Kopa Bukowska

1 320 m Kopa Bukowska, Muczne

Kopa Bukowska (1320 m) to szczyt w Bieszczadach Zachodnich należący do grupy Tarnicy i Halicza w Bieszczadzkim Parku Narodowym. Leży w paśmie połonin, w grzbiecie ciągnącym się od Krzemienia do Halicza; od obu sąsiadów oddzielają ją płytkie przełęcze. Krzemień jest ok. 1,4 km na zachód, Halicz ok. 1,4 km na południowy wschód, a Tarnica 2,4 km na zachód-południowy zachód. Najbliższe wsie – Muczne, Tarnawa Niżna i Wołosate – leżą w odległości 5–6 km.

Górę otaczają doliny Roztok (od północy), Roztockiego (od wschodu) i Wołosatki (od południa). W okolicy szczytu występują skałki, choć nieco mniej licznie niż na Krzemieniu. Najważniejsze dla turysty: wierzchołek znajduje się poza szlakami, a ponieważ w parku wolno chodzić tylko znakowanymi trasami, na najwyższy punkt Kopy Bukowskiej wchodzić nie można. Górę ogląda się ze szlaku trawersującego jej południowy stok.

Jak dojść / szlaki

Czerwony Główny Szlak Beskidzki (fragment europejskiego szlaku E8) na odcinku Przełęcz Goprowska – Halicz trawersuje południowy stok Kopy Bukowskiej na wysokości ok. 1240 m – mniej więcej 80 m poniżej wierzchołka. Wzdłuż tego odcinka biegnie też ścieżka przyrodnicza parku „Rozsypaniec – Krzemień”. Na trawers można dojść kilkoma drogami:

Z Wołosatego szlakiem niebieskim na Przełęcz pod Tarnicą (ok. 2 h), dalej czerwonym na wschód – z przełęczy na Halicz ok. 1.35 h, po drodze pod Kopą Bukowską.
Z Wołosatego szlakiem czerwonym przez Przełęcz Bukowską i Rozsypaniec na Halicz – ok. 3.35 h, a stamtąd na zachód pod Kopę.

Najpopularniejsza jest pętla z Wołosatego: niebieskim na Tarnicę, czerwonym zboczami Kopy Bukowskiej, przez Halicz i Rozsypaniec na Przełęcz Bukowską i z powrotem do Wołosatego. Kasy parku znajdują się przy wejściach na szlaki w Wołosatem, Ustrzykach Górnych, Pszczelinach i Mucznem.

Co widać ze szczytu

Opisu panoramy z samego wierzchołka brak, bo turyści na niego nie wchodzą. Z trawersującego szlaku na południowym stoku dobrze widać Halicz przed sobą, siodło w stronę Krzemienia za sobą i Tarnicę na zachodzie, a na południu otwiera się dolina Wołosatki. Samą Kopę Bukowską najlepiej widać z Tarnicy, z Halicza i z doliny górnego Sanu.

Przyroda i historia

Flora Kopy Bukowskiej jest ciekawa: rosną tu rzadkie w Polsce sesleria Bielza, wiechlina fioletowa i turzyca dacka. Występował tu także pierwiosnek Hallera – było to jego jedyne stanowisko w Polsce – jednak gatunek ten wyginął. Właśnie ze względu na takie wrażliwe zbiorowiska roślinne park surowo zabrania schodzenia ze szlaków.

Bezpieczeństwo, sezon i przepisy

Trawers pod Kopą Bukowską prowadzi otwartą połoniną: nie ma tu osłony przed wiatrem, burzą i mgłą, a pogoda zmienia się bardzo szybko. Zimą stok bywa oblodzony i zasypany głębokim śniegiem, dlatego potrzebne są raki i odpowiednia odzież.

Góra leży w Bieszczadzkim Parku Narodowym. Zgodnie z zasadami obowiązującymi od 14 kwietnia 2026 r. wstęp na szlaki jest płatny przez cały rok: bilet normalny kosztuje 11 zł (ulgowy 5,5 zł, dzieci do 7 lat bezpłatnie), można go kupić w punktach kasowych przy wejściach na szlaki lub przez internet i jest ważny tego samego dnia na wszystkich szlakach parku. Poruszać się wolno wyłącznie znakowanymi szlakami i tylko od wschodu do zachodu słońca – wędrówki nocne są zabronione. Na szlaki nie wolno wprowadzać psów (poza kilkoma krótkimi odcinkami, na smyczy i w kagańcu); zakazane są też loty dronów i pozostawianie śmieci.

Bieszczady obsługuje Grupa Bieszczadzka GOPR (stacja w Ustrzykach Górnych): telefon 985 lub +48 601 100 300 oraz numer alarmowy 112; warto zainstalować aplikację „Ratunek”. Zimą park zaleca zgłoszenie dłuższej planowanej trasy w stacji GOPR w Ustrzykach Górnych.

Zdjęcia: Henryk Bielamowicz, CC BY-SA 4.0; Henryk Bielamowicz, CC BY-SA 4.0; Henryk Bielamowicz, CC BY-SA 4.0; Pudelek, CC BY-SA 4.0; Henryk Bielamowicz, CC BY-SA 4.0; Henryk Bielamowicz, CC BY-SA 4.0 — Wikimedia Commons.

Jak dojechać z Ukrainy

Przejścia graniczne

Krakowiec – Korczowa — drogowe, całodobowo
Szeginie – Medyka — drogowe, całodobowo Ukraińska straż graniczna nie potwierdza obecnie odprawy pieszych — sprawdź na dpsu.gov.ua przed podróżą.
Smolnica – Krościenko — drogowe, całodobowo
Hruszew – Budomierz — drogowe, całodobowo
Mościska – Przemyśl (kolejowe) — kolejowe, całodobowo

Samochodem

Lwów – Sanok ≈168 km, ≈3 h 20 min bez kolejek: drogą na Szeginie → przejście Szeginie – Medyka → Przemyśl → DK28 przez Birczę do Sanoka (≈83 km, ≈1 h 45 min od granicy). Alternatywa przez Krakowiec – Korczowa: A4 do zjazdu Radymno, DK77 do Przemyśla i DK28 (≈185 km ze Lwowa, ≈3 h 25 min). W same Bieszczady wygodniej przez Smolnicę – Krościenko: Lwów – Sambor – Stary Sambor – granica, dalej DK84 przez Ustrzyki Dolne do Sanoka (≈203 km, ≈5 h; ≈57 km od granicy). Z Krościenka do Ustrzyk Górnych DW896 ≈53 km (≈1 h 40 min; ≈200 km i ≈4 h 50 min ze Lwowa), do Wetliny DW896 i DW897 ≈69 km (≈216 km i ≈5 h ze Lwowa). Z Sanoka: do Ustrzyk Górnych ≈82 km (DK84 przez Lesko, dalej DW896, ≈1 h 35 min), do Wetliny ≈72 km (DK84 do Leska, DW894 przez Baligród i Cisną, DW897, ≈1 h 20 min).

Sprawdzono 23.10.2026; godziny pracy przejść i rozkłady się zmieniają — sprawdź przed podróżą.