Kościół św. Demetriusza z Salonik, Tatarów

Cerkiew św. Demetriusza z Tesaloniki w małej wiosce Tatariv została zbudowana w 1870 roku. Kościół został wzniesiony na cześć sprawiedliwego męczennika Dmitrija Słuckiego. Autorem projektu kościoła był architekt F. Menczyński. Według innych źródeł cerkiew pochodzi z 1856 roku. Oczywiście został zbudowany na miejscu wcześniejszego drewnianego kościoła. Kościół był całkowicie pokryty gontem do końca lat 80-tych XX wieku.

Kościół w Tatarowie należy do oryginalnych dzieł słynnej huculskiej szkoły architektury ludowej. Drewniana cerkiew ma niewielką powierzchnię i układ krzyżowy. Dach świątyni wykonany jest z gontu - materiału budowlanego. Na ścianach świątyni zachowały się malowidła z XIX wieku. Dość duży ikonostas składa się z pięciu poziomów i został namalowany przez miejscowego mistrza A. Orzhekhovsky'ego. Tetrapod został wykonany przez miejscowego rzemieślnika w 2002 roku.

Jest to jeden ze starożytnych zabytków o znaczeniu narodowym, które przetrwały do dziś. Jej oryginalna konstrukcja jest ciekawym przykładem architektonicznym huculskiej szkoły ludowej: na planie krzyża, jednonawowa, z zadaszeniem na figuratywnie rzeźbionych występach chat z bali. Plan cerkwi wyróżnia się wydłużonym centralnym domem z bali i raczej krótkimi bocznymi występami. Centralny dom z bali jest przykryty plastikowym ośmiokątnym namiotem i znajduje się na dużej ośmiokątnej konstrukcji. Dzwonnica jest nie mniej oryginalna.

Jej niski czworościan, z równie niskim, ale najszerszym dachem z czterema występami, wydaje się być przecięty innym niskim ośmiościanem z poziomymi otworami (dla lepszego rozprowadzenia dźwięków dzwonu) i małym czterospadowym szczytem, podobnie jak w kościele.

Kościół znajduje się w centrum wsi, między drogą a rzeką, na terenie cmentarza i wychodzi na jezdnię. Na tym cmentarzu można znaleźć starożytne pomniki i krypty grobowe. Nad tym wszystkim wznosi się ogromny krucyfiks, który jest dobrze widoczny poza terenem kościoła. Ze wszystkich stron kościół otoczony jest niskim kamiennym ogrodzeniem. Wejście na teren kościoła jest możliwe przez centralną bramę, która jest zawsze otwarta dla parafian w ciągu dnia.

Kościół jest niewielki, przysadzisty, jednopiętrowy, na planie krzyża ze skróconymi ramami bocznymi, którego lekki ośmiobok pośrodku jest przykryty namiotowym dachem z małą latarnią i kopułą na szczycie. Na południe od kościoła stoi drewniana dzwonnica. Pierwsza kondygnacja jest kwadratowa, druga ośmioboczna, przykryta podobnie jak nawa kościoła.

W okolicy warto odwiedzić także cerkiew Ofiarowania Pańskiego w Polianicy, cerkiew Podwyższenia Krzyża Świętego w Nadwirnej i cerkiew Narodzenia Najświętszej Marii Panny w Worochcie.