Belejew

Beleiiv to wieś w powiecie Dolyna w obwodzie iwanofrankowskim. Liczy 879 mieszkańców. Lokalnym organem samorządowym jest rada wsi Beleyiv. Wieś znajduje się w odległości 18 km od Dolyny w kierunku północnym. Przez osadę przepływa rzeka Turyanka. W południowo-wschodniej części wsi bierze swój początek potok Velyka.

Pierwsza wzmianka o Beleiiv pochodzi z XIX wieku, ale kamienny młotek znaleziony na obrzeżach wioski wskazuje, że ludzie osiedlili się tutaj w epoce kamienia. Ponieważ wioska została założona w okresie jarzma mongolsko-tatarskiego, istnieje wersja, że nazwa Beleiiv pochodzi od imienia tatarskiego watażki. Wśród mieszkańców wsi krąży legenda, że rzekomo podczas ataku hordy tatarskiej jeden z oddziałów najeźdźców przeszedł przez te tereny. I właśnie w miejscu dzisiejszej osady, w cieniu wiekowych drzew, zatrzymał się na postój, podczas którego Tatarzy zjedli obiad lub kolację. A ponieważ ich wodzem był chan Bela i on też jadł, później, gdy niektórzy z osiadłych tu chłopów mówili: "Tam, gdzie jadł Bela". Od tego czasu wieś nazywała się Belai, która później zmieniła się na Belei.

Nazwa wsi jest zaborczą formą przymiotnika i jest podobna do nazw połowy wszystkich wsi w Galicji - od nazwiska "Beley" (feudalny właściciel wsi), a nazwisko to jest nadal obecne na Podkarpaciu.

Na początku XX wieku we wsi założono Towarzystwo Prosvita, którego aktywnymi członkami byli Prokip Matiiitsiv i Ivan Yarych. Później siedmiu członków stowarzyszenia dołączyło do wiejskiego oddziału OUN, kierowanego przez Tymofija Haliwa.

W 1939 r. wieś liczyła 1180 mieszkańców, w tym 1145 Ukraińców, 5 Polaków, 10 łacinników i 20 Żydów.

Dla upamiętnienia bojowników o wolność Ukrainy w pobliżu zniszczonego w 1956 r. kościoła we wsi zbudowano dwupoziomową mogiłę. Oddział NRU odrestaurował mogiłę w kwietniu 1990 roku. We wsi odrestaurowano również krzyż upamiętniający zniesienie pańszczyzny oraz wzniesiono krzyż upamiętniający Hołodomor w Ukrainie w latach 1932-1933. Pomnik upamiętnia mieszkańców Beleiivki i innych mieszkańców wsi, którzy zginęli podczas II wojny światowej.

We wsi znajduje się cerkiew św. Bazylego Wielkiego, zbudowana w 1864 roku. Wspólnota religijna: UGCC (ks. Jarosław Sawka).

Bazylego Wielkiego jest obiektem sakralnym, zabytkiem architektury o znaczeniu lokalnym, który nie jest stałym drewnianym kościołem parafii UGCC o tej samej nazwie. Bazylego Wielkiego została zbudowana w 1864 r. w miejsce poprzedniej drewnianej cerkwi św. Bazylego, która istniała od 1759 roku. Pod koniec XIX wieku była filią kościoła macierzystego w Velyka Turia. Od 2015 r. regularne nabożeństwa odbywają się w nowej kamiennej cerkwi w centrum wsi. Stary kościół jest lokalnym zabytkiem architektury. Kościół jest używany przez społeczność UGCC.