Słoboda-Bolekhivska

Sloboda-Bolekhivska to wieś w powiecie Dolyna w obwodzie iwanofrankowskim. Wieś Sloboda-Bolekhivska to oficjalna nazwa i centrum rady wiejskiej; znajduje się 30 km od centrum rejonu Dolyna i 23 km od stacji kolejowej Bolekhiv. Radzie wiejskiej podlegają wsie Lypa i Luzhky. Wieś położona jest w dolinie rzeki Łużanki. Z obu stron otoczona jest górami porośniętymi lasami bukowymi.

Ludność pracuje głównie w leśnictwie Tserkva, Bolekhivska logging company, Dolyna PI oraz sezonowo poza okręgiem. We wsi znajduje się dziewięcioletnia szkoła, klub, biblioteka, stacja sanitarno-położnicza, 4 sklepy, poczta i kasa oszczędnościowa. W ostatnich latach wybudowano ponad 200 budynków mieszkalnych.

Obecnie Sloboda Bolekhivska składa się z 5 części: Horishnyi Kintsi, Seredyna, Potik, Prykyrnyi. W dawnych czasach istniały również Pereniz i Vershok, ale ze względu na spadek liczby ludności (w Vershok pozostał tylko jeden dom), obszary te nie były już uważane za oddzielne dzielnice wsi. Wieś nie jest wymieniana w kronikach, ale nazwy traktów Bolekhivskyi Plai, Tysiv Zvir, Tserkivnianskyi Bovt i Tiapetskyi Zholob świadczą o atakach tatarskich. Pierwsza wzmianka w dokumentach archiwalnych pochodzi z 1667 roku.

Istnieje kilka wersji założenia wsi. Mieszkaniec wsi, urodzony w 1927 r. Jusyp Stepan Iwanowicz, wspomina, że słyszał od dawnych mieszkańców, że we wsi Roztoczky mieszkał starzec, który pozwolił bezdomnym chłopom pańszczyźnianym osiedlić się na terenie, na którym obecnie znajduje się wieś. Podobno powodem tej dobroci było to, że uciskani chłopi uciekali z majątków panów i aby temu zapobiec, dano im kawałki ziemi, które stały się Słobidkami.

Według innego mieszkańca wsi, Iwana Danyłyszyna, dowiadujemy się, że na miejscu dzisiejszej Słobody Bolechowskiej był las. Pierwszym mieszkańcem wsi był uciekinier, który ukrywał się przed polskim uciskiem. Później obszar ten został zasiedlony przez ludzi z okolicznych wiosek. Później państwo austriackie zaczęło dzielić ziemię między rodziny. We wsi nie było pańszczyzny. Starożytne legendy mówią, że wieś była zamieszkana przez ludzi uciekających przed Tatarami. Pierwsi ludzie osiedlili się w Potoku, gdzie znajdował się dom Svirshchuka - Svirshchuk's Dolyna, a następnie w pobliżu Pałkunów.

Jak głosi historia, uciekinierzy długo wędrowali przez lasy, bardzo się zmęczyli, wyszli na otwartą przestrzeń i usiedli, aby odpocząć. Było to tak piękne miejsce, że nie chcieli iść dalej. Mogli się tam osiedlić, ale jedynym problemem było to, że woda była daleko. Miejsce to nazywało się Tomnatyk od słowa marnieć, toma (być zmęczonym, znużonym), jak wtedy mówiono. Zeszli więc nad strumień i tam się osiedlili.

Mieszkańcy Słobody Bolechowskiej zajmowali się rolnictwem, pracowali w lesie, tkali i haftowali. Przedsiębiorca Hryfel zbudował kolejkę wąskotorową przez wieś i w góry, która służyła do transportu drewna z Maryny do Bolechowa. W 1939 r. wieś liczyła 1030 mieszkańców (1020 Ukraińców i 10 Żydów).

Szematyzm duchowieństwa greckokatolickiego diecezji lwowskiej za lata 1931-1932 podaje, że cerkiew Objawienia Pańskiego jest drewniana, pięciokopułowa, w stylu bojkowskim, na planie krzyża. Do północno-wschodniej strony ławek przylega galeria. Został zbudowany na koszt gminy z pomocą cesarza austriackiego. Budowę nadzorował mistrz Khariv (ulica Maishtruk). Drewno zostało ścięte w pobliżu, na ulicy Mlaka. Tam zostało obrobione i zbudowane bez jednego gwoździa. Początkowo kościół był pokryty gontem. Podczas remontów, które przeprowadzono w kościele, jego wygląd zewnętrzny i wewnętrzny został częściowo zmieniony. Obecnie cerkiew pokryta jest ocynkowaną blachą. Dużą wartość ma trójpoziomowy ikonostas z trójwymiarowymi rzeźbami. Na ikonostasie znajduje się napis: "Fundatorzy Vasyl Kvetsko, Ivan Vintoniv, Ivan Khomyn, rzeźbiarz Ihnatii Pokryshka".

W pobliżu cerkwi od strony północnej znajduje się dzwonnica zbudowana w 1897 roku. Ma ona 2 kondygnacje. Wieś zdobi również nowo wybudowany kościół, którego budowa rozpoczęła się we wrześniu 2006 roku. Kościół został zbudowany przez miejscowych rzemieślników, murarzy. Kościół został otwarty w 2011 roku.

Pierwszy cmentarz, według legendy, znajdował się w pobliżu Malanczyna Eustachiusza - na brzegu. Drugi znajdował się w Prykirne (niedaleko Yatsiuhy). Pochowano go tam w 1945 roku. Trzeci znajdował się na łące. Czwarty znajduje się w pobliżu kościoła. Zaczęli grzebać w 1945 r., a skończyli w 1991 r. Pochowani są tu żołnierze UPA z Gromady Chorty pod dowództwem dowódcy Gromady, "Beya" (Kazimierza Jaworskiego), którzy zginęli 11 grudnia 1945 roku.