Kościół ormiański, Horodenka

Aktywne zasiedlanie Horodenki przez Ormian po nadaniu prawa magdeburskiego przyczyniło się do powstania ormiańskich obiektów architektonicznych. Jednym z symboli zamożnej społeczności ormiańskiej w mieście był XVIII-wieczny kościół ormiański, który przetrwał do dziś, ale w zniszczonym stanie.

Kościół ormiański w Horodence został zbudowany w 1706 roku. Otoczony był wysokim kamiennym murem, wewnątrz którego znajdował się cmentarz ormiański. Bogactwo i przepych wnętrza świadczyły o znacznych wpływach społeczności ormiańskiej. Pod koniec XVII wieku miasto stało się znaczącym ośrodkiem handlowym, w którym Ormianie kontrolowali prawie cały handel w mieście. Teren kościoła był wystarczająco duży, aby pomieścić ormiański cmentarz. Dziedziniec kościoła otoczony był wysokim murem, a wejście zdobiła piękna brama.

Wygląd zewnętrzny kościoła ormiańskiego łączy w sobie ascezę i umiarkowaną pretensjonalność. Wysoko umieszczone okna na grubych ścianach dodają elewacji, a nad drzwiami przy wejściu zbudowano balkon. Główna fasada kościoła wsparta jest na potężnych przyporach wystających z dolnej części murów.

W 1743 r. burmistrz miasta Mykoła Potocki nadał społeczności żydowskiej pewne przywileje w zakresie handlu i rzemiosła. Z czasem Żydzi zaczęli wypierać Ormian, a w 1811 r. w kościele zainstalowano organy.

W czasach reżimu komunistycznego kościół ormiański był wykorzystywany jako magazyn. Dziś jest zamknięty, okna są zakratowane, a ściany i dach stopniowo się zawalają. Kościół jest najstarszym zachowanym budynkiem w mieście i wymaga renowacji.

Kościół ormiański znajduje się niemal w centrum Horodenki. Można do niego dotrzeć zarówno transportem publicznym, jak i koleją z Iwano-Frankowska. Jeśli podróżujesz samochodem, lepiej jechać przez Tysmenytsia drogą P20, która prowadzi do Horodenki.

Horodenka to miasto i centrum rejonowe w obwodzie iwanofrankowskim, na ziemiach dawniej znanych jako Pokucie. Pierwsza pisemna wzmianka o Horodence pochodzi z 1195 roku. W 1668 roku miasto otrzymało prawo magdeburskie. Horodenka była częścią województwa ruskiego z centrum we Lwowie, należała do starostwa kołomyjskiego Rzeczypospolitej Obojga Narodów. W 1772 r. (po pierwszym rozbiorze Rzeczypospolitej) Horodenka, jako część Galicji, została zajęta przez Austro-Węgry. Podczas okupacji austro-węgierskiej w Horodence zlikwidowano dwa klasztory, a w 1788 r. otwarto pierwszą świecką szkołę z niemieckim językiem nauczania.