Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, Jaremcze

Pierwsza pisemna wzmianka o mieście Jaremcze pochodzi z 1787 roku. Według jednej z legend nazwa miasta pochodzi od nazwiska pierwszego osadnika, Hucuła Jaremy Godowca. Wraz z rozwojem kolei miasto zaczęło się rozwijać. Jaremcze rozkwitło pod koniec XIX wieku, kiedy na wypoczynek zaczęli przyjeżdżać zamożni ludzie z dużych miast.

Nizinny kurort położony jest w pięknym miejscu w Ukrainie nad brzegiem rzeki Prut. Każdego roku turyści przyjeżdżają do Jaremcza, aby cieszyć się pięknem krajobrazu, oddychać czystym górskim powietrzem, poddać się leczeniu w jednym z lokalnych sanatoriów lub zwiedzić liczne kościoły i kaplice.

Zwiedzanie obiektów sakralnych najlepiej rozpocząć od kościoła Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, znajdującego się w centrum miasta. W pobliżu kościoła znajduje się również przejazd kolejowy. Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny został zbudowany w 1884 roku z drewna i przetrwał do dziś w niemal oryginalnej formie. Jedynie dach i kopuły uległy pewnym zmianom.

Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Jaremczu został zbudowany w 1911 roku w stylu architektury huculskiej i znajduje się na rozległym wzgórzu, a jego sylwetka jest wyraźnie widoczna na tle otaczających gór. Niektórzy badacze datują kościół na 1904 rok. Znajduje się obok linii kolejowej, pół kilometra na północ od stacji kolejowej i centrum miasta. Kościół ten jest najnowszym z trzech istniejących zabytkowych sanktuariów we wsi (do niedawna było ich 4, ale kościół św. Eliasza we wsi Dora, zbudowany w 1937 r., niestety spłonął).

Drewniany kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny jest jednopiętrowy, w kształcie krzyża, co jest typowe dla wielu kościołów na Huculszczyźnie. Według danych historycznych ten obiekt sakralny został zbudowany przez rzemieślników z Kosmacza przy pomocy księdza ze wsi Dora, a materiał na budowę kościoła przywieźli okoliczni mieszkańcy na wozach z lasu państwowego. Świątynia jest średniej wielkości, około 18x18m w planie, ze wszystkimi czterema częściami pokrytymi identycznymi dwuspadowymi dachami, nachylonymi na końcach. Po każdej stronie świątyni znajduje się również mała kopuła z krzyżem, z których wszystkie, podobnie jak główny krzyż, wydają się być autentyczne. Pośrodku znajduje się ośmiokątny bęben, na którym osadzona jest ośmiokątna piramidalna kopuła świątyni. Kopuła jest również zwieńczona latarnią i krzyżem na szczycie. Dolna część świątyni to otwarty dom z jednostronnie ciosanych bali, pomalowany na czerwono z zewnątrz. Druga kondygnacja budynku pokryta jest drewnianym deskowaniem. Obwód jest pokryty ocynkowanym żelazem, podobnie jak dachy i kopuła. Drzwi są drewniane, z prostym wzorem listew; dość duże prostokątne okna znajdują się w drugiej kondygnacji, a nieco mniejsze okna znajdują się na bębnie.

Ikonostas cerkwi jest prawdopodobnie starszy od samej świątyni, pochodzi z drugiej połowy XIX i początku XX w. Ikonostas ten charakteryzuje się bogactwem zdobień, jasną polichromią, wzorami dużych i małych rombów, a także motywami ornamentyki roślinnej. We wnętrzu obiektu sakralnego zachował się również tron, wykonany w 1914 r. Cerkiew zdobią rzeźby wybitnego mistrza sztuki ludowej I. Brusturniaka. W czasach sowieckich nie odbywały się tu regularne nabożeństwa, chociaż kościół był czasami wykorzystywany do odprawiania nabożeństw żałobnych. Jednak nawet w czasach sowieckich życie religijne nie ustało, kościół działał w podziemiu, księża odprawiali liturgie w prywatnych domach, a w jednym z osiedli przez wiele lat mieszkali zakonnicy ze wspomnianego klasztoru w Dorze, zlikwidowanego przez ówczesne władze.

W 1938 roku obok kościoła wybudowano niewielką dwupoziomową dzwonnicę, która swoją prostotą podkreśla wyraźne kontury świątyni. Budynek wykonany jest z ciosanych belek, dolna kondygnacja jest głucha, a powyżej, nad wąskim gzymsem, znajduje się niska druga kondygnacja z dużymi łukowymi oknami. Dach dzwonnicy jest czterospadowy, z podobnym pokryciem jak w kościele. Kompleks obejmuje również drewnianą bramę, która harmonijnie wpisuje się w ogólny wygląd. Sanktuarium otoczone jest cmentarzem, ale bezpośrednio wokół kościoła znajduje się dość szeroki brukowany teren. Wokół nie ma dużych drzew, więc kościół można swobodnie oglądać ze wszystkich stron.

Obecnie w kościele działa szkółka niedzielna pod nazwą Żywy Różaniec, która przywiązuje dużą wagę do duchowego wychowania młodzieży. Aby uczcić stulecie budowy kościoła, odnowiono fasadę i zagospodarowano dziedziniec, a także przeprowadzono kilka innych napraw.

Kościół Wniebowzięcia NMP w Jaremczu jest funkcjonującym kościołem, należy do diecezji UGCC i jest zabytkiem architektury Ukrainy bez oficjalnego statusu. I chociaż jest znacznie "młodszy" od lokalnych zabytków dziedzictwa narodowego - kościołów św. Jana i św. Michała- również zasługuje na odwiedzenie przez turystów! Zwłaszcza, że można włączyć ten obiekt do krótkich (a nawet długich!) pieszych wycieczek podczas odpoczynku w mieście.

Karpaty czekają na podróżnych przez cały rok, oferując jazdę na nartach czy zwiedzanie. W Jaremczu warto spędzić czas odwiedzając wodospady i ogromny park narodowy, Muzeum Etnograficzne, a także podziwiając Manyavsky Skete i kościół św. Jana Miłosiernego. A wieczorem można skosztować prawdziwej huculskiej kuchni w restauracji zbudowanej bez jednego gwoździa.