Kościół św. Stanisława, Busk
Stanisława jest czynnym kościołem parafialnym w mieście Busk, archidiecezji lwowskiej Kościoła rzymskokatolickiego w Ukrainie. Został zbudowany w latach 1772-1779 w stylu barokowym, wzorowany na kościele we wsi Godowica, rejon Pustomyty, obwód lwowski, według projektu architekta Bernarda Meretyna. W 1780 r. w Busku konsekrowano nowy kościół ku czci św. Kościół znajduje się w pobliżu centralnego placu miasta, za pałacem hrabiego Badeniego. Posiada numer ochrony 435-M. Fundatorem budowy był lwowski kanonik RKP Szczepan Mikulski.
Według badacza Zbigniewa Hornunga wzorem dla budowli był kościół w Godowicach, zaprojektowany przez architekta Bernarda Meretyna. Według niektórych źródeł kościół powstał w latach 1778-1780, jednak Hornung datował budowę na lata 177-1780.
Murowany kościół św. Stanisława jest jednonawowy, otynkowany, na planie krzyża z krótkimi ramami bocznymi, nakryty spadzistym dachem. Główna fasada kościoła skierowana jest na wschód, posiada rozbudowany gzyms i zakończona jest barokowym frontonem, na krawędziach którego umieszczono kamienne wazony, które nie zachowały się do dnia dzisiejszego. Główna fasada charakteryzuje się dużym półokrągłym oknem ozdobionym pilastrami. Niewielki sześcienny przedsionek zakończony jest wysokim frontonem z ozdobnymi rokokowymi wazonami. Ściany boczne części ołtarzowej ozdobione są lustrami. Zewnętrzne i wewnętrzne narożniki budowli sakralnej są ścięte i zaokrąglone. We wnętrzu budynku centralna przestrzeń nawy przykryta jest sklepieniem żaglastym, a ramy transeptu są cylindryczne. Przy wschodniej ścianie znajdują się drewniane chóry. Na ścianach i sklepieniach świątyni znajdują się monumentalne malowidła pochodzące z drugiej połowy XIX w. Kościół uważany jest za charakterystyczne dzieło lwowskiej szkoły architektonicznej drugiej połowy XVIII wieku.
W 1814 i 1819 r. pożary tak poważnie uszkodziły pomieszczenia kościoła, że postanowiono przenieść nabożeństwa liturgiczne do cerkwi greckokatolickiej. W 1829 r. kościół został odrestaurowany, ale w 1849 r. ponownie wybuchł pożar. Kościół został odbudowany dopiero w 1856 roku. Posiadał pięć ołtarzy, a w ołtarzu głównym znajdowała się rzeźba Trójcy Świętej i cudowny obraz Matki Boskiej Różańcowej.
Po zakończeniu II wojny światowej większość parafian i księży została zmuszona do wyjazdu do Polski, w kościele umieszczono filmotekę, a wystrój kościoła przewieziono do muzeum w Olesku.
W 1991 r. budynek sakralny został zwrócony rzymskokatolikom, a w 1992 r. kościół został ponownie konsekrowany przez biskupa lwowskiego Rafała Kernyckiego, po czym rozpoczęto prace konserwatorskie i remontowe. W 2011 r. parafia rzymskokatolicka św. Stanisława obchodziła 600-lecie istnienia.
Dziś kamienny kościół św. Stanisława w Busku jest czynną świątynią, należy do diecezji kościoła rzymskokatolickiego i jest zabytkiem architektury o znaczeniu lokalnym. Mijając kościół i idąc dalej na północ, za mostem na rzece Sołotwinie, dochodzimy do długiej ulicy w północnej części miasta, która rozciąga się z zachodu na wschód (ul. B. Chmielnickiego - ul. M. Szaszkiewicza). Niemal na przeciwległych końcach tych ulic znajdują się drewniane cerkwie św. Onufrego i św. Paraskewy Piatnickiej, zabytki o znaczeniu narodowym. Odległość między tymi kościołami wynosi 2,5 km.
