Krajnykowo

Wieś Kraynikovo to mała wioska w dystrykcie Khust. Znajduje się w centrum równiny między wioskami: Sokyrnytsia, Steblivka, Danylovo, Novobarevo. Znajduje się na południowy wschód od centrum dzielnicy Khust.

Kraynik ma ponad 400 lat. Pierwsi mieszkańcy zamieszkiwali trakt "Vovchyi Potik". Według legendy pierwszym mieszkańcem wsi był Kraynik. W tym traktacie ludzie byli często atakowani przez wilki, a wioska przeniosła się w inne miejsce pod traktem Kosyovyi Sad, który znajduje się 2,5 km od współczesnej wioski. Tutaj zbudowano pierwszy kościół. Starzy mieszkańcy wsi mówią, że został zbudowany według planów jednego z mnichów Solona, który przybył na te tereny. Pracowali nad nią młodzi rzemieślnicy z sąsiedniego Wonihowa i Tereblyi. Wioska nosiła nazwę Tserkyshche. Znajdowała się na górze i miała trudności z wodą. Była też epidemia odry. Ludzie spalili wszystko, łącznie z bydłem. Potem przenieśli się na dół. W tym czasie we wsi mieszkało 700 osób. Wioska nazywała się Migalko-folu (prawdopodobnie Mychajło był pierwszym, który się przeprowadził).

W miejscu, gdzie znajdowała się wioska, był długi las z bagnami dookoła. W lesie znajdowała się studnia zwana "Morskim Okiem" - lecznicze źródło. W pobliżu studni wycięto dęby i zbudowano z nich kościół. Prawie cała wieś czerpała wodę ze studni. W dębach wydrążono dwa "szyby". Stale płynęła w nich woda, a mieszkańcy wioski poili w nich swoje bydło. Przejeżdżający ludzie z sąsiednich wiosek również poili tu swoje konie i woły zimą i latem, ponieważ źródło znajduje się blisko drogi, a woda w nim jest ciepła zimą i zimna latem. Według dawnych mieszkańców woda ze studni ma właściwości lecznicze. Inną unikalną cechą tego źródła jest jego wysoki przepływ i mineralizacja. Woda zawiera chlorowodorek sodu i wapnia. Pierwiastki śladowe: mangan, dwutlenek krzemu. Do leczenia chorób układu trawiennego. Potężna warstwa wodonośna produkuje wodę leczniczą w dwóch innych miejscach w pobliżu, w odległości 100 metrów. Za wsią, od strony Novobareva, płynie rzeka o szerokości 3-3,5 metra, z której prawdopodobnie pochodzi studnia "Morske Oko" (według Ivana Chepkanycha, inżyniera geologa i mieszkańca wsi Kraynikove, urodzonego w 1939 roku).

Według starowierców współczesna nazwa wsi pochodzi od imienia pierwszego mieszkańca. Ze źródła wyruszyli w różnych kierunkach trzej bracia: Danyło, Szandor i Kraynik. Kraynik wykarczował dęby i zbudował swój pierwszy dom.

Inna wersja pochodzi od ostatniego domu, który znajdował się w kierunku Nowobarewa. W tej części wsi był las dębowy. Ludzie z Khust szli drogą w kierunku Novobariv. Bali się wilków i mówili: "Jeśli dojdziemy do ostatniego domu, nie będziemy się bać". Dlatego nazwali to miejsce Kraina, a później Kraynikovo.

Dumą mieszkańców wsi jest drewniany kościół św. Michała z dzwonnicą, zbudowany w 1668 r. bez jednego gwoździa, w całości na zrąb, który jest jednym z najstarszych w okolicy i jednym z najbardziej oryginalnych obiektów sakralnych w regionie. Kościół ma 25 metrów wysokości i 14 metrów długości. Rok budowy wskazuje inskrypcja na narteksie (Babynets).

Świątynia, która ma ponad 300 lat, przetrwała do dziś, chociaż nikt nie opiekował się nią przez prawie pół wieku. Według księdza Mychajło Kisza, w latach 1947-1999 drewniany kościół był placem przejściowym. Kilka lat temu udało się pokryć część dachu. Planowana jest kontynuacja tych prac. Kościół jest konserwowany najlepiej jak to możliwe. Jednak na szerzej zakrojone prace potrzebne są fundusze.