Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, Sambir

Jeśli szukasz bratniej duszy lub chcesz scementować swój związek z ukochaną osobą, odwiedź kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Sambir. Na pierwszy rzut oka kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny nie różni się zbytnio od innych kościołów w mieście. Znajdują się w nim jednak dwie relikwie, które przyciągają wielu ludzi do Sambiru.

Cerkiew Narodzenia Najświętszej Maryi Panny to greckokatolicki kościół w mieście Sambir w obwodzie lwowskim, zabytek architektury o znaczeniu lokalnym (numer ochrony 798-M). Znajdują się w niej dwie relikwie - Sambirska Cudowna Ikona Najświętszej Maryi Panny oraz część relikwii świętego Walentego, legendarnego patrona zakochanych. Jest to ten sam Walenty, który pomimo zakazu rzymskiego cesarza potajemnie poślubił kochanków i został ich patronem. W 1759 roku papież potwierdził autentyczność relikwii specjalnym dokumentem. Każdego roku do kościoła przybywa wielu pielgrzymów, którzy proszą o szczęście osobiste i rodzinne.

Mieszkańcy miasta otrzymali pozwolenie na budowę kościoła w centrum Sambiru 20 stycznia 1554 roku. W tym samym roku (według innych źródeł w 1558 r.) zbudowano drewniany kościół. Nowoczesny murowany kościół został zbudowany w 1738 r., obok starego drewnianego kościoła, na koszt ukraińskiego szlachcica, dziadka wsi Radłowicze, Ilji Komarnickiego i jego żony Oleny.

W 1841 r. kościół został odrestaurowany i pomalowany, a w 1855 r. dobudowano łukowe prezbiterium, w którym umieszczono portrety dziekanów kościoła. Dziesięć lat później, w 1865 r., cerkiew przeszła kolejną przebudowę: powiększono pomieszczenia cerkiewne, dodano ołtarz i zainstalowano ikonostas autorstwa Mychajło Fedorczaka z Przyszewa. Przynajmniej część ikon namalował Jabłoński. W 1886 r. malarz Sysiński odnowił ikony i trony, a w 1893 r. odrestaurowano zewnętrzny wygląd cerkwi. W latach 1894-1895 mistrz Kornyło Ustianowycz pomalował ściany od wewnątrz.

W pierwszej trzeciej XX wieku kościół był wielokrotnie odnawiany. W 1900 r. dobudowano prezbiterium, które później zostało zastąpione kruchtą do odprawiania nabożeństw w święta, a prezbiterium zostało udekorowane. W 1908 r. plebania została rozebrana i wykorzystana do budowy dzwonnicy kościoła, a w 1912 r. dobudowano nawy boczne. W 1841 r. kościół został odrestaurowany i pomalowany, a w 1855 r. dobudowano łukowaty przedsionek, w którym umieszczono portrety kościelnych katechetów. Dziesięć lat później, w 1865 r., cerkiew przeszła kolejną przebudowę: powiększono pomieszczenia cerkiewne, dodano ołtarz i zainstalowano ikonostas autorstwa Mychajło Fedorczaka z Przyszewa. Przynajmniej część ikon namalował Jabłoński. W 1886 r. malarz Sysiński odnowił ikony i trony, a w 1893 r. odrestaurowano zewnętrzny wygląd cerkwi. W latach 1894-1895 mistrz Kornyło Ustianowycz pomalował ściany od wewnątrz.

W 1935 r. malarz Volodymyr Zaporizkyi zaktualizował i uzupełnił wewnętrzne malowidła kościoła. W tym samym roku, podczas prac remontowo-konserwatorskich, pod ołtarzem głównym odkryto loch, w którym pochowano katechetów kościoła, małżeństwo Komarnickich i ich córkę.

Pewne prace renowacyjne przeprowadzono również w czasach sowieckich, w szczególności w latach 60. i 80. ubiegłego wieku.

Po II wojnie światowej cerkiew Narodzenia Najświętszej Marii Panny została przekazana Rosyjskiemu Kościołowi Prawosławnemu. W 1992 r. kościół został przekazany Ukraińskiemu Kościołowi Greckokatolickiemu.

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny został zbudowany w stylu barokowym. Budynek ma jedną kopułę i kształt krzyża.

W kościele znajduje się cudowna ikona Matki Bożej. Według legendy namalował ją na cyprysowej desce ewangelista Łukasz. W 1727 r. wydarzył się pierwszy cud - ikona zapłakała. Następnie znane stały się przypadki uzdrowień przed obrazem Sambirskiej Ikony Matki Bożej.

Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Samborze jest zawsze otwarty dla tych, którzy chcą otrzymać błogosławieństwo na szczęśliwe życie osobiste. Najbardziej zatłoczony jest 13 lutego, kiedy to relikwie świętego Walentego są wynoszone do kultu. Kościół znajduje się w pobliżu miejscowego ratusza i sali organowej. Można do nich dotrzeć pieszo.