Kościół Najświętszej Marii Panny, Lwów
Kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy to greckokatolicka cerkiew we Lwowie, przy ulicy Śnieżnej 2. Dawny kościół łaciński Najświętszej Maryi Panny Śnieżnej. Jest to jeden z najstarszych kościołów w mieście, zbudowany przez niemieckich kolonistów w XIV wieku na miejscu starszego drewnianego kościoła z XIII wieku. Pierwsza pisemna wzmianka pochodzi z 1352 roku. Poświęcenie kościołów Maryi Śnieżnej ma swoje korzenie w historii objawienia Dziewicy w Rzymie w 358 roku, kiedy to ukazała się trzem osobom jednocześnie. Dziewica obiecała dać bezdzietnej parze syna, a w zamian wierni mieli zbudować kościół. Śnieg miał być znakiem miejsca, w którym kościół miał zostać zbudowany.
Po raz pierwszy wspomniano o nim w 1344 roku. Niektórzy badacze sugerują, że kościół został zbudowany w XIII wieku. Volodymyr Vuytsyk uważał, że pierwotnie kościół był drewniany, a w 1350 r. został przebudowany z kamienia. Wiadomo, że w 1359 r. miał już status kościoła parafialnego. Dokument z 1358 r. pokazuje, że kościół był właścicielem młyna na Połtawie przez bardzo długi czas. Dokument ten potwierdza, że kościół istniał w tym czasie od dawna (być może wcześniej niż w czasie jego pierwszej wzmianki w 1344 r.).
Według Iwana Krypiakewycza był to kościół Niemców lwowskich, przy którym działała pierwsza parafia kościoła rzymskokatolickiego w mieście. W 1415 r. parafia została przeniesiona do katedry łacińskiej, a kościół stał się kościołem filialnym. Kościołem opiekował się jeden z wikariuszy katedralnych, a później kanoników. W XIV i XV wieku Lwów był otoczony murami obronnymi, a kościół, który znajdował się poza nimi, był otoczony własnym murem o grubości 2 metrów. Nie ma prawie żadnych informacji o wystroju wnętrza z tamtych czasów. Wiadomo jedynie, że stara ambona została przeniesiona z katedry w 1697 roku. Istnieją wzmianki o niektórych ikonach. Kościół był dwukrotnie odbudowywany po pożarach w 1623 i 1683 roku. W 1685 r. nowo przybyli hiszpańscy trynitarze zwrócili się do magistratu z prośbą o przeniesienie opuszczonego kościoła. Jednak rada i kapituła sprzeciwiły się tej prośbie, a mnisi założyli własny klasztor w centrum miasta. Do odbudowy kościoła przyczynił się arcybiskup Konstanty Lipski.
W latach 1750-1751 Stanisław Stroiński wykonał freski. Mniej więcej w tym samym czasie kościół został gruntownie przebudowany: zainstalowano sześć ołtarzy, ławki dla kanoników, prałatów i wiernych oraz konfesjonał, wszystko w stylu barokowym. W 1763 r. Lwów i jego przedmieścia zostały podzielone na sześć parafii, a kościół stał się centrum jednej z nich. Do parafii należała północna część Przedmieścia Krakowskiego, a także wsie Kleparów, Hołosko i Bryuchowicze. W 1775 r. kościół otrzymał status kolegiaty, trzeciej po Stanisławowie i Żółkwi. Stolica składała się z trzech kanoników i trzech prałatów. Jednak w 1780 r. wszystkie kolegia zostały zniesione dekretem cesarza. W tym samym roku arcybiskup Ferdynand Kicki na nowo konsekrował kościół. W XVIII w. do północnej ściany nawy dobudowano parterową organistówkę.
W latach 1888-1892 kościół został przebudowany według projektu Juliana Zacharewicza. Drewniane sklepienie zastąpiono murowanym, dobudowano plebanię z niską wieżą, osobnym wejściem i ogrodzeniem od ulicy Śnieżnej. Przybudówki wykonano w stylu neoromańskim z nietynkowaną cegłą. Podczas przebudowy usunięto stare ołtarze i wykonano nowe, a obrazy Stroińskiego zostały zniszczone. W oknach prezbiterium z 1890 r. znajdują się witraże wykonane przez firmę Tiroler Glasmalerei und Mozaik Anstalt. Metalowe kraty przy wejściu głównym wykonała firma Jana Daszka według projektu Zacharewicza. Na chórach znajdują się organy lwowskiej firmy Jana Śliwińskiego. Zewnętrznie były one utrzymane w neogotyckiej obudowie, miały dwa manuały i 14 rejestrów (7 w pierwszym manuale, 3 w drugim i 4 w pedale). 9 kwietnia 1891 r. Jan Śliwiński osobiście testował organy, a następnie zaproszeni muzycy w obecności członków rady miejskiej i melomanów. Eksperci zauważyli, że instrument, podobnie jak fortepian, pozwalał na wykonywanie kompozycji w szybkim tempie. W 1893 r. malarz Edward Lepshy stworzył 7 obrazów w stylu neogotyckim, imitujących mozaiki. Tematy zostały zaczerpnięte z Ewangelii: "Spotkanie Marii i Elżbiety", "Zwiastowanie", "Złożenie darów Dzieciątku przez Trzech Króli", "Ucieczka do Egiptu", "Ofiarowanie", "Jezus nauczający w świątyni", "Pieta". Podczas I wojny światowej kościół nie został uszkodzony, ale w 1916 r. władze austriackie zarekwirowały trzy z czterech dzwonów do celów wojskowych. Renowację kościoła i plebanii przeprowadzono w 1929 r. przy udziale Witolda Rawskiego i Michała Łużeckiego.
Po II wojnie światowej kościół nadal funkcjonował. 12 kwietnia 1951 r. został zamknięty, a parafia zlikwidowana. Część wystroju wnętrza została zniszczona, a część przeniesiona do innych kościołów, a także do Muzeum Religii i Ateizmu oraz Muzeum Historycznego. W kościele wybudowano magazyn. W latach 60. zniszczono rzeźbę Matki Boskiej, która stała przed wejściem (pierwotnie z klasztoru misyjnego na przedmieściach Żółkwi). Wielu historyków sztuki (w szczególności Zbigniew Hornung[a]; Jan Juliusz Ostrowski nie wyklucza jego atrybucji) przypisuje ją Janowi Jerzemu Pinselowi. Do ścian kościoła przymocowane są odcinki przewodów linii elektrycznej tramwaju uruchomionego na ulicy Gonty w 1950 roku. W efekcie osiem lat później konieczny był przegląd i wzmocnienie fundamentów i ścian oraz naprawa dachu. Od 1988 roku w kościele mieści się muzeum fotografii. W 1995 r. kościół został przekazany redemptorystom Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego i konsekrowany jako kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Kościół został odnowiony. Odrestaurowano ołtarz główny, powstały dwa ołtarze boczne i ikonostas. Na fasadzie nad wejściem zainstalowano płaskorzeźbę przedstawiającą Matkę Bożą Nieustającej Pomocy. Z cerkwi Przemienienia Pańskiego zwrócono XIX-wieczną ikonę (obraz) Matki Bożej Wstąpienia do Chwały Niebios, która znajdowała się tu przed II wojną światową.
Kościół położony jest na wzgórzu, orientowany na osi wschód-zachód z wejściem od wschodu. Główna fasada zwrócona jest w stronę placu Zvenyhorodska, z klatką schodową na osi z głównym wejściem prowadzącym z placu Zvenyhorodska w dół do placu księcia Jarosława Osmomysła. Od strony północnej blisko budynku przebiega ulica Śnieżna. Od południa niewielki obszar kościoła ogranicza ulica Honty (dawniej Kostelna), która biegnie znacznie poniżej poziomu kościoła. Od strony tej ulicy teren jest umocniony żelbetowym murem z palami.
Kościół zbudowany jest z cegły na kamiennej podmurówce. Ściany mają dwa metry grubości. Plan jest prosty, jednonawowy, bazylikowy z wydłużonym prezbiterium i trójbocznym opactwem. Do nawy przylega kwadratowy, dwupoziomowy przedsionek, który może być pozostałością dawnej, później rozebranej wieży. Nawa posiada cylindryczne sklepienie z wnęką. Sklepienie podzielone jest łukami na trzy pasma. Pierwszy łuk nawy zajmuje ceglana empora z drewnianą balustradą. Empora wsparta jest na potrójnej półkolistej arkadzie. Po obu stronach nawy znajdują się po 3 okna z półkolistymi zwieńczeniami. Prezbiterium jest trójnawowe, nieco niższe od nawy. Od północy i wschodu dobudowano dwukondygnacyjną plebanię, która zasłoniła dwa okna prezbiterium, w wyniku czego w miejscach dawnych okien powstały dwa ozdobne drewniane balkony otwierające się do wnętrza. Od północy do nawy przylega na prawie całej jej długości parterowa dawna organistówka. Dach nad nawą i prezbiterium jest dwuspadowy, nad opactwem dwuspadowy, a nad nawą znajduje się wysoka sygnaturka.
Do kościoła możnadojechać samochodem osobowym następującymi trasami: M06 (E40) (Kijów - Żytomierz - Nowograd-Wołyński - Lwów - Stryj), M09 (E372) (Rawa-Ruska - Żółkiew - Lwów), M12 (Tarnopol - Lwów), M11 (E40) (Przemyśl - Horodok - Lwów), M10 (Radymno - Jaworów - Nowojaworowsk - Lwów). W mieście ulicami Łyczakowską, Wołodymyra Wynnyczenki, Maksyma Kryvonosa i Iwana Honty do kościoła Marii Śnieżnej.
Transportempublicznym pociągiem do Lwowa, a następnie do centrum miasta do przystanku Teatralna, z którego jest jedna przecznica ulicą Iwana Honty do kościoła Matki Bożej Nieustającej Pomocy.
