Kościół św. Bazylego Wielkiego, Lykitsary

Bazylego to drewniana cerkiew we wsi Likitsary w obwodzie zakarpackim, zabytek architektury o znaczeniu krajowym (nr 193). Znajduje się w centrum tej małej wioski, w pobliżu drogi i cmentarza. Trzykondygnacyjna drewniana cerkiew w stylu bojkowskim została pierwotnie zbudowana w połowie XVII w. Jednak w 1748 r. (lub 1746 r.), podczas gruntownej przebudowy, cerkiew otrzymała nowoczesny kształt. Podczas gruntownego remontu w 1932 r. wieże kościoła zostały pokryte cyną (według innych źródeł było to w 1930 r., rok zapisany na wieży).

Kościół jest drewniany, trzykondygnacyjny, trójwieżowy, wykonany z belek świerkowych. Połączenia narożne wykonano poprzez wpuszczenie w prosty zamek dwupiórowy z ukrytym prostym szpicem. Pięciościenny zrębowy korpus nawy i prezbiterium, a także część ołtarzowa, nakryte są jednym wysokim dachem o łagodnym zarysie. Nad prezbiterium wznosi się niska kwadratowa wieża z barokowym wykończeniem. Podobna niewielka kopuła znajduje się nad wschodnim domem zrębowym. Budynek otacza lukarna, która spoczywa na zwieńczeniach zrębowej chaty. Wzdłuż obwodu dachu biegnie profilowany gzyms z litego drewna. Podłoga wykonana jest z podartych płyt piaskowca. Do niedawna koniec kościoła pokryty był blachą, ale na koszt lokalnej społeczności usunięto ją i położono dach z gontu. Kamienno-drewniana dzwonnica została zbudowana w XIX lub XX wieku.

Mychajło Syrokhman pisze: "Górale zwykle nie opuszczają swoich wiosek, ale w Likitsarach szkoła podstawowa już dawno została zamknięta. Tylko połowa domów jest nadal otwarta, ale w weekendy mieszkańcy Likitarów wracają do domów. Przyroda pokazuje tu wiele wariantów swojego piękna, jakby nagradzając ludzi za ciężkie górskie życie. Znajduje się tu również cerkiew św. Bazylego Wielkiego, jedyna drewniana cerkiew w dzielnicy Perechyn. Niewielki budynek stoi jako zwarta sylwetka na zboczu wzgórza w środku wsi. Okolica jest zdominowana przez zalesione wzgórza, nad którymi góruje majestatyczny masyw doliny Równego. Przyroda wydaje się podkreślać ton wzruszającej naiwności tkwiącej w kościele, ton życia, które dawno minęło i nie powróci, z wyjątkiem śladów na ścianach domów, na słupach ganków, na drewnianych tratwach.

Dwupiętrowy, trójkondygnacyjny kościół został zbudowany ze świerku w XVII wieku w stylu bojkowskim. W 1748 r. kościół został przebudowany i uzyskał nowoczesny wygląd. Chociaż wieża i dwuspadowy dach nadają mu podobieństwo do bazyliki, jego sylwetka wyraźnie wskazuje na bojkowskie pochodzenie. Zachowały się oryginalne zrębowe ściany i czterospadowe stropy nawy i ołtarza, a nad babińcami zbudowano płaski strop. Na obwodzie cerkwi znajduje się ogrodzenie oparte na koronach zrębowych chat. Pod nawisem i dachami znajdują się profilowane gzymsy z litego drewna. Nad prezbiterium wznosi się niska dwukondygnacyjna kwadratowa wieża z kulistym hełmem. Podobnie ukształtowana wieżyczka wieńczy kalenicę dachu nad ołtarzem. Na południowej fasadzie znajdują się cztery okna, a na północnej dwa. Znaczące naprawy i prawdopodobnie częściowa rekonstrukcja zostały przeprowadzone w 1932 roku, kiedy to obie wieże zostały pokryte cyną.