Magurka Wilkowicka

Magurka Wilkowicka (909 m n.p.m.) to czwarty co do wysokości szczyt Beskidu Małego, w Grupie Magurki Wilkowickiej na południu województwa śląskiego. Leży w głównym grzbiecie grupy między Czuplem (930 m) a Sokołówką (853 m); na zachód odchodzi od niej boczny grzbiet z Rogaczem i Łysą Górą. Trzema dolinami między trzema grzbietami Magurki spływają Głęboki Potok (dopływ Ponikwy), Mraźnica i Wilkówka. Grzbietem biegnie granica między Wilkowicami (stoki południowo-zachodnie) a Międzybrodziem Bialskim (stoki północno-wschodnie); od Bielska-Białej górę oddziela dolina Straconki.

To jedna z najpopularniejszych gór Beskidu Małego: na szczytowej polanie stoją schronisko PTTK i nadajnik radiowo-telewizyjny, a z Wilkowic prowadzi tu droga asfaltowa.

Jak dojść / szlaki

Na Magurce zbiega się cała sieć szlaków (czasy według polskiej Wikipedii):

• zielony — ze stacji Wilkowice Bystra, 2 godz. 15 min; z Bielska-Białej-Straconki przez Hańderkulę, 1 godz. 15 min;
• żółty — z Bielska-Białej-Straconki, 2 godz. 15 min; z Międzybrodzia Bialskiego, 2 godz. 30 min;
• niebieski — z Lipnika przez Przełęcz Przegibek, 3 godz.; z Czernichowa, 2 godz. 15 min;
• czerwony — ze stacji Bielsko-Biała Mikuszowice, 2 godz. 15 min; z Cygańskiego Lasu przez Łysą Górę, 3 godz. 30 min;
• czarny — z Wilkowic przez Chatkę Rogacz, ok. 1 godz. 50 min, lub przez Skałę Czarownic, 2 godz. 50 min.

Przy schronisku jest parking. Zimą ze szczytu prowadzą szlaki narciarskie na Łysą Przełęcz i do Straconki oraz na Przełęcz Przegibek, a na stokach Magurki i sąsiednich szczytów wyznakowano trasę biegową z czterema pętlami, spełniającą wymogi FIS; odbywają się tu m.in. zawody „Śladami arcyksiężnej Marii Teresy”.

Co widać ze szczytu

Z dużej polany podszczytowej roztacza się widok na Beskid Śląski, Mały i Żywiecki — m.in. na Babią Górę, Pilsko i Wielką Raczę oraz Baranią Górę, Skrzyczne i Klimczok. Pochyły dach budynku ośrodka narciarstwa biegowego przy schronisku służy jako taras widokowy.

Przyroda i historia

Dawniej w górnych partiach grzbietu tętniło życie pasterskie: jeszcze w 1914 roku Ludomir Sawicki notował na „Magórce” szałas, w którym trzech wspólników wypasało 80 owiec. Później pasterstwo na tej wysokości stało się nieopłacalne i dawne hale stopniowo zarastają lasem. Kazimierz Sosnowski używał nazwy Magórka Łodygowska, a niemieckojęzyczni mieszkańcy Bielska i Białej — Josefsberg, od figurki św. Józefa przy źródle na osiedlu Magurka Straceńska.

Pierwsze schronisko zbudowała bielska sekcja Beskidenvereinu; otwarto je 27 września 1903 roku, ale już po dwóch latach spłonęło. Odbudowane, otwarto ponownie 18 sierpnia 1907 roku jako Schronisko Arcyksiężnej Marii Teresy na Górze Józefa; 22 marca 1912 roku znów strawił je pożar, a na jego miejscu stanął istniejący do dziś budynek murowany, oddany 19 października 1913 roku. W 1908 roku obok powstała stacja meteorologiczna, a zimą ze szczytu do Straconki prowadził tor saneczkowy; podczas okupacji Niemcy organizowali na polanach szkolenia narciarskie i zbudowali nawet małą skocznię. W pobliżu Magurki, w stronę Czupla, do 1967 roku działało schronisko „Widok na Tatry”. Na szczytowej polanie stoi niewielki budynek z wnęką, w której znajduje się obraz Matki Bożej; raz w roku odprawiana jest tu msza.

Bezpieczeństwo, sezon i zasady

Magurka jest dostępna przez cały rok, a szlaki nie mają trudnych odcinków. Zimą po stokach biegną trasy narciarskie i biegowe — piesi powinni trzymać się znakowanych ścieżek i nie chodzić po torach biegowych. Z powodu gęstej sieci szlaków i dróg leśnych we mgle łatwo skręcić w złą stronę. W Beskidzie Małym pomocy udziela GOPR: 985 lub +48 601 100 300, a także numer alarmowy 112.

Zdjęcia: Jerzy Opioła, CC BY-SA 4.0; Jendrusk, CC BY-SA 4.0; Ela Lesiak, CC BY-SA 3.0; Jerzy Opioła, CC BY-SA 4.0; Dragon77S, CC BY 3.0; Jerzy Opioła, CC BY-SA 4.0 — Wikimedia Commons.