Nowosełycia

Na szerokim płaskim tarasie na lewym brzegu szybko płynącej rzeki Prut, gdzie wpada do niej mała rzeka Rokytnyanka, leży miasto Novoselytsia, wieś na Bukowinie i centrum rejonowe powiatu Novoselytsia w obwodzie czerniowieckim. Ma malowniczą leśno-stepową przyrodę z łagodnym klimatem i jest domem dla życzliwych i pracowitych ludzi. Znajduje się 30 kilometrów na wschód od centrum regionu. Przez Nowosielce przebiega autostrada z Czerniowiec, która w mieście rozgałęzia się na Kiszyniów-Odessa i Chotyń-Chmielnicki-Winnica-Kijów, a także linia kolejowa Czerniowce-Kiszyniów-Odessa, która rozgałęzia się do Kijowa ze stacji Oknycia. Najwcześniejsza pisemna wzmianka o Nowosielcach pochodzi z 1456 roku.

Według badań, obszar między rzekami Prut i Dniestr, na którym znajduje się Nowosielica, był zamieszkany od czasów starożytnych. W wielu miejscach w okolicy znaleziono kamienne narzędzia starożytnego człowieka (skrobaki, siekiery, młotki, tasaki, noże) pochodzące z epoki kamienia. Odkryto tu osady kultur trypolskiej (IV-III tysiąclecie p.n.e.), komarowskiej (XV-XIV w. p.n.e.), czerniachowskiej (III-IV w. n.e.) i innych, a także kultury wczesnego (V-pierwsza połowa XIV w.) i późnego (druga połowa XIV-XVIII w.) średniowiecza.

Pierwszym znanym ludem zamieszkującym ziemie między Dunajem a Dniestrem byli Goci (pochodzenia trockiego). W I wieku n.e. w ich sąsiedztwie pojawili się Dacowie, którzy przybyli z Rodopów. W okresie wielkich wędrówek różnych ludów koczowniczych, terytorium regionu zostało przekroczone przez Gotów, Hunów, Hepidów, Awarów, Ugryjczyków, Peczengów i Scytów. Później, w IV wieku, grupa słowiańskich plemion, Mrówki, utworzyła związek państwowy na dużym obszarze, który później utworzył szereg związków plemiennych. W ósmym i pierwszej połowie dziewiątego wieku terytorium środkowego i dolnego biegu rzek Dniestr i Prut było okupowane przez słowiańskie plemiona Tivertsi.

Przez ponad 200 lat (855-1100) terytorium regionu było częścią wczesnego feudalnego państwa Rusi Kijowskiej, a od XII wieku - Księstwa Galicji i Galicji-Wołynia (od 1199 r.). Najazd Mongołów doprowadził do upadku księstw ruskich. Ziemie osłabionego księstwa galicyjsko-wołyńskiego zostały zajęte przez Węgry. Wołoscy panowie feudalni zostali mianowani gubernatorami naszego regionu.

W 1359 r. feudałowie wołoscy, wykorzystując niezadowolenie ludności z istniejącej władzy króla węgierskiego, zbuntowali się. Węgry zostały zmuszone do uznania istnienia wołoskiego księstwa mołdawskiego, które obejmowało terytorium regionu. To właśnie w tym okresie Wołosi, przodkowie Mołdawian i Rumunów, migrowali do Bukowiny. Powstało wiele osad, o których pierwsze wzmianki, w tym Novoselytsia, pochodzą z XV wieku. Oznacza to, że ta lub inna osada została założona znacznie wcześniej.

Pierwsza wzmianka o Nowosielcach pojawiła się w źródłach dokumentalnych w 1456 r. pod nazwą "Szyszki, gdzie znajdował się dwór Jurija nad Prutem". Później, w dokumentach z 1617 r., wieś jest wymieniana jako "Shyshkeuts near the Prut, now called Novoselytsia". Nazwa Novoselytsia wskazuje w szczególności, że nie była to tylko zmiana nazwy, ale pojawienie się nowej osady w pobliżu opuszczonych Shyshkivtsi.

Pierwsza mała osada pojawiła się w pobliżu rzeki Prut, na jej tarasie zalewowym. Na północnych obrzeżach osady stała niewielka drewniana cerkiew. Z czasem zawalił się, a na jego miejscu zbudowano kaplicę. Przeniesiono do niej niektóre przedmioty ze starego kościoła z napisami w języku starosłowiańskim. Sądząc po tych przedmiotach, możemy stwierdzić, że stary kościół został zbudowany około końca XVI wieku. Po wybudowaniu nowego kościoła w 1858 r. kaplica została rozebrana. Obecnie miejsce starego kościoła znajduje się w pobliżu brzegu rzeki Prut, w pobliżu południowych obrzeży Nowosielicy, gdzie do niedawna zachowały się pozostałości cmentarza kościelnego.

Wraz ze zniszczeniem lewego brzegu terasy, na której znajdowała się wieś, ludność wycofała się znad rzeki na północ, bliżej drogi, lądowego szlaku handlowego, który w XII-XIV w. przebiegał wzdłuż doliny Prutu z Halicza, stolicy księstwa halicko-wołyńskiego, do Byrladu. Tak więc miasto zawdzięcza swoje narodziny i rozwój tej drodze. Tutejsze domy były zbudowane z bali lub błota, z dachami krytymi strzechą lub trzciną.

W XVII wieku zasiedlono zachodnią część Nowosielicy. Po drugiej stronie rzeki Rokytnyanka powstała osada Dolyshni Stroyintsi, a jeszcze dalej na zachód - Horyshni Stroyintsi (później Hohulyany). Dolyshni Stroyintsy stopniowo połączyły się z Novoselytsia i stały się znane jako Selyshche. Niewielka osada, która powstała na styku terytoriów zamieszkanych przez różne narody, była stopniowo zasiedlana przez przedstawicieli różnych grup etnicznych, w tym Ukraińców, Mołdawian i Żydów. To oczywiście wpłynęło na skład narodowościowy obecnej populacji miasta, gdzie przedstawiciele różnych narodowości żyją razem jako przyjazna rodzina. Mieszkańcy zajmowali się głównie rolnictwem i hodowlą bydła, a także handlem i rzemiosłem.

W 1514 roku ziemie księstwa mołdawskiego zostały podbite przez sułtańską Turcję. Dopiero w wyniku wojny rosyjsko-tureckiej w latach 1768-1774 terytorium regionu zostało uwolnione od Turków. Po zawarciu traktatu pokojowego Kuczuk-Kainarjia między Rosją a Turcją w 1774 r., Nowosielce stały się punktem granicznym i zostały podzielone na dwie części: zachodnia część została zajęta przez Austrię, podczas gdy wschodnia część pozostała pod rządami Turków. Granica w mieście między dwoma państwami przebiegała wzdłuż rzeki Rokytnyanka.

Ziemie zachodniej części Nowosielicy zostały zajęte przez austriackiego barona Zotę. Chłopi zostali zmuszeni do pracy na polach barona od świtu do zmierzchu, do opieki nad bydłem, do budowy jego posiadłości i budynków gospodarczych. W 1782 r. część wolnych chłopów została poddanymi biskupstwa radziwiłłowskiego, a dwa lata później przeniesiono ich do klasztoru w Horeczy. W 1788 r. klasztor wymienił ziemie Nowosielicy na ziemie mołdawskiego właściciela ziemskiego Cantacuzino. W ten sposób ziemie Nowosielicy i przypisani do nich chłopi stali się własnością tego ostatniego. We wschodniej tureckiej Nowosielicy ziemie należały do mołdawskich właścicieli ziemskich z rodziny Sturdów. Na przykład w 1804 r. bojar Iwan Sturdza posiadał w Nowosielcach majątek z 204 podwórzami chłopskimi.

W wyniku wojny rosyjsko-tureckiej w latach 1806-1812 wojska rosyjskie zwyciężyły i wyzwoliły wschodnią część Nowosielicy od Turków. W 1812 r., zgodnie z traktatem pokojowym w Bukareszcie, terytorium to zostało przyłączone do Rosji i stało się częścią obwodu chotyńskiego guberni besarabskiej. Zachodnia część osady pozostała pod panowaniem Cesarstwa Austriackiego. Później zdarzały się przypadki, gdy graniczna rzeka Rokytnyanka zmieniała swój bieg na ziemiach sąsiednich wsi, co powodowało nieporozumienia i spory. Problem ten został rozwiązany przez mieszaną komisję międzynarodową, która została utworzona w celu przywrócenia granicy państwowej.

Urzędy celne zostały otwarte w rosyjskiej części Nowosielicy w 1817 roku, a w części austriackiej w 1847 roku. Kontrolowały one przepływ towarów i osób wzdłuż rzeki Prut i drogi gruntowej łączącej Bukowinę Północną z Besarabią. Zbudowano tu dobrej jakości pomieszczenia dla administracji granicznej i celnej, koszary i magazyny. Na początku XIX wieku w obu częściach Nowosielicy rozwinęło się rzemiosło i handel, narodził się przemysł. W 1828 r. we wschodniej części Nowosielicy było już 2 szewców, 2 krawców, 3 kuśnierzy, 2 kołodziejów, tkacz i kowal.

Korzystne położenie geograficzne, rozwój rzemiosła i handlu doprowadziły do otwarcia jarmarku w latach 40-tych XIX wieku. To właśnie wtedy Novoselytsia zaczęła być nazywana miastem. Rozwinęła się sieć rzemieślników, pojawili się piekarze, rzeźnicy, stolarze, bednarze, mydlarze, tynkarze, majsterkowicze, kapelusznicy, fryzjerzy itp. Pojawiło się wiele małych sklepów.

W 1850 r. ukończono budowę żwirowej drogi z Czerniowiec przez Nowosielce do Lipkan i zbudowano przeprawę promową przez rzekę Prut do Mołdawii. Przyczyniło się to do dalszego rozwoju rzemiosła i handlu, a także osadnictwa i rozwoju miasta. W latach 1849-1859 zbudowano tu 20 domów, molo i kilka młynów wodnych. Stwierdzono to w dokumentach z 1860 roku: "Miasto Novoselytsia ma duże znaczenie handlowe. Znajduje się tu skład drewna, które jest spławiane Prutem. Z Nowosielicy drewno jest transportowane drogą lądową do Dniestru, a stamtąd spławiane do wszystkich miejsc w środkowej i dolnej Besarabii. Głównym szlakiem handlowym jest Nowosielica, Chotyń, Kiszyniów... Nowosielica jest głównym punktem, przez który bydło i skóry są wysyłane do Austrii".

Ówczesna prasa austriacka pisała o drodze Czerniowce-Nowosielce: "...jest to trasa, którą odbywa się cały ruch handlowy i pasażerski z Rosją. Tysiące wołów jest pędzonych do Wiednia każdego roku, tysiące wagonów ze zbożem, skórami itp. są transportowane wzdłuż niej. Droga ta służy jako droga tranzytowa dla południowej i północnej części Rosji". W 1861 r. Nowosielica, jako duża osada, stała się centrum administracyjnym rejonu nowosielickiego obwodu chotyńskiego. W tym czasie miasto szybko się rozwijało. Podczas gdy w 1862 r. było tylko 300 domów, w 1870 r. - 342, w 1875 r. było ich już 509, a mieszkało tam 3031 osób, w tym 1549 mężczyzn i 1482 kobiety.

Większość ziemi w nowej osadzie należała do bogatych. Na przykład hrabia Sturdza przejął najlepsze ziemie Nowosielicy, wsi Marszyńce, Tarasiwce, Kotelewe i innych. Ponadto posiadał kilka sklepów, gorzelnię, 10 młynów wodnych, hotel i 281 gospodarstw chłopskich z 1405 mieszkańcami w Nowosielcach. Właściciel ziemski brutalnie wykorzystywał swoich podwładnych. W maju-czerwcu 1870 r. chłopi z Nowosielicy i okolicznych wsi odmówili wykonywania naturalnych obowiązków i nie poszli do pracy na polach właściciela ziemskiego. Z tego powodu do Nowosielicy wysłano dwustu Kozaków, którzy brutalnie stłumili powstanie. Następnie, po jego śmierci, ziemie bojara zostały przekazane jego krewnym o nazwisku Donych.

W 1870 r. Nowosielce posiadały gorzelnię, młyn parowy, dwie garbarnie i olejarnię. Były to małe zakłady rzemieślnicze, w których produkcja odbywała się ręcznie. W 1880 r. dwie garbarnie, należące do mieszczan Moishe Eidelmana i Anchela Goldenberga, zatrudniały tylko pięciu niezależnych pracowników, którzy ręcznie przetwarzali 2500 skór rocznie. Fabryka świec i mydła Sura Shapir, z roczną produkcją 50 pudów mydła i 100 pudów świec, zatrudniała tylko dwóch wolnych strzelców. Wraz z rozwojem kapitalizmu właściciele miejskich przedsiębiorstw częściowo zmechanizowali produkcję. Kupiec Mordko Kleitman, właściciel olejarni, zainstalował maszynę parową, dwie prasy mechaniczne i położył wodociąg.

Duże znaczenie dla rozwoju gospodarki miała budowa linii kolejowej Czerniowce-Nowosielce w 1884 r. oraz linii kolejowej Nowosielce-Oknycia-Żmerynka w 1892 roku. W rezultacie w listopadzie 1893 r. kolej bukowińska została połączona z rosyjską koleją południowo-zachodnią. Nowosielce stały się ważnym punktem tranzytowym. W połowie 1899 r. na północ od urzędu celnego, na skrzyżowaniu rosyjskiej kolei południowo-zachodniej i austriackiej, otwarto placówkę celną.

Główny przepływ towarów i pasażerów z północnej Bukowiny do Rosji, w szczególności do Besarabii, Podola, Naddnieprza i Chersonia, odbywał się przez urząd celny i posterunek celny. Z północnej Bukowiny i Galicji wysyłano głównie drewno i wyroby z drewna (deski, listwy, krokwie, gonty, gonty, korę garbarską), a także sól, drożdże, dywany, tkaniny, wyroby bawełniane i wełniane, maszyny, narzędzia i zegarki. W przeciwnym kierunku eksportowano z Besarabii zwierzęta gospodarskie (krowy, woły, świnie, owce, kozy), surową skórę, wełnę, żywy drób, jaja, pierze, zboże (kukurydza, żyto, jęczmień, owies, gryka), warzywa i owoce.

Rozwój transportu przyczynił się do szybkiego wzrostu liczby pracowników fizycznych, zwłaszcza w składzie naprawczym i w hucie drewna.

W 1910 r. w Petersburgu ukazał się 14. tom obszernej pracy zbiorowej pod wspólnym tytułem Rosja. W rozdziale ósmym tego tomu czytamy: "Jedną milę na południe od stacji, na samej granicy z Bukowiną i Mołdawią, u zbiegu granicznej rzeki Rokytnyanka do Prutu i na szlaku pocztowym, znajduje się wolostowskie miasto Nowosielica, które liczy około 5900 mieszkańców, głównie wyznania mojżeszowego (około 3900), cerkiew prawosławną, synagogę żydowską, kilka domów modlitwy, szkołę, ambulatorium, ponad pięćdziesiąt sklepów, kilka małych fabryk (garbarnie, mydlarnie itp.) i wiele innych. Znajduje się tam urząd celny i magazyn drewna spławianego Prutem". W książce zauważono, że mieszkają tu Kozacy, wśród tych, którzy przybyli tu w XVI wieku z hetmanem Iwanem Świrhowskim, aby pomóc Wołochom w walce z Turkami i pozostali tutaj.

Pod koniec XIX i na początku XX wieku ponad 90% ludności stanowili analfabeci i analfabetki. W austriackiej części Nowosielicy dopiero w latach 80. otwarto czteroklasową szkołę z niemieckim językiem nauczania. Nie było tu szkół ukraińskich. W rosyjskiej części miasta znajdowała się szkoła parafialna z 12 dziećmi i szkoła Zemstvo z 65 uczniami. W całym mieście była tylko jedna prywatna biblioteka, za korzystanie z której właściciel pobierał opłaty.

Kiedy wybuchła I wojna światowa, Nowosielce znalazły się w centrum działań wojennych między wojskami rosyjskimi i austro-węgierskimi. Wojska rosyjskie posuwały się naprzód i wycofywały, więc miasto przechodziło z rąk do rąk. Działania wojenne spowodowały ogromne zniszczenia w mieście: wiele domów zostało spalonych lub zniszczonych, ogrody zostały wycięte, pola zostały wykopane w okopach, a duża część ludności została ewakuowana.

Latem 1916 r. wojska rosyjskie pod dowództwem generała A.A. Brusiłowa zaczęły przełamywać front austro-węgierski. To właśnie z rejonu Nowosielicy jednostki wojskowe 8 Armii rozpoczęły atak na Czerniowce. Bukowina została zajęta przez wojska rosyjskie. Zmęczeni wojną żołnierze z entuzjazmem przyjęli wiadomość o rewolucji lutowej. Zaczęli tworzyć własne demokratyczne organy - Rady Deputowanych Żołnierskich. W marcu 1917 r. taki organ powstał w Nowosielcach.

Po rewolucji październikowej 1917 r., w styczniu 1918 r. w Chotyniu odbył się IV Chłopski Kongres Sowietów Rejonowych, w którym wzięli udział przedstawiciele Nowosielec. Kongres proklamował ustanowienie władzy radzieckiej w obwodzie chotyńskim. Ziemia skonfiskowana właścicielom ziemskim została przekazana chłopom. Jednak 28 lutego 1918 r. wojska austriacko-niemieckie zajęły obwód chotyński, w tym Nowosielce. Chłopom nakazano zwrócić ziemię, żywy inwentarz i sprzęt właścicieli ziemskich. Na początku listopada 1918 r. wojska austriacko-niemieckie wycofały się pod naporem sił rewolucyjnych. Ale wkrótce w tym samym miesiącu wojska rumuńskie najechały Besarabię i Bukowinę. W styczniu 1919 r. wybuchło słynne powstanie w Chocieniu, w którym aktywnie uczestniczyli mieszkańcy Nowosielicy. Powstańcy walczyli dzielnie przez dwadzieścia dni. Grupa rumuńskich żołnierzy, uciekając przed nimi przez terytorium powiatu nowosielickiego i miasta, rabowała ludność i rozstrzeliwała cywilów. Na obrzeżach Nowosielicy rebelianci pokonali oddział straży granicznej, otoczyli dwa rumuńskie pułki i odebrali łupy uciekającym żołnierzom. Siły były jednak nierówne i rebelianci zostali zmuszeni do odwrotu.

Na okupowanym terytorium regionu bojarsko-rumuńscy najeźdźcy ustanowili reżim okupacyjny. Od pierwszych dni rozpoczęli zaciekłą kampanię przeciwko ukraińskiemu językowi i kulturze. Zabroniono mówić po ukraińsku w urzędach, sądach, szkołach, a nawet kościołach. Zaczęto rumunizować ludność i zmieniać nazwy osiedli i ulic. Przed przybyciem Rumunów Nowosielce miały ulice o nazwach: Centralna, Chotyńska, Sadhirska, Lipkańska, Generalska, Adiutancka, Poshtova, Tsyhanska, Banna itp. Ulice nosiły teraz nazwy Stefan cel Mare, King Ferdinand, Prince, Dragos Vode, Alexander Kuza i inne. Sama Novoselytsia stała się znana jako "Noua Sulica" (Nowa Sulica).

Chłopi byli bezlitośnie okradani, a na ich barki spadały ciężkie podatki. Najlepsze ziemie w Nowosielcach stały się własnością wielkich właścicieli ziemskich. Bogaty Tsybulskyi posiadał 300 hektarów ziemi, a właściciel ziemski Romashkan miał 200 hektarów gruntów ornych i 200 hektarów łąk i winorośli. W tym samym czasie wszystkie gospodarstwa chłopskie w osadzie miały tylko 300 hektarów ziemi.

Na początku lat 20. populacja miasta wzrosła do 10 000 mieszkańców, głównie narodowości żydowskiej. W tych latach rozpoczęła się masowa emigracja Żydów do Peru, Wenezueli, Kolumbii i Chile. Zaangażowani w biznes, szybko gromadzili kapitał, pozostając tam lub wracając. W 1920 r. w zachodniej części miasta, w majątku ziemskim Krausa, powstała gorzelnia, która zatrudniała około 50 pracowników. Żydowski przedsiębiorca Abram Stein zbudował tartak nad brzegiem Prutu, tzw. trachkę, która spłonęła doszczętnie w 1924 roku. W pobliżu Rokytnyanki zbudowano fabrykę krochmalu. W 1922 r. w Nowosielcach było 27 tawern, cerkiew i 10 synagog. W 1925 r. niemiecki przedsiębiorca Ludwig zbudował młyn parowy i małą elektrownię o mocy 45 kilowatów.

W swojej książce "Memories of Bessarabia", opublikowanej w 1993 r. w Jerozolimie, Max Roitman, rodowity mieszkaniec Nowosielicy, szczegółowo opisuje Nowosielicę w latach 20. ubiegłego wieku. Pisze on, że miasto zostało zaplanowane w formie przybliżonej siatki: trzy ulice długości i sześć szerokości. Rozciąga się od rzeki Prut do linii kolejowej. Większość domów była gliniana, kryta słomą lub gontem. Tylko bogaci mieszkali w centralnej części miasta w murowanych domach z luksusowymi meblami, dywanami, sofami i fortepianami. W mieście nie było elektryczności ani kanalizacji. Jedynie centralna droga pokryta była żwirem, a chodniki deskami. Wzdłuż drogi znajdowały się rowy odprowadzające wodę.

Mieszkańcy zajmowali się rzemiosłem, handlem i przedsiębiorczością. Jeden z przedsiębiorców założył fabrykę soli, mieląc ją przy pomocy konia, inny produkował cukier z buraków cukrowych, a trzeci wytwarzał obręcze kół. Była też olejarnia, fabryka mydła i tartak. Novoselytsia była więc zwykłym prowincjonalnym miastem. A jednak, dzięki swojemu położeniu, miało coś szczególnego, co pomagało mieszkańcom przezwyciężyć nudę: rzekę Prut, źródło przyjemności i miejsce do spędzania wolnego czasu, stacje kolejowe w rosyjskiej i austriackiej części miasta, skąd pociągi kursowały do pobliskich Czerniowiec, gdzie można było nawiązać kontakty biznesowe, skonsultować się z lekarzem i wędrować po sklepach i instytucjach kulturalnych.

W 1931 r. w zachodniej części Nowosielicy, należącej do spółki akcyjnej Paserya, wybudowano ubojnię drobiu - dzisiejszy zakład przetwórstwa drobiu. Kupujący przywozili tu drób z różnych części Besarabii i Bukowiny. Przetworzone produkty wysyłano głównie za granicę - do Austrii, Niemiec, Włoch, Anglii i Palestyny.

26 czerwca 1940 r. rząd ZSRR wysłał notę do rządu rumuńskiego o zwrocie Besarabii i przekazaniu północnej części Bukowiny Związkowi Radzieckiemu. 28 czerwca tego samego roku Armia Czerwona wkroczyła do miasta. Ustanowiono tu władzę radziecką. Zorganizowano zakłady przemysłowe szewców, krawców i fryzjerów. Nowo utworzony zakład przemysłowy połączył olejarnię, zakład kuśnierski, fabrykę wapienia, fabrykę mydła, sklep ze słodyczami i chałwą oraz zakład kamieniarski. Wykwalifikowani stolarze, którzy wcześniej pracowali dla przedsiębiorców, utworzyli spółkę Chervonyi Meblevyk. Rozbudowano zakłady produkcyjne garbarni i rozpoczęto budowę cegielni. W Nowosielicy otwarto stację maszyn i traktorów.

W marcu 1941 r. 45 biednych i średnich gospodarstw rolnych w Nowosielcach połączyło się w Chkalov Agricultural Artel. Miał on 100 hektarów ziemi, 11 koni, 5 jałówek, 10 owiec, 350 kurczaków i 50 kaczątek, pasiekę z 14 rodzinami pszczół i kilka narzędzi rolniczych. W mieście otwarto dziesięcioletnią szkołę z ukraińskim językiem nauczania, gimnazjum i dwie szkoły podstawowe z 1295 uczniami. W krótkim czasie rozbudowano szpital do 100 łóżek, otwarto powiatowy wydział zdrowia, poliklinikę, przychodnię, poradnię dziecięcą i inspekcję sanitarną. W centrum dzielnicy otwarto dom kultury, kino i dom pionierów.

Niemiecko-rumuńscy najeźdźcy dokonali wielkich zniszczeń w mieście. Zniszczeniu uległo centrum miasta, zajezdnia, tartak, garbarnia i elektrownia, a około 560 domów zostało spalonych. Mieszkańcy miasta pielęgnują pamięć o 218 mieszkańcach, którzy oddali życie w obronie ojczyzny. Przy głównej ulicy znajduje się obelisk poświęcony poległym żołnierzom z wyrytymi ich nazwiskami. A w parku kultury i wypoczynku znajduje się zbiorowa mogiła, w której wiecznym snem spoczywają żołnierze-wyzwoliciele. Natychmiast po wyzwoleniu miasta rozpoczęła się jego odbudowa. Mieszkańcy Nowosielicy kochają swoje miasto, które w niedalekiej przyszłości stanie się jeszcze piękniejsze.

W Nowosielicy jest ponad 90 ulic. Każda z nich jest wyjątkowa. Nazwy wielu ulic mają w sobie powiew historii. Wiele z nich nosi imiona osób bezpośrednio związanych z miastem. Mieszkańcy Nowosielska pielęgnują pamięć o swoich wyzwolicielach. Krewni Bohaterów Związku Radzieckiego E.K. Kremlewa i A.M. Ptukhina, starszego lejtnanta G.I. Koberidze i innych poległych żołnierzy radzieckich pochowanych w Nowosielcach wielokrotnie odwiedzali miasto.

Pomimo trudności gospodarczych, które dotknęły nasze państwo na początku jego formowania, mieszkańcy Nowosielicy dołożyli wszelkich starań, aby utrzymać się na powierzchni. Po drodze były zarówno osiągnięcia, jak i porażki.

Nowosielce stają się coraz piękniejsze i bardziej zadbane. Na centralnym placu odsłonięto pomnik Tarasa Szewczenki. Ścieżki dla pieszych na głównej ulicy miasta są wyłożone płytami chodnikowymi.

Sieć prywatnych sklepów, kawiarni i barów znacznie się rozrosła. Eleganckie autobusy zastąpiły autobusy, które kiedyś kursowały między Nowosielcami a Czerniowcami, a także między miastem a wioskami obwodu. Miasto żyje, rozwija się i rośnie w siłę.

AUTORZY: Oleksiy Ivanovych RYDYUK, honorowy członek Ukraińskiego Towarzystwa Ochrony Zabytków Historii i Kultury; Yosyp Fedorovych HAVRYLYUK, członek Narodowego Związku Dziennikarzy Ukrainy.