Budeneć

Budieniec to wieś w rejonie storożynieckim obwodu czerniowieckiego, 11 kilometrów na południe od centrum rejonu. Z centrum Storożyńca kierujemy się na południe ulicą Bohdana Chmielnickiego, w kierunku Karpat Bukowińskich. Miejscowość znana jest przede wszystkim z wód mineralnych. W Budence znajduje się źródło bukowińskiej wody wodorowęglanowej, która jest tam butelkowana. Pierwsza wzmianka o wsi pojawiła się w mołdawskich kronikach wcześniej niż o Storożyńcu, a mianowicie w 1435 roku. Niegdyś było to kilka wiosek w dolinie rzeki Mały Seret, później zjednoczonych pod nazwą Budenets, która pochodziła od nazwy potoku Budei, dopływu Małego Seretu. W czasach austriackich Budieniec był własnością rodziny polskich panów feudalnych Wołczyńskich, którzy pozostawili po sobie wspaniały pałac w centrum wsi.

Głównymi atrakcjami architektonicznymi wsi są pałac Mikuli-Wołczyńskich, kościół z końca XIX wieku oraz drewniany kościół świętych archaniołów Michała i Gabriela.

Droga powoli pnie się w górę przez gęsty bukowy las w kierunku rumuńskiej granicy. Po około 20 kilometrach pojawia się pierwsza osada - wieś Budenets. Należy zauważyć, że tak zwana "rumuńska" część Bukowiny zaczyna się od Budenets, a także na wschód i południe od niej. W Budenets, podobnie jak w większości wiosek w tym regionie, przeważa ludność rumuńska, więc nie będzie łatwo usłyszeć ukraiński lub inne języki na ulicach. Ze Storożyńca trzeba więc jechać 11 kilometrów na południe dość malowniczą drogą otoczoną z obu stron bukowymi lasami.

Przed wjazdem do wsi, po lewej stronie, na wzgórzu, znajduje się pierwsza atrakcja architektoniczna Budenets - kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny.

Kościół został zbudowany w 1891 r. kosztem Marii de Petrino na potrzeby miejscowych rzymskokatolików, głównie Niemców, którzy wcześniej byli zmuszeni uczestniczyć w nabożeństwach w Storożyńcu. Budynek stał się później grobowcem rodziny de Petrino. Kościół został zbudowany w stylu neogotyckim. Kościół nie jest duży, ale jest dość wysoki. Obecnie kościół otoczony jest wysokimi drzewami, wśród których prezentuje się szczególnie ładnie. W okresie międzywojennym Niemcy opuścili Budieniec, więc kościół praktycznie nie był używany. Po II wojnie światowej kościół został zamknięty, przez co popadł w ruinę. W 1994 r. kościół został zwrócony małej społeczności miejscowych rzymskokatolików.

Niemal w centrum wsi, na lewo od głównej drogi, uwagę podróżnego przyciągnie żółty budynek z dwiema pseudogotyckimi ozdobnymi wieżyczkami na frontonie. Ten pochodzący z końca XIX wieku pałac przypomina o dawnej świetności polskich właścicieli ziemskich, do których należał Budieniec. Tutaj można zobaczyć kolejną atrakcję architektoniczną wsi - Pałac Mikuli-Wolczyńskich.

W XIX wieku polska rodzina Wołczyńskich była właścicielem dużej ilości okolicznych ziem. Kiedy córka właściciela ziemskiego Wołczyńskiego wyszła za mąż za pana Mikulia, postanowił on zbudować pałac, który pokazywałby wielkość rodziny. Mówi się, że pod koniec XIX wieku francuscy architekci zostali zaproszeni do budowy romantycznego pałacu.

Niegdyś pałac otaczało niewielkie, ale malownicze arboretum, z którego do dziś zachował się jedynie 300-letni dąb. Obok pałacu znajduje się oficyna. Pałacyk Mikulów zachował się niemal w idealnym stanie i jest jednym z najoryginalniejszych zabytków sztuki pałacowej w Bukowinie.

Obecnie w budynku pałacu mieści się wiejska szkoła z rumuńskim językiem nauczania, co nie dziwi, bo tu zaczyna się etnicznie rumuńska Bukowina, a większość mieszkańców Budenci to Rumuni.

Naprzeciwko pałacu, po lewej stronie głównej drogi, na bazie źródła wodorowęglanu sodu Bukovynska-2 budowana jest pijalnia wód mineralnych i nowoczesny kompleks turystyczny, który będzie nosił nazwę "Panskyi Matey".

Po drugiej stronie drogi od pałacu znajduje się nowo wybudowany kamienny kościół. Musimy tam pójść, ponieważ obok znajduje się ostatnia atrakcja architektoniczna Budenets - drewniany kościół świętych archaniołów Michała i Gabriela. Nowy kościół został zbudowany w ostatnich latach i dosłownie błyszczy swoją nowością.

Drewniany kościół świętych archaniołów Michała i Gabriela został zbudowany w latach 1799-1803 w typowym stylu bukowińskiej chaty wiejskiej. Kościół ma trójwymiarową konstrukcję z wysokim, stromym dachem, na którym znajdują się trzy niemal identyczne sygnaturki. Obok cerkwi stoi drewniana dzwonnica. Nigdy wcześniej nie widzieliśmy tak nietypowego kształtu dzwonnic. Dlatego na długo zapadła nam w pamięć.