Kocmań

Kiczman to stare miasto w Bukowinie, podległe rajonowi, centrum rejonu kiczmańskiego w obwodzie czerniowieckim. Położone jest nad rzeką Sovytsia, dopływem Prutu, z obszarami leśnymi, 20 km na północny zachód od centrum regionu. Przez miasto przebiega autostrada Czerniowce-Ternopil i linia kolejowa. Populacja wynosi 7,6 tys. osób.

Mieszkańcy Kiczman mówią, że ci, którzy pili tu wodę, pozostali tutaj. Flaga. Centralnym elementem herbu jest niebiesko-zielona tarcza herbowa, wykonana zgodnie z zaleceniem Ukraińskiego Towarzystwa Heraldycznego (UHS). Przy tworzeniu nowego herbu przyjęto kształt tarczy hiszpańskiej, który jest tradycyjny dla ukraińskich miast i wsi. Przyjęty system dekoracji symboli i elementów herbu jest następujący:Niebieski kolor herbu oznacza lojalność, uczciwość mieszkańców, ich nienaganność w pracy, a także zasoby wodne, w które miasto jest tak bogate;Zielony kolor tarczy symbolizuje okresową odnowę ziemi, zielone piękno miasta;Tarczę zdobi koń - symbol ciężkiej pracy i szczęścia ekonomicznego, dobrobytu mieszkańców miasta. Ponadto koń był symbolem Kiczman od czasów Cesarstwa Austriackiego i okresu rumuńskiego; W prawym górnym rogu tarczy znajduje się beczka, w której według legendy kobieta o imieniu Kitsa (od której pochodzi współczesna nazwa miasta) utopiła Turka. Jest to oznaka szacunku dla historii i symboli historycznych regionu; kartusz (rama) tarczy to kłos pszenicy i bukowe gałęzie w złotym kolorze, wykonane zgodnie z wymogami UGT; górna część kartusza zwieńczona jest kwiatem czerwonego rododendronu wschodniokarpackiego, popularnie zwanego "chervona ruta"; korona oznacza status osady. Liczba zębów na wieży i kolor wskazują, że osada jest miastem powiatowym, a w obecnym znaczeniu tego słowa, powiatem. Dolna część przedstawia statut księcia mołdawskiego, w którym w 1413 r. po raz pierwszy wspomniano o osadzie, na miejscu której znajduje się miasto Kitsman.

Odkrycia archeologiczne potwierdzają, że na terytorium Kitsman istniała osada już w późnej epoce brązu XI-VII wieku p.n.e..

W pierwszej połowie pierwszego tysiąclecia naszej ery obecne terytorium miasta zostało zasiedlone przez starożytnych Słowian, których zabytki (kultura czerniachowska) zostały odkryte na obu brzegach rzeki Sovytsia, na lewym brzegu Dolishnii Kut. W północno-wschodniej części wykopano starożytne rosyjskie pochówki, w których znaleziono pozostałości metalowych i srebrnych kolczyków oraz kulek z brązu. Na przedniej stronie metalowego nakrycia głowy zachowały się kwadratowe płytki z reliefowym wizerunkiem w kształcie liścia. Według danych archeologicznych, Kiczman rozpoczął swój rozwój nie później niż w XII wieku (wschodnie obrzeża miasta, lewy brzeg rzeki Sowietskaja w traktacie Łan). Tam, na prawym brzegu rzeki Sovytsia, w pobliżu stacji kolejowej, odkryto wczesnosłowiańską osadę kultury czerniachowskiej (II-V w. n.e.).

Historycy uważają, że nazwa "Kitsman" pochodzi od bukowińskiego słowa "kots" oznaczającego dywan, ponieważ mieszkali tu producenci dywanów. Istnieje również przypuszczenie, że osada otrzymała swoją nazwę od męskiego imienia Kozma (Koizma). Istnieje wersja Kitsmana od nazwiska Kotzmen, człowieka, który wyrabiał kosze z winorośli (wierzby).

Legenda o pochodzeniu Kitsmana mówi, że na długo przed najazdem tatarskim na Bukowinę w 1240 r., istniała duża wieś o nazwie Sychet, pięć lub sześć kilometrów na północ, między dzisiejszym Kitsmanem a Zastavną. Znajdowała się ona na umiarkowanym wzniesieniu góry Nikulikha. Jej mieszkańcy zajmowali się rolnictwem. Ale pewnego razu Sychet został zaatakowany przez Tatarów-Turków. Horda wzięła wielu ludzi w jasyr (tatarskie: niewola) i obrabowała ich. Wielu mieszkańcom udało się uciec i ukryć w bukowych lasach. Później osiedlili się w zarośniętych wąwozach. W ten sposób stopniowo powstawała nowa osada. W nowej nienazwanej wiosce mieszkała wdowa Paraskitsa, jej dzieci zostały wcześniej zabrane do sierocińca, a mąż zabity. Mieszkała sama, zbudowała chatę i założyła gospodarstwo. Podczas jednej z kampanii Tatarzy natknęli się na nową osadę i splądrowali ją. Jeden z Tatarów przybył do Paraskytsia. Zebrawszy trochę towarów, krzyknął: "Chodź, Kicia, trochę ogórków! Ona spojrzała na niego z nienawiścią i powiedziała: "Bierz sama!" i wskazała na dużą bukową beczkę. Kiedy człowiek Hordy pochylił się nad beczką, by wziąć ogórki, Kitsa złapała go za nogi i zanurzyła w solance. Zabroda szamotał się i kopał, ale na próżno. Pragnienie zemsty
dała Kici siłę i nie puściła dusiciela. Bulgotał w solance i krzyczał: "Kitsa to mana, Kitsa to mana!" ("mana" w języku tatarskim oznacza czarny, przeklęty). Wkrótce o tym incydencie dowiedzieli się wszyscy współmieszkańcy Kitsy i mieszkańcy sąsiednich wiosek. A kiedy przyszło do nowej, nienazwanej wioski, mówili: "Tam, gdzie jest Kitsa, jest mana". Tak powstało malownicze miasteczko Kitsman.

"...Aleksander, prawdziwy chrześcijanin i Władca Mołdawii, nadaje Wielki Kitman z wioskami Suchowerchiw, Dawydiwci, Chlivyszcze, z posiadłością do wioski Valyava do tak zwanego lasu Dibrova, swojej teściowej Anastazji dożywotnio. A po jej śmierci powyższe wsie zostaną przeniesione do biskupstwa radziewieckiego św. Mikołaja, gdzie pochowani są jego dziadkowie i pradziadkowie. Wszystkie dochody będą należeć do biskupstwa. Potwierdzają to wielcy i mali bojarzy Ołeksandra: Stanisław, Rotopan, Michałasz, Wład, Jon, Jugsza i wszyscy nasi bojarzy mołdawscy to potwierdzają. Władca Mołdawii rozkazał władcy Mołdawii, Brateiowi, aby 6 lipca 1413 r. przyłożył pieczęć władcy do tej karty".

Później, zgodnie z jej wolą, została ona przekazana kościołowi. Inne źródła podają, że w tym samym roku 1413 Aleksander Dobry podarował Kiczman diecezji radziwiłłowskiej.