Kopa Bukowska

Kopa Bukowska (1320 m) to szczyt w Bieszczadach Zachodnich należący do grupy Tarnicy i Halicza w Bieszczadzkim Parku Narodowym. Leży w paśmie połonin, w grzbiecie ciągnącym się od Krzemienia do Halicza; od obu sąsiadów oddzielają ją płytkie przełęcze. Krzemień jest ok. 1,4 km na zachód, Halicz ok. 1,4 km na południowy wschód, a Tarnica 2,4 km na zachód-południowy zachód. Najbliższe wsie – Muczne, Tarnawa Niżna i Wołosate – leżą w odległości 5–6 km.

Górę otaczają doliny Roztok (od północy), Roztockiego (od wschodu) i Wołosatki (od południa). W okolicy szczytu występują skałki, choć nieco mniej licznie niż na Krzemieniu. Najważniejsze dla turysty: wierzchołek znajduje się poza szlakami, a ponieważ w parku wolno chodzić tylko znakowanymi trasami, na najwyższy punkt Kopy Bukowskiej wchodzić nie można. Górę ogląda się ze szlaku trawersującego jej południowy stok.

Jak dojść / szlaki

Czerwony Główny Szlak Beskidzki (fragment europejskiego szlaku E8) na odcinku Przełęcz Goprowska – Halicz trawersuje południowy stok Kopy Bukowskiej na wysokości ok. 1240 m – mniej więcej 80 m poniżej wierzchołka. Wzdłuż tego odcinka biegnie też ścieżka przyrodnicza parku „Rozsypaniec – Krzemień”. Na trawers można dojść kilkoma drogami:

• Z Wołosatego szlakiem niebieskim na Przełęcz pod Tarnicą (ok. 2 h), dalej czerwonym na wschód – z przełęczy na Halicz ok. 1.35 h, po drodze pod Kopą Bukowską.
• Z Wołosatego szlakiem czerwonym przez Przełęcz Bukowską i Rozsypaniec na Halicz – ok. 3.35 h, a stamtąd na zachód pod Kopę.

Najpopularniejsza jest pętla z Wołosatego: niebieskim na Tarnicę, czerwonym zboczami Kopy Bukowskiej, przez Halicz i Rozsypaniec na Przełęcz Bukowską i z powrotem do Wołosatego. Kasy parku znajdują się przy wejściach na szlaki w Wołosatem, Ustrzykach Górnych, Pszczelinach i Mucznem.

Co widać ze szczytu

Opisu panoramy z samego wierzchołka brak, bo turyści na niego nie wchodzą. Z trawersującego szlaku na południowym stoku dobrze widać Halicz przed sobą, siodło w stronę Krzemienia za sobą i Tarnicę na zachodzie, a na południu otwiera się dolina Wołosatki. Samą Kopę Bukowską najlepiej widać z Tarnicy, z Halicza i z doliny górnego Sanu.

Przyroda i historia

Flora Kopy Bukowskiej jest ciekawa: rosną tu rzadkie w Polsce sesleria Bielza, wiechlina fioletowa i turzyca dacka. Występował tu także pierwiosnek Hallera – było to jego jedyne stanowisko w Polsce – jednak gatunek ten wyginął. Właśnie ze względu na takie wrażliwe zbiorowiska roślinne park surowo zabrania schodzenia ze szlaków.

Bezpieczeństwo, sezon i przepisy

Trawers pod Kopą Bukowską prowadzi otwartą połoniną: nie ma tu osłony przed wiatrem, burzą i mgłą, a pogoda zmienia się bardzo szybko. Zimą stok bywa oblodzony i zasypany głębokim śniegiem, dlatego potrzebne są raki i odpowiednia odzież.

Góra leży w Bieszczadzkim Parku Narodowym. Zgodnie z zasadami obowiązującymi od 14 kwietnia 2026 r. wstęp na szlaki jest płatny przez cały rok: bilet normalny kosztuje 11 zł (ulgowy 5,5 zł, dzieci do 7 lat bezpłatnie), można go kupić w punktach kasowych przy wejściach na szlaki lub przez internet i jest ważny tego samego dnia na wszystkich szlakach parku. Poruszać się wolno wyłącznie znakowanymi szlakami i tylko od wschodu do zachodu słońca – wędrówki nocne są zabronione. Na szlaki nie wolno wprowadzać psów (poza kilkoma krótkimi odcinkami, na smyczy i w kagańcu); zakazane są też loty dronów i pozostawianie śmieci.

Bieszczady obsługuje Grupa Bieszczadzka GOPR (stacja w Ustrzykach Górnych): telefon 985 lub +48 601 100 300 oraz numer alarmowy 112; warto zainstalować aplikację „Ratunek”. Zimą park zaleca zgłoszenie dłuższej planowanej trasy w stacji GOPR w Ustrzykach Górnych.

Zdjęcia: Henryk Bielamowicz, CC BY-SA 4.0; Henryk Bielamowicz, CC BY-SA 4.0; Henryk Bielamowicz, CC BY-SA 4.0; Pudelek, CC BY-SA 4.0; Henryk Bielamowicz, CC BY-SA 4.0; Henryk Bielamowicz, CC BY-SA 4.0 — Wikimedia Commons.