Zapytaj przewodnika AI:

Jezioro Solińskie i zapora w Solinie

Zapora w Solinie, 38-612 Solina (gmina Solina), Polska

Jezioro Solińskie to największy pod względem pojemności sztuczny zbiornik w Polsce i główny letni kurort Bieszczadów. Powstało dzięki zaporze na Sanie koło wsi Solina: akwen o powierzchni około 21–22 km² mieści 472 mln m³ wody, ma do 60 m głębokości przy zaporze i bardzo rozwiniętą linię brzegową o długości ponad 150 km z licznymi zatokami, półwyspami i wyspami. Od północy otaczają go Góry Sanocko-Turczańskie, od południa pasma Bieszczadów Zachodnich.

Pierwszy projekt elektrowni wodnej na Sanie opracował już w 1921 roku prof. Karol Pomianowski, ale budowę rozpoczęto dopiero w 1960 roku. Zaporę oddano do eksploatacji 20 lipca 1968 roku; przy budowie przez blisko dziewięć lat pracowało ponad 2000 ludzi. Pod wodą znalazły się wsie Solina, Teleśnica Sanna, Horodek, Sokole, Chrewt i duża część Wołkowyi – ich pozostałości wciąż leżą na dnie. Zapora o wysokości 81,8 m i długości 664 m to najwyższa budowla hydrotechniczna w Polsce. W jej wnętrzu biegną galerie kontrolne na czterech poziomach o łącznej długości ponad 2 km, a elektrownia pod zaporą z czterema turbinami ma moc 200 MW.

Co zobaczyć i co robić

  • Spacer koroną zapory – klasyczna przechadzka: z jednej strony zbiornik, z drugiej dolina Sanu. Z korony widać duże karpie dokarmiane przez turystów.
  • Kolej gondolowa PKL (od 2022 roku) – od dolnej stacji Plasza do górnej na górze Jawor, 1580 m nad zaporą i jeziorem. Na górze wieża widokowa z otwartym tarasem, zewnętrzną kładką (skywalk) i kawiarnią na 9. piętrze. Obok zjeżdżalnia grawitacyjna „Bieszczadzka Furia” o długości 580 m (dla dzieci od 3 lat) i park tematyczny „Tajemnicza Solina” o bieszczadzkich legendach.
  • Na wodzie: na całym jeziorze obowiązuje strefa ciszy – silniki spalinowe są zakazane, więc pływa się na żaglach, kajakach i desce windsurfingowej. Wiatry są zmienne i nieprzewidywalne, więc początkujący powinni zachować ostrożność. Latem kursują statki wycieczkowe.
  • Polańczyk – miejscowość uzdrowiskowa na zachodnim brzegu z przystaniami i plażami.
  • Wędkarstwo: w jeziorze żyją sandacz, okoń, szczupak, leszcz, sum, karp i inne gatunki.

Informacje praktyczne

Do Soliny najwygodniej dojechać samochodem przez Lesko (około 15 km). Kąpać się można tylko na wyznaczonych kąpieliskach – poza nimi brzegi są strome, a pod wodą zdarzają się przeszkody. Korona zapory jest dostępna dla pieszych. Ceny kolei gondolowej (operator PKL) w sezonie niskim (2 października – 30 listopada 2026): góra–dół 55 zł, ulgowy 45 zł w kasie (online 49/39 zł), bilet rodzinny 2+1 – 129 zł, 2+2 – 149 zł. W sezonie wysokim (30 kwietnia – 1 października 2026): 59/49 zł w kasie i 55/45 zł online, rodzinne 139 i 169 zł. Dzieci do 4 lat jadą bezpłatnie, pies i rozłożony wózek dziecięcy – po 10 zł. Od 16 listopada do 18 grudnia 2026 roku cały ośrodek PKL Solina jest nieczynny z powodu przerwy technicznej. Najlepsza pora to maj–wrzesień; jesienią jezioro jest szczególnie piękne na tle kolorowych lasów. Stan na październik 2026 roku.

W pobliżu

12 km dalej leżą synagoga i kirkut w Lesku, 17 km – ruiny zamku Sobień nad Sanem. Około 25 km dzieli Solinę od zamku z galerią Beksińskiego w Sanoku i od Bieszczadzkiej Kolejki Leśnej w Majdanie.

Oficjalna strona: pkl.pl

Jezioro Myczkowskie

Niżej na Sanie, ok. 6 km biegu rzeki poniżej zapory w Solinie, leży mniejsze Jezioro Myczkowskie (Zalew Myczkowiecki) – zbiornik wyrównawczy kaskady Solina–Myczkowce. Tworzy je zapora ziemna przy wsi Myczkowce. Budowę rozpoczęto już w latach 20. XX wieku według projektu Karola Pomianowskiego, lecz z braku funduszy ją przerwano; zaporę i elektrownię ukończono w latach 1956–1960. Jezioro ma ok. 2 km² powierzchni, ok. 6 km długości i mieści ok. 10,5 mln m³ wody. Wyrównuje nierównomierne zrzuty z Elektrowni Wodnej Solina, dlatego poziom wody waha się tu w ciągu doby nawet o 3,5 m. Woda płynie sztolnią pod górą Grodzisko do elektrowni w Zwierzyniu o mocy 8,3 MW.

Nad zachodnim brzegiem wznosi się grzbiet Berdo, chroniony w krajobrazowym rezerwacie przyrody „Nad Jeziorem Myczkowieckim”: las bukowy z wychodniami skalnymi i rzadkimi roślinami, m.in. języcznikiem zwyczajnym, lulecznicą kraińską i tojadem mołdawskim. W samych Myczkowcach od 1994 roku działa ośrodek Caritas Diecezji Rzeszowskiej z Centrum Kultury Ekumenicznej: pod gołym niebem stoi tu 140 makiet cerkwi greckokatolickich i prawosławnych oraz kościołów rzymskokatolickich z południowo-wschodniej Polski, Słowacji i Ukrainy, a obok urządzono Ogród Biblijny.

Zdjęcia: Jendrusk, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons; Michał Derela, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons; Silar, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons; Andrzej Otrębski, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons; Michał Bulsa, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons.

Jak dojechać z Ukrainy

Przejścia graniczne

  • Krakowiec – Korczowa — drogowe, całodobowo
  • Szeginie – Medyka — drogowe, całodobowo Ukraińska straż graniczna nie potwierdza obecnie odprawy pieszych — sprawdź na dpsu.gov.ua przed podróżą.
  • Smolnica – Krościenko — drogowe, całodobowo
  • Hruszew – Budomierz — drogowe, całodobowo
  • Mościska – Przemyśl (kolejowe) — kolejowe, całodobowo

Samochodem

Lwów – Sanok ≈168 km, ≈3 h 20 min bez kolejek: drogą na Szeginie → przejście Szeginie – Medyka → Przemyśl → DK28 przez Birczę do Sanoka (≈83 km, ≈1 h 45 min od granicy). Alternatywa przez Krakowiec – Korczowa: A4 do zjazdu Radymno, DK77 do Przemyśla i DK28 (≈185 km ze Lwowa, ≈3 h 25 min). W same Bieszczady wygodniej przez Smolnicę – Krościenko: Lwów – Sambor – Stary Sambor – granica, dalej DK84 przez Ustrzyki Dolne do Sanoka (≈203 km, ≈5 h; ≈57 km od granicy). Z Krościenka do Ustrzyk Górnych DW896 ≈53 km (≈1 h 40 min; ≈200 km i ≈4 h 50 min ze Lwowa), do Wetliny DW896 i DW897 ≈69 km (≈216 km i ≈5 h ze Lwowa). Z Sanoka: do Ustrzyk Górnych ≈82 km (DK84 przez Lesko, dalej DW896, ≈1 h 35 min), do Wetliny ≈72 km (DK84 do Leska, DW894 przez Baligród i Cisną, DW897, ≈1 h 20 min).

Sprawdzono 23.10.2026; godziny pracy przejść i rozkłady się zmieniają — sprawdź przed podróżą.

Lokalizacja na mapie

Komentarze

Podziel się wrażeniamiZaloguj się, aby dodać komentarz lub zadać pytanie.Zaloguj sięZarejestruj się

Szlaki w pobliżu

Wszystkie szlaki

Ciekawe w pobliżu

Rzemiosło w pobliżu

Wszystkie miejsca rzemiosła
Galeria Barak w Czarnej: bieszczadzka ceramika i warsztatyRzemiosło i warsztatyGaleria Barak w Czarnej: bieszczadzka ceramika i warsztatyCzarna Cisa17 km od „Jezioro Solińskie i zapora w Solinie”Bieszczadzka Galeria Barak w Czarnej koło Ustrzyk Dolnych to pierwsza prywatna galeria sztuki w Bieszczadach, a jej historia zasługuje na osobną opowieść.Winnica Kmiecia w Zahutyniu koło Sanoka: degustacje i wydarzeniaWino i degustacjeWinnica Kmiecia w Zahutyniu koło Sanoka: degustacje i wydarzenia22 km od „Jezioro Solińskie i zapora w Solinie”Winnica Kmiecia to młoda winnica we wsi Zahutyń między Sanokiem a Zagórzem, na styku Beskidu Niskiego i Bieszczadów.Pracownia Ikon Veraikon w Cisnej: ikona karpacka i warsztatyRzemiosło i warsztatyPracownia Ikon Veraikon w Cisnej: ikona karpacka i warsztaty22 km od „Jezioro Solińskie i zapora w Solinie”Pracownia Ikon Veraikon w Cisnej to – jak mówią sami gospodarze – najstarsza i największa pracownia ikon w Bieszczadach.Bieszczadzka Koza – kozia serowarnia w SmolnikuSerowarnie i połoninyBieszczadzka Koza – kozia serowarnia w Smolniku27 km od „Jezioro Solińskie i zapora w Solinie”Bieszczadzka Koza to rodzinna kozia farma i rzemieślnicza serowarnia w Smolniku nad Sanem, we wschodnich Bieszczadach, tuż przy granicy z Ukrainą.Bieszczadzkie Smaki w Smolniku: chleb, nalewki, przetworyRzemieślniczy wytwórcyBieszczadzkie Smaki w Smolniku: chleb, nalewki, przetwory29 km od „Jezioro Solińskie i zapora w Solinie”Bieszczadzkie Smaki to rodzinna manufaktura naturalnych produktów w Smolniku nad Osławą, w gminie Komańcza, na zachodnim skraju Bieszczadów.Zachowawcza Hodowla Konia Huculskiego w WołosatemPrzejażdżki konneZachowawcza Hodowla Konia Huculskiego w Wołosatem40 km od „Jezioro Solińskie i zapora w Solinie”Wołosate to najdalej na południe wysunięta zamieszkana miejscowość Polski, ukryta w dolinie potoku Wołosatka pod Tarnicą, najwyższym szczytem polskich Bieszczadów.