Kuliszówka

Kuliszówka - wieś w Ukrainie, w powiecie sokyryńskim obwodu czerniowieckiego. Według danych z 1859 r. we wsi właściciela powiatu chotyńskiego guberni besarabskiej mieszkały 434 osoby (230 mężczyzn i 204 kobiety), były 84 podwórza, była cerkiew. W 1886 r. we wsi właścicieli Romankoutsia volost mieszkało 541 osób, było 101 gospodarstw domowych, była cerkiew.

Na zachód od Kuliszówki, w lesie, na cyplu, w traktacie Polyana, znajduje się osada. Jej teren o wymiarach 140 na 75 metrów jest odgrodzony od pola dwoma łukowatymi wałami. Na terenie osady znajdują się znaleziska kultury trypolskiej i wczesnej epoki żelaza. Dwa kilometry na północ od Kulisziwki, na wysokim cyplu na prawym brzegu Dniestru, w lesie, w traktacie Planka, znajduje się osada z potrójnym wałem otaczającym obszar o średnicy 25 metrów i dwoma dużymi wałami otaczającymi obszar o średnicy stu metrów. Na terenie osady znajdują się znaleziska kultury trypolskiej i staroruskiej. Na północ od wsi, na prawym brzegu Potoku, znajduje się osada. Łukowaty wał o długości ponad kilometra otacza obszar o wymiarach 1000 na 300 metrów, na którym znajdują się znaleziska kultury scytyjskiej, czerniachowskiej i słowiańskiej. W zachodniej części Kuliszówki, na lewym brzegu Potoku, znajduje się osada kultury staroruskiej, a także osada zachodnio-podolskiej kultury scytyjskiej. Dwa i pół kilometra na północny zachód od wsi, na pierwszym tarasie Dniestru, w traktacie Dubova, znajdują się osady kultury trypolskiej, zachodnio-podolskiej scytyjskiej, czerniachowskiej i staroruskiej. Stanowisko było badane przez ekspedycję ChKM w latach 1974-1976. Na południe od Kuliszówki, na cyplu w traktacie Shchovb, znajduje się grodzisko. Stanowisko ma średnicę 50 metrów i jest ograniczone łukowatym wałem od strony frontowej. Stanowisko zawiera znaleziska ceramiki z XII-XIII wieku. Na południowy wschód od wioski, na wysokim cyplu prawego brzegu Dniestru, w traktacie Halytsia, znajduje się grodzisko. Ma on średnicę 50 metrów i jest odgrodzony od pola dwoma łukowatymi wałami. Uważa się, że starożytna rosyjska osada Halicyna jest pozostałością kroniki Kuchelmina.

Toponimiczne legendy i tradycje, które istnieją we wsi Kuliszówka

Karmazynowa Skała

Po obu stronach Drogi Jarowej znajdują się dwa klify - Spochyvna i Bahrova, z których jeden, Bahrova, jest zalany. Zostały tak nazwane, ponieważ podróżni zatrzymywali się na odpoczynek w pobliżu pierwszego z nich, a drugi nazywany jest Bagrową (karmazynową lub czerwoną) krainą. Z wioską od dawna wiąże się legenda o Karmazynowej Skale. Kiedy wojska tureckie zaatakowały wioskę nad Dnieprem, wszyscy ludzie uciekli i ukryli się w lesie. Kobiety i dzieci ukryły się, podczas gdy mężczyźni chwycili za broń i partyzowali w pobliżu wioski, a wczesnym rankiem, gdy las jeszcze spał, obudził ich straszny stukot tureckich koni. W nierównej bitwie walczyli Turcy i mieszkańcy wioski. Każdy bronił się jak mógł. Walczyli siekierami i nożami, a krew płynęła jak rzeka. Wielu wieśniaków zostało odciągniętych, a nagle cała ziemia stała się czerwona i karmazynowa, i od tego czasu ziemia i skała nazywane są Karmazynowymi, a nawet trawa tam rośnie. Przez wiele lat skała była zalana, ale wszyscy znają legendę o Karmazynowej Skale.

Dniestr

Czy wiesz, dlaczego nasza rzeka nazywa się Dniestr? Nie? Więc ci powiem. Słyszałem to od starych ludzi. Pewna stara kobieta opowiedziała mi tę legendę. Dawno, dawno temu, w tym miejscu, gdzie płynie Dniestr, płynął mały, nienazwany strumień, a wzdłuż niego mieszkali ludzie. Byli wśród nich myśliwi i rolnicy. Prowadzili oni swój własny, niezwykły kalendarz. Niezależnie od tego, czy siali, czy czekali na święto, aby nie stracić rachuby czasu, zaznaczali każdy dzień na piasku na brzegu strumienia. Każdego dnia robili nowy znak. Za ich pomocą określali, ile dni pozostało, na przykład, do wiosny...

Ale pewnego dnia strumień wylał na sąsiednie pola i zalał brzegi. Kiedy rano woda opadła, ludzie przyszli na brzeg, ale ich znaki zniknęły.

- "Kto wymazał dni?" skarżyli się ludzie i odpowiadali sobie sami.
- "Strumień wymazał dni.

Od tego czasu strumień, który wymazał dni, nazywano Dniestrem. Teraz nie jest już potokiem, lecz wielką rzeką. Swój początek bierze w Karpatach, pod potężnym dębem, gdzie niegdyś woda przebijała się przez dno i fontanną obmywała drogi. Dniestr ciągnie się przez wiele kilometrów, czysty i błękitny.

(Uwaga administratora: jeśli chodzi o Dniestr, to oczywiście również tylko element folkloru. Nazwa "Dniestr" znana jest od dawna. Po zniknięciu całkowicie starożytnej nazwy rzeki, Tiras, istnieje wzmianka z czasów starożytnych o nazwie "Dynastris" w IV wieku przez Ammianusa Marcellinusa. Ogólnie rzecz biorąc, wyjaśnienie pochodzenia nazwy rzeki Dniestr może być proste: "don" oznacza wodę, "stryi" oznacza szybki. Scytowie mówili "don Istros", jak w: "rzeka Dniepr" lub "rzeka Dniestr". Ale to też nie jest prawda, a prawdziwe pochodzenie nazwy jest nadal tajemnicą od wieków).