Goryczkowa Czuba

Goryczkowa Czuba (słow. Goričková, rzadziej Goričkova kopa) to szczyt o wysokości 1912 m w Tatrach Zachodnich, w grani głównej Tatr, na granicy polsko-słowackiej. Leży pomiędzy Kasprowym Wierchem na wschodzie a Czerwonymi Wierchami na zachodzie: od Wysokiej Suchej Czuby oddziela go przełęcz Wysokie Wrótka (1847 m), a od Pośredniego Goryczkowego Wierchu — Goryczkowa Przełęcz Świńska (1801 m). Ma dwa wierzchołki rozdzielone przełączką o ok. pięciometrowym wcięciu; wyższy o niecałe pół metra jest wierzchołek wschodni. Niektóre wcześniejsze pomiary podawały 1913 m.

Po polskiej stronie od szczytu do Doliny Bystrej biegnie długi grzbiet Kondratowego Wierchu, oddzielający Dolinę Suchą Kondracką od Doliny Goryczkowej Świńskiej. Najbardziej strome są stoki północno-zachodnie nad Doliną Suchą Kondracką — w taternickim rozumieniu niemal ściana o wysokości ok. 200 m. Po stronie słowackiej stoki opadają do Doliny Cichej, do dna której jest tu prawie 700 m różnicy wysokości.

Jak dojść / szlaki

Obok szczytu prowadzi czerwony szlak z Kasprowego Wierchu granią główną Tatr i południowymi stokami Suchych Czub na Przełęcz pod Kopą Kondracką. Według polskiej Wikipedii szlak omija sam wierzchołek, trawersując jego południowy stok (według OpenStreetMap ok. 40 m od najwyższego miejsca); przejście z Kasprowego Wierchu na Przełęcz pod Kopą Kondracką zajmuje ok. 1 godz. 40 min, z powrotem 1 godz. 20 min. Kasprowy Wierch leży ok. 1,7 km na wschód; wjeżdża na niego kolej linowa z Kuźnic w Zakopanem.

Od strony słowackiej na grań można wejść żółtym szlakiem z Podbańskiej przez Dolinę Cichą na Suchą Przełęcz. Z Przełęczy pod Kopą Kondracką znakowane szlaki prowadzą dalej na Czerwone Wierchy i w dół do Doliny Kondratowej.

Co widać ze szczytu

Według słowackiej Wikipedii ze szczytu roztacza się widok dookolny na liczne szczyty Tatr Zachodnich i Wysokich oraz okoliczne doliny, a przy dobrych warunkach także na część Niżnych Tatr i Beskidu Orawskiego. Na północy widać Giewont, Suchy Wierch i Krokiew nad Zakopanem, na południu Krywań i Wielką Kopę, na wschodzie Świnicę, Beskid i Kasprowy Wierch.

Przyroda i historia

Nazwa szczytu nie pochodzi od często występującej w Tatrach goryczki, lecz od Hali Goryczkowej, tej zaś od popularnego wśród górali nazwiska Goryczka. Dawniej stoki były intensywnie wypasane. Na mapie Hacqueta z 1796 roku szczyt oznaczono jako Gorecnowa.

Partie szczytowe i stoki północne zbudowane są z granitoidów, a stoki południowe mniej więcej od połowy wysokości — z wapieni: w tym miejscu wapiennych Tatr Zachodnich znajduje się tzw. wyspa krystaliczna Goryczkowej z granitów i gnejsów, poprzecinanych licznymi żyłami hydrotermalnymi. Wśród skał rośnie ciekawa roślinność tatrzańska, m.in. rzadkie rojnik górski, jastrzębiec pomarańczowy, fiołek żółty sudecki i pierwiosnek maleńki; masowo występują dzwonek wąskolistny i alpejski oraz ciemiężyca zielona.

Bezpieczeństwo, sezon i zasady

Stoki Goryczkowej Czuby należą do szczególnie lawiniastych: lawiny schodzą do wszystkich trzech dolin, nad którymi wznosi się szczyt. Zimą i wiosną zagrożenie to jest bardzo realne na trawersie południowego stoku, dlatego sprawdzaj komunikat lawinowy. Grań jest wystawiona na wiatr, mgły i burze.

Szczyt leży w Tatrzańskim Parku Narodowym po obu stronach granicy (polski TPN i słowacki TANAP), a jego południowy stok — w narodowym rezerwacie przyrody Dolina Cicha. Wstęp do TPN jest płatny; poruszać się można tylko znakowanymi szlakami, więc nie schodź ze szlaku na sam wierzchołek. Wysokogórskie szlaki TANAP są zamknięte od 1 listopada do 31 maja. Po polskiej stronie pomocy udziela TOPR: 985 lub +48 601 100 300, po słowackiej — HZS: 18 300 (+421 18 300). Numer alarmowy — 112.

Ciekawostki

• Pierwszego wejścia zimowego dokonali Feliks Antoniak i Józef Lesiecki w 1908 roku.
• Goryczkowa Czuba należy do tzw. wyspy krystalicznej — granit leży tu na podkładzie wapiennym.

Zdjęcia: Jerzy Opioła, CC BY 2.5; Opioła Jerzy, CC BY-SA 3.0; Jerzy Opioła, CC BY-SA 3.0; Jerzy Opioła, CC BY-SA 4.0; Jerzy Opioła, CC BY-SA 4.0 — Wikimedia Commons.