Ropucha szara

Bufo bufo
Ropucha szara
Zdjęcie: George Chernilevsky, Public domain, Wikimedia Commons
Ropucha szara
Zdjęcie: Bernie, CC0, Wikimedia Commons
Ropucha szara
Zdjęcie: Quartl, CC BY-SA, Wikimedia Commons

Opis

Ropucha szara, czyli zwyczajna, to największa nasza ropucha. W Ukrainie żyje w rejonach z leśnymi krajobrazami — w lasach iglastych, liściastych i mieszanych, na skrajach lasów, w parkach i ogrodach, — a w Karpatach wznosi się do wysokości 2000 m. Dorosłe ropuchy osiągają 15, rzadko do 20 cm. Skóra szaro-brązowa, sucha i pokryta guzami przypominającymi brodawki, oczy wypukłe, z miedzianą lub złotą tęczówką oraz poziomą źrenicą.

W ciągu dnia ropucha chowa się, a w zmierzchu i w nocy wychodzi polować na owady, ślimaki, dżdżownice i inne bezkręgowce. Porusza się powoli, przechylając się, lub krótkimi skokami. Młode ropuchy, w przeciwieństwie do dorosłych, bywają aktywne także w ciągu dnia.

Wiosną, gdy woda nagrzewa się do 5–8 °C, ropuchy masowo migrują do miejsc tarłowych — płytkich stawów i zatok z wodą stojącą lub wolno płynącą. Większość wraca tam, gdzie sama się wykluła, więc rok w rok korzysta z tych samych miejsc. Na miejscach tarłowych w Zakarpaciu badacze naliczyli do 70 ropuch na 100 m brzegu. Tarło jest krótkie, trwa 2–3 tygodnie: samica składa ikrę dwoma długimi czarnymi śluzowymi sznurami, w jednym złożeniu do 7–9 tysięcy jaj. W górskich potokach Karpat kijanki nie zdążają latem przekształcić się w ropuchy i zimują w wodzie.

Samce przychodzą do zbiorników wodnych pierwsze i pozostają tam tydzień lub dłużej, a samice, składając ikrę, opuszczają wodę niemal od razu. Ikrzyska o długości 3–4,5 m samica owija wokół łodyg roślin w płytkiej wodzie. W karpackich populacjach samców jest więcej niż samic — około 61%. Ropuchy zaczynają się rozmnażać w trzecim-czwartym roku życia. Większość drapieżników chroni je toksyczny sekret gruczołów skórnych, chociaż węże wydają się na niego odporne.

Podczas wiosennych migracji wiele ropuch ginie na drogach, dlatego wiosną wieczorem w pobliżu zbiorników wodnych warto jechać powoli i ostrożnie. Ropucha szara nie jest wpisana do Czerwonej Księgi Ukrainy.

Gdzie w Karpatach

rzadziejczęściej569 rekordów w Karpatach

Mapa pokazuje, gdzie gatunek odnotowali przyrodnicy (GBIF, rekordy na licencjach CC0 i CC BY), a nie wszystkie miejsca, w których żyje. Ukraińskie Karpaty są słabiej zbadane, więc puste miejsce nie oznacza, że gatunku tam nie ma.

Kraje
Ukraina · Rumunia · Słowacja · Polska · Czechy · Węgry · Austria
Pasma
Gorgany, Połonina Krasna, Karpaty Pokucko-Bukowińskie, Góry Almăj, Połonina Równa, Tatry Wysokie, Niżne Tatry, Bieszczady, Beskidy Skolskie, Grzbiet Wododziałowy
Piętra roślinności
Pogórze (do 600 m) · Lasy bukowe (600–1200 m)

Kiedy zobaczyć

stylutmarkwimajczelipsiewrzpaźlisgru
Obserwacje

Na podstawie obserwacji przyrodników w Karpatach (iNaturalist, research grade): im ciemniejsza komórka, tym częściej gatunek widuje się w danym miesiącu.

Bezpieczeństwo

Gruczoły na skórze ropuchy, szczególnie duże guzki za oczami, wydzielają toksyczny sekret, który odstrasza drapieżniki. Dla człowieka jest on niebezpieczny tylko w przypadku dostania się do oczu lub ust: jeśli wzięliście ropuchę do rąk, nie dotykajcie twarzy i umyjcie ręce. Nie pozwalajcie psom łapać ropuch.

Ochrona i zasady

Nie jest wpisana do Czerwonej Księgi Ukrainy.

Czerwona księga Ukrainy

Częste pytania

Czy ropucha jest trująca?

Jej gruczoły skórne wydzielają toksyczny sekret, który odstrasza drapieżniki. Dla człowieka jest on szkodliwy tylko w przypadku dostania się do oczu lub ust, dlatego po kontakcie z ropuchą umyjcie ręce.

Dlaczego ropuchy wiosną wychodzą na drogi?

Masowo migrują do stawów, gdzie się urodziły, aby złożyć ikrę. Właśnie wtedy wiele ropuch ginie pod kołami.

Podobne gatunki

Gdzie można spotkać

Szlaki

Wody i wodospady

Pasma: Gorgany, Połonina Krasna, Karpaty Pokucko-Bukowińskie, Połonina Równa, Bieszczady, Beskidy Skolskie, Grzbiet Wododziałowy, Pasmo Wulkaniczne, Marmarosz. W innych krajach: 🇷🇴 Góry Almăj, 🇸🇰 Tatry Wysokie, 🇸🇰 Niżne Tatry, 🇸🇰 Wielka Fatra, 🇷🇴 Codru-Moma i Zarand

Szlaki i szczyty, w pobliżu których przyrodnicy odnotowali gatunek (GBIF, iNaturalist), z uwzględnieniem wysokości i siedliska. Spotkanie nie jest gwarantowane.

Źródła

GBIF · iNaturalist · Wikidata · Dane o występowaniu: GBIF.org (rekordy CC0 i CC BY), iNaturalist; nazwy i identyfikatory: Wikidata (CC0). Tekst: Karpaty.rocks, sprawdzono 09.11.2026.