NMP, Hlynica

Szczególną cechą regionu Kitsman jest to, że prawie w każdej wiosce zachowały się stare kościoły, które są interesujące zarówno dla historyków, jak i turystów. Ciekawym obiektem jest kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, który znajduje się we wsi Hlynitsa.

KościółWniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny został zbudowany w 1786 r. (według innych źródeł w 1798 r.) i jest dość nietypowy dla architektury bukowińskiej, zwłaszcza po ostatnich renowacjach, które nieznacznie zmieniły jego kształt.

Kościół jest niezwykły, ponieważ ma cechy archaicznego stylu domowego bukowińskich kościołów, ale jednocześnie trójkondygnacyjna dzwonnica wznosi się nad Babynetami. Jej ostatnia kondygnacja była drewniana, ale po renowacji została przebudowana w czasach niepodległości i obecnie jest pokryta blachą. Podczas renowacji 2 ozdobne małe kopuły zostały wykonane z cyny.

Cerkiew jest ciekawym przykładem bukowińskiej architektury. Jest to trójkopułowa, bezkopułowa cerkiew z dzwonnicą nad kruchtą. Pilastry, nisze i inne elementy dekoracyjne na zewnątrz dodają jej piękna.

Kościół Wniebowzięcia NMP znajduje się w samym centrum wsi, 30 metrów od głównej drogi. Glinianki znajdują się po drugiej stronie rzeki Prut od wsi Dubivtsi. Prowadzi do nich droga odchodząca od autostrady H-10 Czerniowce - Iwano-Frankowsk. Odległość do Czerniowiec wynosi około 25 kilometrów. Wygodnie jest podróżować własnym transportem. Przez miejscowość przejeżdżają także wszystkie autobusy jadące do Wysznyci lub Putyły.

Godziny otwarcia: otwarte tylko w niedziele i święta.

Hlynytsia (1,5 tys. mieszkańców) może śmiało ubiegać się o tytuł najbardziej romantycznej i muzykalnej wsi na Bukowinie. Żadna inna wieś w regionie nie ma tylu legend, co Hlynytsia. Pierwsza z nich głosi, że podczas okupacji Turcy zbudowali zamek na szczycie góry wznoszącej się nad wioską, gdzie nieustannie organizowali bankiety i przywozili towary, które zrabowali miejscowym. W tym czasie w Hlynicy mieszkała piękna czarownica o imieniu Florika, która dobrze znała się na ziołach, a nawet potrafiła komunikować się z drzewami i kwiatami. Dziewczyna postanowiła uwolnić swoją wioskę od Turków i w tym celu przygotowała przyjemny w smaku napój, który miał działanie usypiające i miał rozbroić Turków. Jednak kiedy Florika przyniosła swój eliksir na szczyt góry, turecki przywódca podejrzewał, że coś jest nie tak i kazał schwytać dziewczynę. Nie powstrzymało to jednak pięknej dziewczyny przed realizacją planu zniszczenia janczarów: Florika wyciągnęła ręce do nieba i poprosiła Boga, aby twierdza wraz z Turkami i zrabowanym majątkiem zapadła się pod ziemię. I tak się stało. Rano mieszkańcy Hlynicy zobaczyli, że zamiast twierdzy na szczycie góry, w którą rzekomo zamienili się Turcy, stoją ogromne graby, a z góry tryska źródło z czystą leczniczą wodą.

Druga legenda mówi, że na szczycie góry znajdowała się strażnica, z której przy dobrej pogodzie można było zobaczyć wieże twierdz Kamieniec i Chotyń. Gdy zbliżali się wrogowie, na szczycie rozpalano ogień. Trzecia legenda graniczy z rzeczywistością. Faktem jest, że na początku XIX wieku miejscowy pan feudalny Flondor przeniósł kilka rodzin utalentowanych cygańskich muzyków z Karpat do Hlynicy. Osiedlili się we wsi Fundoi, która została nazwana na cześć ich przywódcy. Cygańscy chłopcy chętnie żenili się z miejscowymi ukraińskimi blondynkami, a owocami ich małżeństw byli wirtuozi muzyki, którzy stali się sławni nie tylko na Bukowinie. Pałac Flondorów w Hlynicy (niezachowany do dziś).

Według legendy we wsi mieszkała piękna i niepodważalna dziewczyna. Chłopcy z Hlynicy nie mogli nawet marzyć o takiej piękności. Ale jednemu z nich urodziła syna z Cyganem, któremu dała na imię Aleko. Młoda matka starała się zrobić wszystko, aby dziecko było szczęśliwe: czuwała nad kołyską dzień i noc, wzywała nieziemskie moce, a nawet udała się w Karpaty, aby odwiedzić mądrego czarownika Taratuta. Prosząc wróżbitę, aby uczynił chłopca honorowym wśród ludzi, piękność próbowała dać mu cenne prezenty. Ale czarownik nie wziął niczego, mówiąc, że zrobi wszystko, o co matka prosi dla dziecka. Po prostu zrzucił malowaną chusteczkę z głowy pięknej dziewczyny i wyczarował ją przez długi czas. Wiele lat później chłopiec został sławnym skrzypkiem o imieniu Aleko Tsurtsuman. Najbogatsi ludzie w Czerniowcach i najdroższe restauracje w Czerniowcach zapraszały utalentowanego muzyka, aby posłuchać jego gry. A słynny austriacki kompozytor Franciszek Liszt, po wysłuchaniu gry Tsurtsumana, zakochał się w jego talencie. Kiedy Aleko zmarł, na jego pogrzebie grały dziesięciorzędowe orkiestry, a za trumną szło tak wielu ludzi, że kondukt żałobny ciągnął się przez kilka kilometrów. Aleko Tsurtsuman był pierwszym z galaktyki wybitnych cygańskich muzyków z Hlynicy. Jego następca, Dodko Kerstenyuk, był zafascynowany grą rumuńskiego króla Karola. Inny cygański muzyk z Hlynicy, Alika Paraschuk, grał z całą kapelą lautarów na obchodach rocznicy Mykoły Łysenki w Ukraińskim Domu Ludowym w Czerniowcach. Cygańscy muzycy z Hlynicy zapisali się w historii ukraińskiej kultury, kiedy wzięli udział w kręceniu filmu "Biały ptak z czarnym znakiem", klasyka ukraińskiego kina opartego na powieści słynnego ukraińskiego działacza kulturalnego i politycznego Jurija Illienki, z utalentowanym aktorem Iwanem Mykołajczukiem w roli głównej. Mykolaychuka poznamy lepiej, gdy odwiedzimy jego rodzinną wioskę Chortorya, która będzie po drodze. Przy okazji, niech pamięć o zmarłym wczoraj Juriju Ilienko będzie mile wspominana...