Villa Anna, Stara Sól

Villa Anna jest uderzającym przykładem secesyjnego domu prywatnego. Został zbudowany w 1911 roku. Dom zachwyca swoją smukłością, kolorowymi stiukami na ścianach i imponującym przechylonym wiatrowskazem na wieży. Nic nie wiadomo o budowniczym i zleceniodawcy tej willi. Wiadomo, że przez pewien czas mieścił się w niej sąd okręgowy. Obecnie jest to oddział szpitala powiatowego.

Willa Anna, która pojawia się w powieści Tamdevin, nie pozostawia wątpliwości, że wyobraźnia osoby, która choć raz w życiu widziała horror, będzie miała tu pole do popisu. Jakie jest podobieństwo tego budynku do kaplicy z przechylonym krzyżem na szczycie... Kiedy w ponury niedzielny poranek wchodzi się na ścieżkę prowadzącą do willi, a odgłosy liturgii dobiegają nie wiadomo skąd (wydaje się, że z podziemi) (jak się później okazało, niedzielne nabożeństwo jest "transmitowane" na całą wieś za pomocą głośników), to historie o duchach same przychodzą na myśl.

Zbliżając się do willi okazuje się, że nie jest to kapliczka z przechylonym krzyżem, ale niezwykle elegancki, smukły dwupiętrowy budynek ozdobiony licznymi sztukateriami w postaci wieńców i bukietów przeplatanych wstążkami. Tyle tylko, że wiatrowskaz na dachu jest naprawdę przechylony - podobno kiedyś uderzył w niego piorun. Mieszkańcy Starej Soli nie znają na pewno historii powstania willi - chociaż została ona zbudowana stosunkowo niedawno: zgodnie z napisem nad oknami drugiego piętra, w 1911 roku. Aby wzmocnić egzotyczny efekt willi, warto podejść do jej wejścia i przeczytać napis na tablicy przy drzwiach: obecnie w domu mieści się... oddział neurologiczny szpitala rejonowego. Nawiasem mówiąc, pracujące tu pielęgniarki chętnie opowiadają odwiedzającym kilka upiornych historii o willi, kończąc prawie każdą z nich wymownym: "A potem stało się to... Ale nie chcesz o tym wiedzieć".

Jedna z legend brzmi następująco:

"Dawno, dawno temu, w Starej Soli, w rodzinie robotnika solnego żyła dziewczyna o imieniu Anna. Pewnego dnia przez ich miasto przejeżdżał młody i przystojny hrabia, w którym się zakochała. Bardzo się modliła, aby Bóg obdarzył ją wieczną miłością i aby hrabia odwzajemnił jej uczucie. Pewnej nocy miała sen, że jeśli szczerze pomodli się w Sambir w dniu Świętego Walentego, hrabia zakocha się w niej. Po szczerej modlitwie do relikwii Walentego, dziewczyna wróciła do domu i spotkała hrabiego na moście nad rzeką, który natychmiast zakochał się w niej do szaleństwa. Pomimo sprzeciwu rodziny i przyjaciół, hrabia poślubił biedną dziewczynę. Rodzice hrabiego nie zaakceptowali tego i wypędzili go z domu. Nowożeńcy wybudowali jednak piękną willę na podwórzu ojca dziewczyny, którą hrabia nazwał Anną. Żyło im się bardzo dobrze aż do późnej starości, kiedy to zmarli tego samego dnia. Owiana legendami willa stała się najpiękniejszym budynkiem w mieście, a ludzie przyjeżdżali ją oglądać z całej okolicy.

Stara Sila to jedno z tych miast w obwodzie lwowskim, które zdecydowanie warto odwiedzić. Będziesz zachwycony urokiem starego kościoła obronnego, dzwonnicy aksakalnej, romantycznej willi Anna, dwóch drewnianych kościołów i drewnianych chat. Wieś znajduje się w powiecie Starosambir na drodze między Starym Sambirem a Chyrowem u podnóża Beskidu Średniego (Karpaty Ukraińskie). Nazwa pochodzi oczywiście od soli. Wokół miasta znajduje się wiele złóż soli. Stara Sil została założona w 1255 r. Pod panowaniem polskim, w 1421 r. otrzymała prawo magdeburskie i status miasta o nazwie Salzbork. Od tego czasu jest wolnym miastem królewskim. Do połowy XIX wieku był to jeden z najważniejszych ośrodków produkcji soli w Galicji.