Rok 1991 zapisał się w historii narodu ukraińskiego jako setna rocznica exodusu części Ukraińców z ojczyzny w poszukiwaniu lepszego życia. Ale nawet na nowych ziemiach, zapuszczając korzenie w obcej ziemi, Ukraińcy zawsze czuli się dziećmi swojej ziemi.
Historyczne katastrofy XX wieku spowodowały przymusowe ruchy Ukraińców na dużą skalę poza ich ojczystą ziemię, co stało się tragedią dla naszego narodu. Ojczyzna musiała wyprzeć się własnych dzieci i stać się ich macochą.
...W okresach historii, gdy imperia upadały, narody, które doświadczały ucisku narodowego, z konieczności szukały własnego samostanowienia i samopoznania. Ten okres w końcu nadszedł w Ukrainie. Eksplozja świadomości narodowej doprowadziła do pragnienia zrozumienia własnej historii, zdjęcia ideologicznej zasłony z oczu i spojrzenia na nią z jasnym, bezstronnym spojrzeniem.
I okazało się, że ci, którzy zostali zmuszeni do opuszczenia Ukrainy, byli jej dziećmi, podobnie jak wszyscy ci, którzy przeżyli z nią wszystkie historyczne kataklizmy. Siła dośrodkowa zmieniła się na dośrodkową. A teraz mamy okazję lepiej się poznać, znaleźć drogę do zrozumienia, ponieważ dzielimy ten sam ból i dumę - Ukrainę.
Twórcze stowarzyszenie kijowskich artystów monumentalistów "Pohlyad" również starało się wnieść niewielki wkład w duchowe zjednoczenie Ukraińców w Ukrainie i za granicą. Z jego inicjatywy zorganizowano wystawę "Jedność" z okazji 100-lecia ukraińskiej emigracji do Kanady. Do udziału zaproszono artystów ukraińskiego pochodzenia z różnych krajów byłego imperium i wielu krajów świata. Na wystawie zaprezentowano prace artystów z Kubania i Petersburga, Moskwy i Tallina, Stanów Zjednoczonych i Kanady, Australii i Niemiec, Francji i Włoch. Wystawa opierała się na pracach artystów z różnych regionów Ukrainy, w tym członków stowarzyszenia twórczego Pohlyad. W wystawie wzięło udział ponad 100 artystów.
Celem organizatorów wystawy było zjednoczenie ukraińskich artystów, rozproszonych po całym świecie, na ich ojczystej ziemi - Ukrainie. Wydarzenie to miało charakter nie tylko artystyczny, ale także duchowy.
"Ukraińcy na całym świecie, łączcie się!" - To motto wystawy "Jedność", w której wziął udział Bogdan Bryński, pochodzący ze wsi Dołyna, rejon Tlumacz, artysta, członek Narodowego Związku Artystów Ukrainy, uczestnik wystaw regionalnych, krajowych i międzynarodowych, ze swoją pracą "Nadzieja".
A teraz gra "Deodato vibrini, malarz!" autorstwa Jurija Andruchowycza
Gdybym był jak Bohdan,
I Bohdan był jak ja,
Wtedy pokochalibyśmy tę Halię -
Trochę Bohdana, trochę mnie...
Z piosenki ludowej
"To, co robi z farbami na płótnie, można nazwać wizjonerstwem. Gdybyśmy żyli na początku ubiegłego wieku, to pewnie tak by się to nazywało. Ale pod koniec ubiegłego wieku, kiedy już żyliśmy, wszyscy byli zmęczeni nazywaniem rzeczy. Dlatego to, co robi z farbami na płótnie, nie ma nazwy. To znaczy, nie ma jednej wielkiej nazwy. Ale ma wiele małych indywidualnych tytułów, takich jak "Widok na górę Petros. Polianytsia" lub "Jesień w dolinie. Tlumachyna", które można kupić w naszym sklepie internetowym.
Tytuły zostały wybrane, ponieważ odwiedziliśmy go, Brynskyi, ja i Dovhan. Inni ludzie również go odwiedzali i nadal odwiedzają, ale jest mało prawdopodobne, aby ci inni ludzie nadali nazwy jego obrazom, tylko Dovhan i ja to zrobiliśmy. Ponieważ byliśmy jedynymi, którzy przychodzili do niego nie po to, by brać, ale by dawać. Stało się to nie bez wpływu wszelkiego rodzaju napojów i w chmurach dymu tytoniowego. Więc siedzieliśmy w tych chmurach jak niebiańscy i chociaż nie mogliśmy już wyraźnie zobaczyć, co dzieje się na płótnach (z powodu tych samych chmur), nadal nadwyrężaliśmy możliwości podświadomości i nadal nadawaliśmy im nazwy.
Obraz "Poranna mgła"
A jednak nie nakreśliłem tego zbyt dokładnie - chodziło nie tyle o podświadomość, co o nieświadomość historyczną. Bo to, co mogliśmy zobaczyć na obrazach Bohdana, to przede wszystkim historia. Malarstwo historyczne ma kilka wspólnych manifestacji - może wyglądać jak podręcznik szkolny, artykuł prasowy (redakcja), film kostiumowy, narodowy przebój. W przypadku Bohdana wygląda jak Pismo Święte.
Obraz "Jesień w obwodzie rachowskim"
Celowo nie piszę tych dwóch słów wielkimi literami - wbrew zasadom ortografii - by nie umniejszać nieświadomie tego, co robi. Bo to, co robi, nie jest do końca świętym pismem. To jego własna Bryńska biblia.
Obraz "Wiosna w Dzembronii"
Zawiera wszystkie składniki wielkiego świętego tekstu: kosmogonię, teologię, eschatologię, martyrologię. Ta ostatnia jest najważniejsza, ponieważ Deodato Vibrini (jak nazywano go w średniowiecznych Włoszech, gdzie restaurował ikony ze Wschodu) nadal maluje historię Ukrainy. Jego wizjonerstwo jest do głębi uwarunkowane historyczną karmą, która nie została w pełni przeżyta. Aż strach pomyśleć, ile jeszcze czerni i czerwieni przed nami.
Obraz "Południe w Wyszkowie"
Tak to widzi i tak to wygląda na jego płótnie - jako straszny i niekończący się proces, wędrówka, pociąg i szkic. Zwłaszcza przeciąg, ponieważ ze wszystkich czterech żywiołów woli ogień i wiatr - ten, który najbardziej grzechocze i wibruje. Przeciągu ognia - strażacy nie pozwalają kłamać - nie da się ugasić.
Obraz "Śnieżne Gorgany"
Wibracja Brynsky'ego jest syndromem szczególnej reakcji człowieka na niedokończoną historyczną krzywdę. Chodzi o historię, która nigdy nie przestanie być teraźniejszością. Pod tym względem obraz Bryńskiego jest obrazem bardzo nowoczesnym. To koniec przeszłości i początek nowego tysiąclecia - czasu, w którym wszyscy są zmęczeni wymyślaniem nazw.
